tv-recensiealex mazereeuw

RTL-docu over Peter R. de Vries blijft gelukkig weg van ongewenst voyeurisme

null Beeld

De RTL-documentaire Staande verder leven maakte het beeld van de mens Peter R. de Vries nog iets mooier en completer dan het al was.

Alex Mazereeuw

‘Dat iemand bezig is met het doden van je vader, terwijl jij op de bank een kopje thee aan het drinken bent.’ Kelly de Vries vatte het absurde idee treffend samen in de openingsminuten van de RTL-documentaire Staande verder leven: Na de moord op Peter R. de Vries. Vijf maanden na de gruwelijke moord op misdaadverslaggever Peter R. de Vries ging Ewout Genemans in gesprek met direct betrokkenen, onder wie bestuurders Femke Halsema en Ferd Grapperhaus en RTL Boulevard-collega’s, maar toch vooral met kinderen Royce en Kelly.

Wijlen Peter R. de Vries met kinderen.  Beeld
Wijlen Peter R. de Vries met kinderen.

Hoewel de documentaire natuurlijk inging op zijn werk en verdiensten, draaide het hier vooral om de mens Peter R. de Vries. Daarbij was vooral de nagedachtenis aan zijn vaderschap ontroerend. Hoe vader en dochter altijd luidkeels meezongen met het liedje Downtown (‘weinig diepgang, veel emotie’) bijvoorbeeld, of hoe Royce en Peter in één opzicht enorm van elkaar verschilden: hun liefde voor krentenbollen. Het maakte het beeld van de mens Peter R. nog iets mooier en completer dan het al was.

Ook de inkijkjes bij andere betrokkenen waren interessant. Halsema krijgt het te kwaad wanneer ze terugdenkt aan de eerste ontmoeting met de kinderen na de aanslag, en ook Grapperhaus hield het niet droog (‘Hij was gewoon een kerel. Een Nederlander.’) De emotie van beide bestuurders toonde maar weer aan hoe hard de moord op De Vries erin hakte in álle delen van de samenleving. Ook de gesprekken met zijn RTL Boulevard-collega’s ontroerden, vooral toen het ging over de avond zelf, waarop medewerkers urenlang in de studio moesten blijven uit angst voor mogelijke vervolgaanslagen. Die lege Boulevard-studio – waar RTL nooit meer kon opnemen door aanhoudende dreiging – had vijf maanden later nog steeds het karakter van een plaats delict.

Op sommige momenten kreeg de documentaire door die verse wond ook iets ongemakkelijks. Dat kwam vooral door de overijverige muzikale keuzen, die veel gesprekken en montages iets onnodig sensationeels gaven. De inhoud was meer dan genoeg, en de invoelende houding van Genemans dwong ook niet tot ingrijpen. Gelukkig werden mogelijke gevoelens van ongewenst voyeurisme door de immer kalme houding van de kinderen – die met Genemans spraken over een periode van meerdere maanden – snel de kop ingedrukt.

Bovendien was de documentaire een logisch gevolg van een gebeurtenis die een heel land schokte. In het Amsterdamse Stadsarchief werden duizenden brieven bewaard die de familie na de aanslag ontving. Het toonde maar weer aan hoe betrokken de Nederlandse bevolking was én is met de dood van Peter R. de Vries. In dat licht was Staande Verder Leven een vroege, maar begrijpelijke reconstructie van een verschrikkelijk dieptepunt.

Aan het eind vroeg Genemans de kinderen naar het belangrijkste gevoel dat is blijven hangen na zijn dood. Het vaderschap won het uiteraard van al zijn andere merites waar wij De Vries altijd om roemden. Royce: ‘Hij was een lieve vader, die er altijd was.’ Kelly vulde aan: ‘Een stukje van Peter in jezelf is helemaal zo slecht nog niet.’

Meer over