ingezonden brieven

Smeed klimaatallianties tussen arme en rijke landen

Redactie
Hevige regenval veroorzaakt overstromingen in Calcutta, India. Beeld SOPA Images/LightRocket via Gett
Hevige regenval veroorzaakt overstromingen in Calcutta, India.Beeld SOPA Images/LightRocket via Gett

Elk land moet zich ertoe verplichten de C02-uitstoot in 2030 met de helft te hebben teruggebracht en in 2050 met 100 procent. Alleen dan hebben we een kans een catastrofe af te wenden. Maar arme landen hebben minder mogelijkheden om dit tijdschema te halen en hebben bovendien een punt als ze zeggen dat rijke landen een ‘historische schuld’ hebben in te lossen.

De beste garantie op succes is volgens mij dat elk rijk land met een arm land een duurzame alliantie aangaat. Niet voor 1 of 2 jaar maar tot aan 2050. Deze landen spreken af dat zij elkaar zullen bijstaan om het klimaatdoel tijdig te halen. Met een resultaatverplichting naar de hele wereldgemeenschap. Hun reductie-opgave dient als één totaal in de wereld-CO2-boekhouding te worden opgenomen, en elk van de beide landen is voor het totaal ‘hoofdelijk’ aansprakelijk.

De samenwerking dient bovendien verder te gaan dan CO2-reductie alleen, want ook klimaatadaptatie, dus de aanpassing aan de klimaatverandering, is wereldwijd een essentiële opgave.

Ik roep de deelnemers aan de klimaattop in Glasgow op om deze afspraken met elkaar te maken. Voor Nederland heb ik een suggestie voor een alliantiepartner: Bangladesh. De VS en India zouden ook een paar kunnen vormen. Premier Rutte zei in Glasgow dat Nederland te traag is geweest. Hij heeft nu een kans zich te revancheren en de wereld een stap voor te zijn.

Ad Stavenuiter, Haarlem

Rationeel

Psycholoog Lex Vendrig meent ‘op puur rationele gronden’ dat hij momenteel nog geen vaccinatie nodig heeft omdat hij corona heeft gehad en epidemiologische studies aantonen dat natuurlijk opgebouwde immuniteit langer en beter tegen corona beschermt dan door vaccinatie opgewekte immuniteit. Worden zijn antistoffen te laag, dan laat hij zich onmiddellijk vaccineren.

Hoe moet ik me dit voorstellen? Elke week een test om het antistoffenniveau te meten? Maar als dat dan te laag blijkt te zijn, kan hij intussen al zijn besmet. Dan komt vaccinatie te laat. Erger nog: zijn kans om dan in het ziekenhuis te belanden is groter dan die van gevaccineerden.

Uit nieuw onderzoek van de Amerikaanse CDC (centrum voor ziektecontrole en preventie) blijkt namelijk dat mensen die covid hebben gehad bij een nieuwe covidbesmetting 5,5 keer vaker dan gevaccineerden in het ziekenhuis belanden. Ik zou gezien deze uitkomst Lex Vendrig daarom dringend aanraden zich toch maar te laten vaccineren, ‘op puur rationele gronden’.

Jolanda Hennekam, Groningen

Burgerplichten

We zijn een land waar individuele rechten burgerplichten verre overstijgen. Verder vinden we handhaven een verachtelijk werkwoord. Deze combinatie maakt dat wij nog lang in coronasferen zullen verkeren. Het gaat ook meer kosten dan euro’s.

Jan Heijmans, Utrecht

Overweldigend

In de Volkskrant is de afgelopen week een haast overweldigend aantal artikelen geplaatst om maar begrip te kweken voor vaccinweigeraars. Dat begrip heb ik in het geheel niet. Gelukkig dat de krant ook ruimte geeft aan een columnist als Erdal Balci die korte metten maakt met de onwetendheid, het simplisme en het bijgeloof die over ons heen zijn komen rollen.

Pim Hol, Utrecht

Narcisten

Met stijgende verbazing heb ik afgelopen maandag de bijdrage van Sander Schimmelpenninck gelezen, waarin hij stelt dat mensen die zich niet hebben laten vaccineren aan een vorm van narcisme lijden. Toch knap om dit zo stellig te beweren, want we hebben het hier over een kleine twee miljoen mensen. Zelden heb ik zoveel negatieve kwalificaties in zo’n kort artikel gelezen.

Ik moet hem echter teleurstellen: ik herken mezelf en de andere ‘vaccinweigeraars’ uit mijn omgeving niet in het beeld dat hij schetst. Integendeel, ik zie hen veeleer als mensen met een gezonde kritische geest, die zich terecht weren tegen een verregaande aantasting van hun grondrechten. Maar dit komt natuurlijk, doordat ik – net als alle andere ‘dolende narcisten’ − door ‘voortdurende zelfobsessie’ bevangen ben.

Kwalijker nog is het feit dat Schimmelpenninck niet-gevaccineerden meent te mogen uitsluiten van het publieke debat over de coronamaatregelen. Dit omdat ze zijns inziens ‘geen enkel redelijk belang vertegenwoordigen’ en ‘de basisregels van het goed burgerschap niet respecteren’. Oftewel: wie niet net zo denkt als Sander Schimmelpenninck en zich niet conformeert aan het grote geheel mag van hem niet meedoen.

Hier zet hij de zaken op hun kop: pas uit het debat kan blijken wie wel of niet recht van spreken heeft, niet vooraf. De vraag is wat erger is: het feit dat bepaalde mensen ervoor kiezen zich niet te laten vaccineren of Sander Schimmelpennincks vrijage met totalitaire ideeën. Gelukkig kunnen we daar nu nog over debatteren.

Ton Jansen, Rotterdam

Bladblazer

Nu de straten zich in hun dekentje van geel, bruin en rood hullen, worden we weer geconfronteerd met dé metafoor voor de absurditeit van de mens: de bladblazer.

Wij zijn in de natuur ontstaan, maar tegelijkertijd menen we hier boven te staan. We wonen in keurige wijkjes met betonnen tuinen of plastic gras, brengen de kinderen met de auto naar school terwijl we ons beklagen over de afgenomen leefbaarheid van de buurt en zijn verslaafd aan de digitale wereld, die heerlijk blad- en bladblazervrij is. Dat al die brutale blaadjes ons zorgvuldig gecureerde straatbeeld verstoren, stuit ons tegen de borst.

Dus wordt al dat gebladerte hardhandig op een hoop gebruld en afgevoerd als ware het een milieu­activist in Den Haag. Spoedig domineren grauwe tegels weer het straatbeeld, met hier en daar een uitgedroogde hondendrol als alternatief voor het knisperende blad.

De ironie is dat bladblazers op brandstof lopen, die óf in een tankje zit óf uit een accu komt. Die maken we weer van olie en gas: beide eindige bodemschatten die zijn ontstaan uit samengeperste laagjes plantenresten. We verstoken dus bladeren om bladeren te verplaatsen, in de wetenschap dat die bladeren er volgend jaar weer liggen. Ik ken geen betere metafoor voor de absurditeit van onze soort.

Los van het feit dat een beetje kleur op straat echt niet zo’n ramp is, wordt ons met alle geblaas ook herfstpret ontnomen. Wandel maar eens door het bos. Stap, trap, stap, trap, kijk ze eens omhoog dwarrelen! U verdient een medaille als u zich ervan kunt weerhouden om die blaadjes eens een goede trap te verkopen.Deze natuurconfetti is ons op de stoep niet gegund. Veel te, tja, wat eigenlijk? Lelijk? Gevaarlijk?

Branco van der Werf, Amersfoort

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Meer over