COLUMNARNON GRUNBERG

Social distancing is in de film Melancholia emotional distancing

Arnon Grunberg artikel columnBeeld .

Van Lars von Trier heb ik veel geleerd. Van Breaking the Waves (1996) leerde ik dat het mensenoffer diverse gedaanten kan aannemen, niet noodzakelijkerwijs direct de dood, en dat het er altijd zal zijn.

Van The Idiots (1998) leerde ik dat de enige manier om de waanzin buiten de deur te houden, is af en toe te veinzen dat je waanzinnig bent.

En van Antichrist (2009) leerde ik dat de weg uit het lijden meer lijden is, dus dat het de vraag is of je die uitweg moet nemen.

Melancholia (2011) had ik gemist, ik zag hem in mijn woonkamer in een doodstil New York.

Een planeet, genaamd Melancholia, stevent op de aarde af. De personages weten nog niet of de planeet rakelings langs de aarde zal scheren of niet, het publiek weet meer. De film gaat over twee zussen, Justine (Kirsten Dunst) en Claire (Charlotte Gainsbourg).

Het eerste deel draait om het huwelijksfeest van Justine met een man die ze tijdens het feest kwijtraakt. Beter gezegd, ze geeft het huwelijk op nog voor het goed en wel is begonnen, wat mij herinnerde aan een uitspraak van een vriend die zei dat hij een hekel had aan bruiloften vanwege de inherente schijnheiligheid ervan; begrafenissen kon hij waarderen omdat die soms oprecht waren.

Social distancing is in deze film emotional distancing, van intimiteit zijn de gestes overgebleven.

Het tweede deel van de film gaat over het wachten op Melancholia op het resort van Claire en haar man, inclusief golfbaan en paarden. Op het terras staat een telescoop waarmee men de planeet in de gaten houdt.

Deze film leerde mij dat wij denken ons te voeden met nieuws over het virus, terwijl wij in werkelijkheid door een telescoop turen naar Melancholia, die ons net wel of net niet zal raken.

Meer over