Columnpeter middendorp

Spotify begrijpt mij niet meer

null Beeld

We worden bedreigd door vele gevaren, de meeste welbekend: de klimaatcatastrofe, het vreetkapitalisme, de ongelijkheid en de verweimanisering van de democratie, maar ook onze privacy loopt gevaar door de algoritmes die ons volgen, waar we ook maar gaan en staan. Door nieuwe plannen met gezichtsherkenning staat onze anonimiteit ook nog op het spel, schreef Maxim Februari vorige week in NRC.

Het gevaar is natuurlijk serieus, hoewel de algoritmes thuis, voor zover ik ze kan zien werken, nog een beetje een amateuristische indruk wekken. Je krijgt altijd advertenties van precies de spullen die je net hebt aangeschaft. Zo weten we thuis ook altijd ruim van tevoren wat we voor onze verjaardag krijgen. Heeft iemand iets voor je besteld, kun je de volgende dag al vragen: hadden ze hem ook in het groen?

Er is één algoritme waar ik bijzonder op gesteld ben, dat het uitstekend doet en waardoor ik graag wordt gevolgd. Muziekdienst Spotify houdt bij waar je naar luistert, bijvoorbeeld naar Bach en country, en schotelt je vervolgens wekelijks een hele lijst met nieuwe, prachtige muzikanten en liedjes voor, die je zonder algoritme nooit had ontdekt, Chris Thile en Brad Mehldau bijvoorbeeld, die soms Bach spelen op banjo.

Kort geleden deed ik onze 10-jarige dochter een box cadeau, zodat ze zelf, op haar kamer, via mijn account, naar haar eigen muziek kan luisteren. Sindsdien is mijn Discover Weekly ernstig vervuild met Rolf Sanchez, Snelle en Suzanne en Freek.

Mijn algoritme begrijpt me niet meer. Jarenlang waren we dikke vrienden, maar na een paar maanden is-ie me al vergeten. Hoe oninteressant ben ik eigenlijk, vraag ik me af, hoe naamloos en anoniem, als ik door mijn eigen algoritme aan de dijk wordt gezet en hij ons gedeelde verleden in een handomdraai heeft gewist? Is dat kunstmatige intelligentie, een algoritme dat zelf wel bepaalt wie het volgt?

Het zou beter zijn als onze dochter iets van mijn muziek meekrijgt. Kinderen erven hun muzieksmaak van hun moeders en hun angsten van hun vaders, dat is allemaal onderzocht en bewezen. Bij ons had dat beter andersom gekund, want nu zie ik onze arme dochter al voor me, later, de hele dag naar Herbert Grönemeyer en Reinhard Mey luisteren, terwijl ze ongerust naar de vloer rond haar stoel zit te kijken.

Ik moet een familieabonnement nemen, afspeellijsten maken, zoals andere mensen doen, maar daar ben ik te ADD-erig voor; iets veranderen betekent in mijn geval te vaak onklaar maken. Daarom leef ik zoveel mogelijk als een boeddhist, en probeer ik elk verlangen uit te rukken, nog voordat het het kopje boven de grond uitsteekt.

Zo verdween de muziek uit mijn leven. Een karig bestaan is het wel. Mijn boeken heb ik laatst ook al naar boven gebracht, in kasten op de tweede verdieping opgeborgen. Sindsdien lees ik ook al minder, al krijg ik, toegegeven, wel wat meer beweging.

Meer over