ColumnJean-Pierre Geelen

Regels zijn als mondkapjes. Zodra je er schijt aan hebt, werken ze in elk geval niet

Volgens onze verslaggever Haro Kraak liepen er woensdagmorgen ‘ongeveer evenveel journalisten als klanten’ over de Wallen en andere gebieden waar mondkapjes ineens verplicht waren. Logisch: in de baas z’n tijd anoniem gemaskerd naar de hoeren – dat laten journalisten zich niet ontzeggen. Altijd al een morsig vak geweest, de journalistiek.

Ze liepen daar om de verwarring in kaart te brengen. Of beter: de gekte. Er valt ook geen touw meer aan vast te knopen: waar mondkapjes tot voor kort geen enkel nut hadden, is de stemming plots omgeslagen. Woensdag werden op drukke plekken in Amsterdam en Rotterdam mondkapjes verplicht. Niet-medische mondkapjes, wel te verstaan. Die werken niet, maar het RIVM gelooft nu dat mensen er misschien voorzichtiger door worden en meer afstand houden. Een soort placebo-effect.

Het mondkapje is verworden van medisch instrument tot geloofsartikel. Wat betreft de realiteitszin is de gelijkenis met religie treffend: wetenschappelijk is het bestaan van enig effect niet bewezen, maar de gelovigen denken op z’n minst ‘dat er wel iets is’ en hebben het mondkapje heilig verklaard. Buiten op het kerkplein staan de ketters van de zelfverklaarde viruswaanzin; hun levensdoel is elke maatregel aanvechten, en verliezen bij de rechter.

Op de Wallen en omstreken volstaat nu de cup van een oude bh, het ANP noteerde ‘kinkapjes’ bij toeristen die er weer eens geen bal van begrepen. Het valt ook niet uit te leggen: een plicht – behalve in horeca en op terrasjes – tot om de hoek van de straat. Wel toezicht, geen boetes. Een experiment, zegt de gemeente Amsterdam.

In de religieuze oorlog bevechten de partijen elkaar met ijzeren gelijk. Op de Wallen – een schimmige enclave waar de anderhalvecentimetersamenleving tot grondbeginsel is uitgeroepen – stapt Ab Gietelink, bewoner en cultureel ondernemer, naar de rechter om de mondkapjesplicht aan te vechten vanwege de ‘fundamentele inperking van de grondrechten’. Even verderop werd een stripclub gesloten na een corona-uitbraak. Het een kan – afhankelijk van je geloof – natuurlijk losstaan van het ander, maar een spagaat als deze is zelfs voor een geoefend paaldanseres nog een hele klus.

Volgens Het Parool heeft de stripclub de gegevens van zo’n driehonderd bezoekers aan de GGD doorgegeven. Benieuwd hoeveel van de opgegeven telefoonnummers echt blijken.

Donderdagavond geeft Mark Rutte weer een persconferentie. Ooit waren persconferenties voor de pers. De coronaconferenties zijn theaterstukken. De pers zit er voor de bühne; alles draait om de live-verbinding naar de huiskamer. Zodra de pers vragen mag stellen – de essentie van een persconferentie – laat tv de verslaggever samenvatten wat je zojuist met eigen ogen zag.

Opperpriester Rutte zal een preek houden waarin hij zelf niet gelooft. Eerder zag de dolende ziel zijn geloof in groepsimmuniteit ook al verdampen op de werkelijkheid. Nu zullen mondkapjes, zo gonsden de Haagse wandelgangen al snel, niet landelijk verplicht worden, hooguit op drukke plekken. Niet omdat ze helpen, maar omdat de gebeden zo hard klonken.

Intussen klagen de GGD’s over ‘jongeren’ onder de 40 die zich niet aan de regels houden: het is ‘dweilen met de kraan open’.

Zo werd het een dag waarop de agnost slechts één zekerheid rest: regels zijn als mondkapjes. Zodra je er schijt aan hebt, werken ze in elk geval niet.

Meer over