Media inSpanje

Spanjaarden dromen van een baan als postbeambte

Spaanse media zien in hun land een run op een vast baantje. Niet als beheerder van een villa in de zon, maar als postbode (en ambtenaar).

Postmedewerkers in het sorteercentrum van staatspostbedrijf Correos in Madrid.Beeld Bloomberg via Getty Images

Dit is het dus, waar men in Spanje van droomt: werken bij staatspostbedrijf Correos. Afgelopen zondag deden meer dan 166 duizend mensen mee aan het examen om er te mogen werken. Er waren 4.005 banen te vergeven, verspreid over het hele land. Een loterij, kortom, met beperkte winkansen: slechts 1 op de 41 kandidaten zou in de prijzen vallen.

El País, het vlaggenschip onder de Spaanse kranten, opende de volgende dag met een foto van een onafzienbare rij examenbankjes. In rotten van drie zaten de aspirant-postmedewerkers in de noordwestelijke stad Pontevedra te zwoegen. De meesten hadden hun gewatteerde jassen nog aan − om de zaal immers gierde de orkaan Gloria.

Ook het tv-journaal op La 1 pakte uit, met files en lange rijen bij de examenzalen. ‘Er worden postbodes gezocht in de steden en in landelijke omgeving’, meldde de voice-over. In beeld kwam een postbesteller die met haar karretje door een regenachtige stad ploeterde, en een ander die op zijn scooter werd ingesloten door een kudde schapen.

Het lijkt verbazingwekkend, die overweldigende belangstelling voor een archaïsch beroep als postbode. Toch hebben veel Spanjaarden er maandenlang studie voor over. Ze weten dat het beantwoorden van honderd meerkeuzevragen bepalend kan zijn voor hun toekomst. Voor de vraag of ze een huis kunnen kopen. Of ze een pensioen zullen krijgen.

Bijna 10 duizend kandidaten leggen examen af in de hoop een baan te bemachtigen bij Correos.Beeld EPA

Ingenieur

El País liet bijvoorbeeld Beatriz Alonso uit Madrid aan het woord. Afgestudeerd als landbouwingenieur, vervolgens overgeleverd aan het ene na het andere tijdelijke, laagbetaalde baantje. ‘Ik wil de rest van mijn leven ambtenaar zijn’, biechtte ze op. Lorenzo Montero, die drie jaar geleden werd ontslagen in een fabriek, vatte in één zin de drijfveren van alle 166 duizend kandidaten samen: ‘Hier kom je niet uit roeping, maar op zoek naar zekerheid.’

Ik had verwacht dat dit alles brandstof zou zijn voor opiniemakers, een kans om nog eens een gepeperde mening op te dienen over het gebrek aan zekerheid op de arbeidsmarkt. Maar nee. Het meest veelzeggend was de kop die een regionale krant in Santiago de Compostela koos. ‘Totale normaliteit bij de examens voor Correos’, viel daar te lezen.

Wel was er her en der ruimte voor de milde zelfspot waar Spanjaarden zo goed in zijn. Bij het radiostation COPE mochten de luisteraars inbellen om te vertellen welke belachelijke vragen ze moesten beantwoorden toen ze meededen aan een ambtenarenexamen. Iemand die bij de Guardia Civil moest invullen wat een operculum was. Namelijk: een term die in de biologie wordt gebruikt voor een structuur die als deksel fungeert, zoals een kieuwdeksel bij vissen. Onontbeerlijke kennis, werd gezegd, voor toekomstige milieu-inspecteurs.

Stekel

In de krant El Ideal Gallego verscheen iets wat bij de Volkskrant een Stekel wordt genoemd. ‘Het is niet gebruikelijk om een kind te horen zeggen dat hij later wil werken op het postkantoor’, overwoog de auteur. ‘Dat is eerder een van die ideeën waar ouders mee komen die bezorgd zijn over de toekomst van hun spruit. Van alle overheidsbanen zijn die bij Correos dan één van de aangenaamste. Behalve dat je stoïcijns moet blijven onder een klant die kiest tussen een groene envelop en een blauw pakket, is het discomfort beperkt. En postbodes besparen op de sportschool. Allemaal voordelen. Dat van de vaste baan en het bovengemiddelde salaris is bijna een extraatje.’

Maartje Bakker is correspondent in Madrid. 

Meer over