tv-recensiealex mazereeuw

Sexual Healing is een van de persoonlijkste en intiemste documentaires in tijden

null Beeld
Alex Mazereeuw

‘Er wordt vaak beweerd dat je door intimiteit en seks een ‘heler’ mens wordt. Ik ben nieuwsgierig naar wie ik zou zijn als dat stukje in mijn leven wél zou kloppen.’ Evelien (53) heeft moeite om van zichzelf te houden. Ze is vanaf haar geboorte spastisch en haar lichaam voelt daardoor vaak als een soort gevangenis, waarin weinig ruimte is voor intimiteit. De geschiedenis van dat lichaam blijkt tamelijk hartverscheurend, want in de eerste dagen na haar geboorte kreeg Evelien niet eens een naam. Artsen verwachtten dat ze door haar situatie toch niet zou blijven leven.

Dat gevoel van ‘er niet mogen zijn’ is blijven hangen. Evelien heeft moeite om zichzelf lief te hebben en twijfelt vaak of er überhaupt iemand is die op haar aanwezigheid zit te wachten. Die relatie heeft ze ook met haar lichaam. Als ze voor het eerst in ruim dertig jaar een bh draagt, lacht ze bijvoorbeeld om het feit dat ze ‘ineens een vrouwenlijf heeft’. Evelien heeft zichzelf aangeleerd om haar lichaam vooral te zien als iets onhandigs, iets dat niet goed kan functioneren zonder hulp van buitenaf. Een aanraking heeft voor haar altijd iets functioneels, bijvoorbeeld van de zorgverlener die haar wast. Toch raakt Evelien steeds nieuwsgieriger naar wie ze zou zijn als er wél een keer sprake zou zijn van een echt intieme aanraking.

Evelien in ‘Sexual Healing’. Beeld BNNVara
Evelien in ‘Sexual Healing’.Beeld BNNVara

Sexual Healing is een van de persoonlijkste, intiemste documentaires in tijden. Regisseur Elsbeth Fraanje (Snelwegkerk) blijft voortdurend héél dicht op Eveliens huid, waardoor we als kijker vrijwel alles meekrijgen van haar dagelijkse realiteit en haar zoektocht. Zo zien we Evelien onder meer op ontdekkingstocht in een seksshop en een lingeriewinkel, maar volgen we haar ook in haar kennismakingsproces bij een speciale escortdienst voor mensen met een handicap.

Dat proces vormt de voornaamste spanningsboog van de film, die zich vooral ontvouwt als ontroerende zoektocht naar intimiteit wanneer dat niet zo vanzelfsprekend is. Daarbij draait het niet eens zozeer om de aanrakingen, maar vooral om Eveliens worsteling met zelfacceptatie. Ze blijft moeite houden om zichzelf lief te hebben, maar leert uit gesprekken met lotgenoten dat het juist de hoogste tijd wordt dat ze zichzelf een keer wat gunt.

Uiteindelijk slaagt ze glansrijk in die missie en vindt ze via de dienst iemand die haar ‘dingen laat voelen waarvan ze niet eens wist dat ze ze had’. De volgende stap is om dat ‘te ownen’: omarmen dat ze er écht mag zijn, en veel meer is dan ‘die handicap en dat spastische lijf’. Dat ze zélf die woorden gebruikt is een overwinning op zich.

Sexual Healing is daarmee een bijzonder dapper en ontwapenend portret, dat laat zien dat zelfacceptatie uiteindelijk nog veel belangrijker is dan een stukje intimiteit. In een klein uur zien we de kwetsbare Evelien veranderen in een dappere vrouw die nog nét iets ‘heler’ is geworden. Een prachtfilm.

Meer over