ColumnSheila Sitalsing

Sigrid Kaag, laat ons zien hoe nieuw leiderschap en transparantie er in de modderige praktijk uitzien

null Beeld

In Limburg speelt een schandaal rond kopstukken van het CDA. Er zijn tonnen subsidie in het geding, die een oud-CDA-gedeputeerde zou hebben binnengeharkt ten behoeve van zichzelf – Joep Dohmen, Limburg-deskundige van het NRC, onthulde de toestand en berichtte er uitgebreid over. Partijgenoten met posities in het provinciebestuur zouden ervan geweten hebben, of betrokken zijn, of verantwoordelijk, of omgekeerd. Twee CDA-gedeputeerden traden vrijdag af; die zullen binnenkort wel opduiken in een functie elders.

Terwijl de buurman ‘What’s new?’ mompelde, zat ik me af te vragen of zo’n best wel grote affaire vroeger, in andere tijden, zou hebben geleid tot bezorgde vragen in Den Haag. Of het CDA wel ‘stabiel genoeg’ is om mee te doen aan formatieonderhandelingen voor een nieuwe regering.

Vermoedelijk niet, want partijen – allemaal – zijn heel goed in staat om uitwassen in het lokale of provinciale bestuur af te doen als geïsoleerde incidenten in afgelegen gebied. Misdragingen van een achterneefje dat als kind al mieren martelde, zo’n achterneefje dat in de beste families voorkomt, een aangetrouwd geadopteerd achterneefje eigenlijk dat geen bloedband onderhoudt met de zuivere Haagse tak.

Waar ze zich wél enorme zorgen over maken in Den Haag: of het CDA een betrouwbare en stabiele coalitiepartner kan zijn wegens de prominente aanwezigheid van een zeer populair en hyperslim Kamerlid dat zijn functie als opdrachtgever en controleur van de regering serieus neemt en zijn werk heel goed doet.

Wie onbevangen in het leven staat, vindt dit waarschijnlijk onbegrijpelijk, en dat is het ook. Ze noemen dit Haagse logica.

Na het vertrek van de oude verkenners kwamen er nieuwe verkenners die heel graag ‘met een schone lei’ willen beginnen. Ze vingen het schoonvegen van de lei ijverig aan met het versturen van een brief. Daarin staat de volgende passage: ‘In een gesprek met onze voorgangers dat wij heden hebben gevoerd, hebben zij aangegeven dat het gisterochtend per abuis bekend geworden document een inventariserende voorbereidingsnotitie betreft. Van belang hierbij is met name het onderdeel met betrekking tot een lid van de Tweede Kamer. Onze voorgangers hebben aangegeven dat deze passage geen weergave is van de gevoerde gesprekken met de zeventien gewezen lijsttrekkers en op geen enkele wijze met de gewezen lijsttrekkers is besproken. De passage berust volgens onze voorgangers op een inventarisatie vanuit meerdere invalshoeken, waaronder berichten in de media.’

Nu kun je prima van mening verschillen over de beste schoonmaaktechniek, maar een brief waarin mensen dingen ‘aangeven’ in plaats van zeggen, en waarin een woordenwolk vol gezwatel over ‘meerdere invalshoeken’ nodig is om te insinueren dat ‘berichten uit de media’ de verkenners hebben geïnspireerd: ik weet niet hoe schoon je een lei daarmee krijgt.

Rest onze laatste hoop in bange dagen: Sigrid Kaag. Zij voerde een aanstekelijke campagne voor nieuw leiderschap, voor transparantie en tegen drekspuwende mannetjes. Zij moet het doen. Zij moet uitsluitsel geven en het zeggen: ja, Mark heeft opgeworpen of we Pieter Omtzigt niet een mooie plek op Bonaire kunnen aanbieden, en dat was niet fraai. Of: nee, zoiets zouden we natuurlijk nooit doen.

Sigrid Kaag: laat ons zien hoe nieuw leiderschap en transparantie er in de modderige praktijk uitzien.

In de verkiezingspodcast Koorts bespreken columnist Sheila Sitalsing, chef politiek Raoul du Pré, hoofdredacteur Pieter Klok en presentator Gijs Groenteman de blunder van Kajsa Ollongren. Rutte kan dit niet meer laconiek wegwuiven. Welke functie bekleedt hij in dit proces eigenlijk? Luister mee.

Meer over