LezersbrievenDonderdag 28 januari

Slimme jongens, wij Nederlanders

De ingezonden lezersbrieven van donderdag 28 januari.

Gezondheidswerkers met een ebola-patiënt in Butembo, DR Congo.  Beeld AP
Gezondheidswerkers met een ebola-patiënt in Butembo, DR Congo.Beeld AP

Brief van de dag

Het is maart 2019. Foto’s van zwartgeblakerde ebola-behandelcentra van onze collega’s van Artsen zonder Grenzen in Butembo en Katwa, twee dorpen niet ver van de grens van de Democratische Republiek Congo met Oeganda, verschijnen in de kranten. De bevolking is woedend, zoveel is wel duidelijk. De zeer dodelijke ziekte ebola is een verzinsel van de autoriteiten, of van die Westerse hulpverleners, dat kan ook nog. De mensen van Butembo en Katwa geloven er niks van dat ebola bestaat en dat 70 procent van hen met deze diagnose, op vreselijke wijze komt te overlijden.

Het is vast en zeker een vindingrijk idee van buitenstaanders om de bevolking onder de duim te houden. Dierbaren worden met wat lijkt op verschijnselen van malaria, opgenomen in ziekenhuizen waar zij behandeld worden door medici die van top tot teen in plastic gehuld zijn. Eenmaal opgenomen in die klinieken komen velen niet meer levend terug.

Begrafenissen in Congo zijn geen ingetogen bijeenkomsten waar de rouwenden hun tranen inslikken en emoties onder controle proberen te houden. Nee, juist niet. Er wordt luidruchtig gehuild, geschreeuwd zelfs. Het lichaam van de dode wordt omhelsd, gestreeld en vaarwel gekust. Maar nu proberen die vreemdelingen in hun plastic uitdossing te verhinderen dat op traditionele wijze afscheid genomen wordt.

De mannen en vrouwen van Butembo en Katwa namen wraak voor al dit onrecht, en staken de klinieken in brand.

Domme, slecht opgeleide, bijgelovige Afrikanen. Dat dacht u. Toch? Hoofdschuddend?

Het is januari 2021. Ik wed dat u weet waar ik heen wil. Ziekenhuizen in Enschede en Den Bosch werden doelwit van relschoppers. Wekelijks kijken we naar demonstraties van corona-ontkenners en anti-vaccinatiebetogers. Geen middel tegen corona, maar het 5G-netwerk of een kleine chip krijgen we ingespoten. Daarna kan iedereen ons volgen en elimineren als dat zo uitkomt. Als we al niet direct doodgespoten worden met dat spul. En dat terwijl corona toch echt gewoon een soort griepje is.

Slimme jongens, wij Nederlanders.

Tineke Ceelen, directeur Stichting Vluchteling

Complex

Het wordt hoog tijd dat we in het ­Nederlands zorgvuldig onderscheid gaan maken tussen complex en ingewikkeld. Dat helpt. Op de voorpagina van de Volkskrant van 27 januari prijkt ‘vaccinbeleid is zo complex’. Maar is dat de oorzaak van de traagheid? Levende systemen zijn complex. Een boom is complex, mensen zijn complex, gemeenschappen zijn complex. Ze ontwikkelen zich.

Op het moment dat we processen gaan controleren en beheersen, wat deels noodzakelijk is, wikkelen we ze in. We maken ze ingewikkeld door een veelheid aan normen, regels, procedures, protocollen te introduceren. Niet voor niets stelden Van Kooten en De Bie bij de oprichting van het Simplistisch Verbond: ‘Men onderscheidt ontwikkelingslanden, ontwikkelde landen en ingewikkelde landen. Daarvan is Nederland een van de aller-ingewikkeldste landen.’

De kunst van goed beleid is dat we de complexiteit van onze samen­leving proberen te begrijpen en gaan waarderen. Door te snappen hoe de complexe werkelijkheid in elkaar steekt, kunnen we gewenste processen ontwikkelen. We halen als het ware het wikkel eraf. Nu bemoeit het ministerie zich met details van het vaccineren, waarschijnlijk met oprechte bedoelingen. Maar de wereld van professionals raakt verstrikt in de ingewikkeldheid die eruit voortvloeit.

Govert Geldof, Tzum

Gewoon mensen

In de Verslaggeverscolumn van 26 januari werd een agent die de avondklokcontrole op de A2 moest controleren geciteerd: ‘Als mens vind ik er iets van, als politieagent niet.’ Iets soortgelijks stond zaterdag in het artikel over het OMT; het was uitdrukkelijk niet de bedoeling dat individuele meningen van OMT-leden in het publieke debat werden geuit. Dat is volgens mij precies de oorzaak dat draagvlak voor maatregelen afneemt, en ze afgedwongen moeten worden. Beleidsmakers en handhavers uiten zich niet meer als ‘gewoon mensen’, maar als functionarissen.

We kunnen ons prima verhouden tot de menselijke dilemma’s waar ze voor staan, maar niet tot hun ogenschijnlijk eenvoudige houding ‘Dit is nou eenmaal de maatregel’ of ‘Ik voer gewoon uit wat besloten is’. Zo gewoon voelt het namelijk niet in de rest van de maatschappij. Dat vergroot afstand.

Je kunt je individuele dilemma uiten én tegelijk een besluit nemen of uitvoeren. Dat maakt alles een stuk menselijker en leidt vast tot meer draagvlak. Beleidsmakers en handhavers zijn ook gewoon mensen. Toch?

Daan V. Rookmaaker, Zeist

Babyboomers

Als Heleen Mees in haar column ­Babyboomers hebben het geld en de morele plicht om de jongste generatie te compenseren het eerste woord had vervangen door ‘superrijken en belastingontwijkende multinationals’ was ik het volledig met haar eens geweest.

Guus Vogelzang, Utrecht

Geweld-belt

Naast een bijbelbelt heeft Nederland sinds afgelopen weekend ook het twijfelachtig genoegen een geweld-belt te kennen. Als giftige slang kronkelt deze vanaf Stein in Limburg, via grotere en kleinere steden in het ­zuiden en midden van het land, naar Urk.

Bravo, provincies Zeeland, Drenthe, Friesland en Groningen, dat jullie je spreekwoordelijke nuchterheid bewaren en hier niet in mee gaan.

Maarten van Lankvelt, Veghel

Meer over