LezersbrievenMaandag 21 december

Sommige mensen werken in leeg kantoor uit lijfsbehoud

De ingezonden lezersbrieven van maandag 21 december.

Sietske Knüppe, met een van haar kinderen, thuis aan het werk.  Beeld Freek van den Bergh / de Volkskrant
Sietske Knüppe, met een van haar kinderen, thuis aan het werk.Beeld Freek van den Bergh / de Volkskrant

Brief van de dag

In de ingezonden brief mag lezer Merlein Keijzer uit Leersum haar gal spugen over ‘een bepaald slag mensen, fluitend thuiswerkregels aan de laars lappend, dat stug naar een nagenoeg leeg kantoor blijft gaan’. Soms heeft een medaille twee kanten.

Ik heb zelf medewerkers in zo’n leeg kantoor. Een vader van twee schoolgaande kinderen. Zij zitten met z’n drieën thuis aan één tafel te werken en worden daar alle drie gek van. Hij mag van mij elke dag naar een leeg kantoor komen.

Een andere medewerker woont alleen. Hij werkt thuis van ‘s morgens tot ‘s avonds en van ‘s avonds tot diep in de nacht. Hij vergeet de tijd, vergeet te eten. Ik heb hem verboden nog thuis te werken. Hij moet zich ‘s morgens in een verder leeg kantoor melden, en eind van de middag naar huis om te koken.

Dus als u weer eens zo’n systeemplafond ziet als achtergrond bij een videovergadering, dan zou het zomaar kunnen gaan om nette mensen, die uit lijfsbehoud stug naar een nagenoeg leeg kantoor blijven gaan.

W. van der Velden, Buurmalsen

Ophouden

De ene helft van Nederland weigert zich te laten vaccineren ‘omdat het allemaal zo snel gaat; dat kan toch nooit betrouwbaar zijn? De andere helft zit te klagen waarom het in Nederland drie weken langer duurt dan in een paar andere landen.’

Kunnen we – inclusief de Volkskrant – niet ophouden met zeiken en die mensen bij het RIVM, de GGD’s et cetera, gewoon hun werk laten doen?

Geer Schakel, Den Haag

Herinnering

Bij het lezen over de toeslagenaffaire (Ten eerste, 18 december) kwam deze herinnering boven. Kort nadat ik enkele jaren geleden per mail de standen van de elektriciteitsmeter had doorgegeven, werd ik gebeld door iemand van mijn energiebedrijf. Of ik naar mijn meter wilde gaan en wilde voorlezen welke stand deze op dat moment aangaf. Nadat ik dat had gedaan, zei hij dat deze cijfers logischer klonken, en dat ik me waarschijnlijk vergist had toen ik een veel te hoge stand doorgaf. Mijn beeld is dat deze stap ontbrak bij de toekenning van de toeslagen. Maar het kan dus wel! De man had ook kunnen denken: foute boel, zal wel een wietplantage zijn, ik stuur de politie eropaf.

Alice Garritsen, Assen

Vrijwilliger

Ik ben gepensioneerd bestuurskundige met een staat van dienst van 25 jaar als ambtenaar bij de gemeente Rotterdam, waarvan acht jaar bij wat destijds de Sociale Dienst heette. Graag wil ik mezelf als vrijwilliger aanbieden bij de belastingdienst om de compensatie voor de slachtoffers van de toeslagenaffaire te helpen berekenen. Misschien zijn er wel meer ex-collega’s die willen meehelpen, zodat de slachtoffers zo snel mogelijk krijgen wat hen toekomt.

G.E.A.M. Lodewyckx, Rotterdam

Kinderboeken

Dank aan Julien Althuisius , die zich keert tegen BN’ers die kinderboeken schrijven (Magazine, 19 december). In de jaren tachtig was er in Nederland serieuze en stimulerende aandacht voor bijzondere kinder- literatuur, door journalisten die wisten waarover ze het hadden. Er zijn er nog, maar sinds het marktgeloof in vele gelederen doordrong, is de sfeer veranderd. De kinderjury werd een populariteitspoll (anders dan in Vlaanderen), wie origineel was werd opeens elitair genoemd. Ik was destijds volop bezig kinderen van allerlei komaf basaal te enthousiasmeren.

Toen ik voor een roman voor volwassenen de AKO-literatuurprijs ontving, was een van de eerste vragen van het aanwezige actualiteitenprogramma of ik nu ophield met kinderboekenschrijven. En de enige keer in meer dan veertig jaar dat tv- en tijdschriftmensen en masse bij me aanklopten was toen er, door een verkeerde correctie, in een boek over Annie Schmidt een typische jarenzeventigbrief over Jip en Janneke, die haaks stond op alles wat ik al decennia met humor onder woorden had gebracht, aan mij werd toegeschreven. Lang geleden noemde Annie Schmidt mij dat jongere talent. Inmiddels schreven meerdere generaties jongere talenten boeken die niet werden gehypet, maar klasse zijn.

Joke van Leeuwen (auteur, dichter, tekenaar), Antwerpen

Gummbah

Wat fijn dat het museum van Gummbah open blijft tijdens de lockdown.

Reindert Brongers, Utrecht

Praktijk

Houdt het nooit op? Weer die zin: ‘Door de opkomst van groepspraktijken is de huisarts voor veel vrouwen tegenwoordig een ‘vreemde dokter’. (O&D, 17 december) Mijn ervaring als voormalig huisarts in zo’n praktijk én als patiënt hier in Arnhem is volstrekt anders. Behoudens bij een, gelukkig zeldzaam, spoedgeval kan ik steeds bij mijn eigen huisarts terecht, al vijftien jaar en tot volle tevredenheid. Ik weet dat dit bijna overal de normale gang van zaken is.

Janus Raaijmakers, (voorheen huisarts in Ede), Arnhem

Kwiebus

Jaren ervaring naar huis sturen met een gulden handdruk, er dan achter komen dat de belastingdienst vleugellam is gemaakt, Groningers laten geloven dat hij hun redder is, burgers tot fraudeurs bestempelen: wordt het voor ene ‘Kwiebus’ niet tijd dat hij ergens wordt opgeborgen waar hij geen kwaad meer kan?

M. Franken, Alphen aan den Rijn

Meer over