Ingezonden brieven

Stop de absurde en beangstigende neerwaartse spiraal in ons land

De lezersbrieven van zaterdag 26 maart.

Redactie
Woonprotest in Amsterdam, september 2021.  Beeld Marcel van den Bergh/ de Volkskrant
Woonprotest in Amsterdam, september 2021.Beeld Marcel van den Bergh/ de Volkskrant

Brief van de dag

Ons land is in een absurde en beangstigende neerwaartse spiraal beland. De ­column van Harriët Duurvoort over de ellende rond de uit huis geplaatste kinderen maakt wederom duidelijk dat onze overheid geen oog en oor heeft voor haar burgers. Alle jaren van kabinetten onder Rutte, maar waarschijnlijk ook al in de kabinetten daarvoor, is een houding gevormd waarbij het beeld van ons land naar buiten belangrijker is dan betrokkenheid bij de bevolking binnen.

Dat het geld op enig moment tegen de plinten klotste was belangrijker dan de verscholen ellende die er sluimerde en die nu zichtbaar is geworden: een slecht werkend belastingsysteem, onvoldoende toegerust politieapparaat, onbekwame kinderzorg, geen ruimte voor goed onderwijs en gezondheidszorg, te weinig passende woningen enzovoort. En dan durven onze gezagsdragers met droge ogen te beweren dat het echt niet anders kan.

Het gaat slecht met ons land, ellende en ontevredenheid is overal te zien, en zonder zelfkennis meent onze overheid nog altijd dat we een van de gelukkigste landen ter wereld zijn. Helaas houd ik daar mijn ogen niet droog bij, want ik weet niet hoe ik moet opstaan tegen zo’n onbuigzaam bestuur. En ik niet alleen, waarom zijn wij allemaal zo braaf, zo terughoudend in onze boosheid over de gebrekkige wijze waarop er met ons wordt omgegaan?

Kun je alleen maar politicus zijn als je geen empathie toont? Welnee, er zijn voldoende bewijzen dat medeleven ook iets oplevert, maar waar zijn de bestuurders die in verkiezingstijd aldoor roepen: ‘wij zijn er voor u’, en die zich na hun verkiezing niet meer vertonen? Het samen doen, schouder aan schouder kennen we nu wel, er komt niets uit hun handen en ons waarlijk zo mooie land gaat gewoon naar de kloten.

Stop deze neerwaartse beweging. Maar hoe doen we dat met deze overheid?

Vic Wendel, Roosendaal

Vluchtelingen

In wat niet anders dan een barrage van brieven en opinieartikelen in de Volkskrant (en de andere kwaliteitskranten) genoemd kan worden, wordt de lezer duidelijk gemaakt dat het een schande is dat in Nederland Oekraïense vluchtelingen met open armen worden ontvangen en vluchtelingen uit bijvoorbeeld Syrië en Afghanistan niet. Sommigen spreken zelfs van racisme.

Ik ben zo iemand die overweegt zijn huis open te stellen voor Oekraïense vluchtelingen en die er geen seconde over denkt dit te doen voor Afghaanse en Syrische vluchtelingen. Niet vanwege de kleur van huid, haar en ogen, wel ­omdat de Afghaanse en Syrische vluchtelingen veelal jonge mannen zijn die hun familie in oorlogsgebied achterlieten, terwijl in Oekraïne de mannen vechten en de vluchtelingen vrouwen en kinderen zijn.

Mocht ook dat racisme zijn of iets waarvoor ik me moet schamen, laat het me weten, dan sluit ik mijn deur voor iedereen.

Jan Rob Dijkstra, Winsum

Nieuwe ondergrens

Behalve door onderwijs draagt de ­Hogeschool van Arnhem en Nijmegen ook met onderzoek bij aan de verbetering van perspectieven van mensen in armoede. Wij werken vanzelfsprekend nauw samen met mensen die weten waar het om gaat.

Mensen die weten hoe het is om ­jarenlang van 100 euro per week te ­moeten leven zoals het gezin van Karin van ­Opstal. En helaas; we ­horen maar al te vaak dat een besteedbaar ­bedrag van minder dan 50 euro geen uitzondering is.

Ik vraag me af hoe deze mensen zich voelen als ze horen dat vluchtelingen uit Oekraïne wekelijks 135 euro zakgeld per persoon krijgen. Ik hoop dat 135 euro per week een stap is op weg naar een nieuwe ondergrens voor ­iedereen met financiële tegenwind.

Carinda Jansen, docent HAN University of Applied Sciences, Arnhem/Nijmegen

Oude mop

Ik denk de laatste tijd regelmatig aan een oude mop uit de jaren zeventig. Een Fransman, een Engelsman en een Rus praten over auto’s. ‘In het binnenland rij ik een Eend’, zegt de Fransman, ‘en gaan we naar het buitenland dan gaan we met de DS’. De Engelsman zegt: ‘In eigen land rij ik een Mini, maar naar het buitenland pak ik de Jaguar’. Ten slotte zegt de Rus: ‘In Rusland rijden we altijd Lada’s’. De Fransman vraagt: ‘En als je naar het ­buitenland gaat?’ Zegt de Rus: ‘O, dan gaan we altijd met tanks’.

Nooit gedacht dat deze belegen mop ooit weer actueel zou worden. Maar alle slechte eigenschappen van het communisme komen weer boven onder oud-­KGB’er Poetin. Broedervolken knechten. Het volk misleiden. Tegenstanders in kampen. En er zijn zelfs weer zuiveringen aangekondigd. Allemaal communistische oprispingen van een leider van een prachtig land die koste wat het kost wil dat het weer een wereldmacht wordt.

Nooit gedacht dat ik dat nog een keer zou meemaken. Voor het Russische volk zal de toekomst waarschijnlijk vertrouwd aanvoelen: strikt gescheiden van de westerse wereld op een houtje bijten. Het wachten is alleen nog op een muur.

Wim de Knegt, Rheden

Wapenindustrie

Hoe de oorlog in Oekraïne verder ook zal verlopen, de wapenindustrie zal de grote winnaar worden.

Eric Molleman, Groningen

Vergelijking

In zijn analyse van de coronacrisis en de oorlog in Oekraïne geeft Denker des Vaderlands Paul van Tongeren toe dat deze twee uitdagingen nauwelijks te vergelijken zijn. Tijdens de coronacrisis werd de bedreiging lang en schromelijk, en met fatale gevolgen, onderschat. Het leek dat we zo diep in hedonisme en egoïsme waren verzonken, dat we geen enkele uitdaging, zelfs geen overstromingsramp, meer aankonden.

Een betere vergelijking is misschien de Eerste Wereldoorlog. Ook toen waren de landen van Europa intens met elkaar verbonden en probeerden de staatshoofden door middel van brieven en telegrammen het naderende onheil af te wenden. Hoewel België, net als Oekraïne nu, aan het conflict part noch deel had, werd het land vier jaar lang geteisterd door brandstichting, o.a. de middeleeuwse bibliotheek van Leuven en beschietingen van burgerdoelen, zoals Antwerpen. Ruim 80 duizend vluchtelingen stroomden daarna te voet naar ons land.

Nu Poetin de bijna twee eeuwen oude, naar president Monroe genoemde, doctrine niet op Latijns-Amerika, maar op Europa toepast, reageren we nu op de Oekraïense vluchtelingen zoals toen op de Belgische. We kunnen alleen maar hopen dat deze oorlog niet weer vier jaar duurt en weer beëindigd wordt met verdragen die resulteren in nieuwe haat en wrok, en een volgende oorlog.

Martin Poot, Amersfoort

Ruilen

Wie wil er met mij ruilen? Ik bied twee rollen wc-papier voor een fles zonnebloemolie.

Martin van der Sman, Eindhoven

Energie en huizenprijzen

Waarom wordt de stijging van de energiekosten niet meegenomen in het recente verhaal over de stijgende huizenprijzen (en dalende verkopen) door de direct belanghebbenden, de banken en de makelaars? 300 euro meer betalen betekent toch minder lenen, is het idee.

Een buurman zette onlangs zijn huis in de verkoop, om dit effect voor te zijn. Op mijn vraag op welke wijze hij potentiële klanten inlicht over de energierekening: huidige bedrag, het bedrag bij de recente verlenging die over twee maanden ingaat of hetgeen met de korting van de overheid maandelijks de deur uitvliegt, was hij uiteraard heel duidelijk.

Ik zou het uit verkooptechnische overwegingen misschien ook doen.

Hans Daale, Borculo

Nationale Excuusdag

De excuses vliegen ons de laatste tijd behoorlijk om de oren. Over de slavernij, de kruistochten, Indonesië, de toeslagenaffaire, de behandeling van adoptiekinderen, de misstanden in de jeugdzorg et cetera.

Collectieve spijtbetuigingen worden niet alleen aangeboden door de regering, maar ook door provincies en gemeenten, bedrijven, stichtingen en verenigingen. Of men er nu zelf enige rol in heeft gespeeld of niet, excuses worden ruimhartig aangeboden, voor zichzelf, namens anderen, gevraagd of ongevraagd. We leven in een excuustijdperk.

De ongebreidelde wildgroei aan excuses kunnen excuses sleets maken en dit brengt mij ertoe om voor te stellen eenmaal per jaar collectief excuses aan te bieden. Voor historische en persoonlijke misstappen in het verleden en voor alle misstappen die wij het aankomende jaar nog zullen begaan. Een Nationale ­Excuusdag.

Het moet niet blijven bij excuses alleen: elk jaar van overheidswege een fors bedrag in een Nationaal Excuusfonds en persoonlijke donaties zijn welkom. En op de Nationale Excuusdag een nationale plechtigheid – natuurlijk in aanwezigheid van Koning en Koningin, ook voor henzelf is dit efficiënt – bij een op te richten Nationaal Excuusmonument.

31 december lijkt mij een mooie ­datum. Het nieuwe jaar kunnen we na deze openbare biecht weer met een schone lei beginnen. Wel moet de ­Dankdag voor de Visserij dan verplaatst worden naar een andere datum. Excuus vast daarvoor.

Karel van Grondelle, Amsterdam

Offer

Lezer Margriet Noordhuizen vertelt in haar brief heel eerlijk dat ze spijt heeft dat ze op Nilüfer Gündogan van Volt heeft gestemd. Noordhuizen geeft aan dat het stemmen op een vrouw er met de feministische paplepel is ingebracht door haar moeder. Tegenwoordig verkondigen niet alleen moeders deze boodschap maar de gehele cultuur is in de ban van vrouwen.

Waar was haar vader? Die had moet zeggen: ‘Blijf zelf nadenken, Magriet. Je moet eerst weten hoe de wereld werkt voordat je ’m gaat veranderen.’ Wie zich voor een politiek karretje laat spannen, wordt automatisch wereldvreemder. Dat is het offer. Bij mevrouw Noordhuizen lijkt de offerbereidheid dit jaar wat te zijn afgenomen.

Hans Kellerhuis, Utrecht

Onderzoeken

Volgens recent onderzoek betalen rijke mensen niet meer maar juist minder belastingen , omdat arbeid zwaar wordt belast in het Nederlandse belastingstelsel, maar vermogen grotendeels wordt ontzien. Maar er is meer: als we kijken naar de energierekening hebben rijke mensen ook eerder toegang tot het verbeteren van hun woning door isolatie, zonnepanelen en een warmtepomp. Om over toegang tot betere (vaak duurdere) voeding nog maar te zwijgen.

Stop met al die onderzoeken en ­conclusies overheid, doe er iets aan.

Ilona Dekker, Nieuwegein

Zonder auto

Misschien moet het programma uit de jaren tachtig weer op tv: honderd dagen zonder auto. Ook al is een auto gemakkelijk, je kunt er misschien wel zonder.

Margriet Sterk, Warfstermolen

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Meer over