OPINIE

Samen zijn we niet altijd meer bij het onder controle krijgen van corona, blijkt uit brieven van lezers

In deze rubriek reageert de redactie op wat er leeft onder lezers. Deze week: solidariteit in de coronacrisis.

Scholieren en studenten vragen eerder deze maand op het Plein in Den Haag om snellere heropening van de scholen. Beeld ANP
Scholieren en studenten vragen eerder deze maand op het Plein in Den Haag om snellere heropening van de scholen.Beeld ANP

‘Alleen samen krijgen we corona onder controle’ is van meet af aan de leus van de overheid. Maar er komen barsten in de onderlinge solidariteit, bleek uit lezersbrieven deze week. Zo schreef de 17-jarige Elze van Hout dat haar leerachterstand door dit ‘klotejaar’ een leefachterstand is geworden. Daarop stelde Gerard Vroon voor ‘een aantal brieven te plaatsen die geschreven worden door 17-jarigen uit bijvoorbeeld kamp Moria, het platgebombardeerde Syrië, de Gazastrook of township Soweto’, om over hun ‘klotejaar’ en perspectief te schrijven. ‘Het zal menigeen de ogen openen’, meent Vroon.

Waarna Fenna Timersma liet weten ‘dat ik me schaam om bij de oudere generatie te horen’. Zij wil dat ouderen gezinswoningen verlaten en jongeren vaccinaties gunnen. Ook Lotte Kok reageerde. Ze is de redenering ‘jongeren moeten niet klagen, want het kan nog véél erger’ beu. ‘Een arts zegt tegen een patiënt met hernia ook niet: ‘Ach, er zijn ook mensen met darmkanker.’’

Het motiveerde de 27-jarige Puck van Elst te beschrijven waar studenten als zij mee kampen. Ze volgt al een jaar vanuit huis haar opleiding tot arts. ‘Haha. Ik heb vakantie tot en met 27 maart. Alle colleges en tentamens afgelast’, schreef ze aan de vooravond van de eerste lockdown. Inmiddels ligt de tijd waarin ze haar kamer koesterde als collegezaal ver achter haar. ‘Hoewel de colleges online weer zijn begonnen, ben ik al een jaar niet op de universiteit geweest. Ik word arts, maar eentje die vooral kennis uit boeken heeft. Hoe het menselijk lichaam in elkaar steekt en hoe om te gaan met patiënten, geen idee. De afbeeldingen uit de anatomieatlas ken ik daarentegen wel.’

Van Elst besluit met: ‘Ik voel mij sip en ik mis een knuffel van mijn ouders. Een knuffel die weer kracht en moed kan geven, met fluisterende woorden dat het allemaal goed komt. Laatst vertelde een vriend dat hij aan zijn moeder vroeg of hij haar hand even vast mocht houden. Ze streelden elkaar alsof ze geliefden waren. Waar is ons perspectief, dat elke keer wordt opgeschoven? Wanneer wordt ons incasseren beloond? De vraag is wat hierna komt. Depressie, eenzaamheid, verminderde studieresultaten (dag cum laude afstuderen), beroepen uit een boekje? Ik ben Puck en ik ben op.’

Meer over