verslaggeverscolumnmargriet oostveen in duiven

Rechtse mannen zijn gevoelige mannen, weet Sid Lukkassen

. Beeld .
.Beeld .
Margriet Oostveen

Vraag de radicaal-rechtse filosoof Sid Lukkassen waarom hij zich aanmeldde voor een te filmen ‘seksdate’ met ‘links meisje Jini’ en hij zegt: ‘Dat was een multicausale cluster van overwegingen.’ Typisch Dr. Sid.

Hij was even weg, na te zijn misbruikt voor de film Honeypot van kunstenaarscollectief Kirac. Voor wie de rel miste: Lukkassen laat zich op zijn afspraakje met Jini plus filmcrew uit de kleren praten en wordt zo gekleineerd door de bedenker, kunstenaar Tarik Sadouma, dat niets meer lukt. ‘De impact die het had op mijn seksualiteit en masculiniteit’, zegt Lukkassen, ‘dat was té weird.’

Sid Lukkassen belt de makers na afloop huilend op, hij wil uit de film, maar zelfs dat komt in de film. Sadouma laat kil weten Lukkassen een gerechtvaardigd offer te vinden, op het altaar van de kunst. En De Balie vertoont de film ondanks protesten van feministen.

Sid Lukkassen zat toen al in Slovenië, het land van zijn nieuwe vriendin Vesna, waar hij ook behandeld zegt te zijn voor ‘nekklachten als gevolg van alle stress, bij professor Igor Ratzinger’.

Bekenden vreesden dat hij zichzelf iets zou aandoen. ‘Terecht’, zeggen Lukkassen en zijn moeder Tiny, die vader Vincent afwisselt bij het gesprek. Fijne, trotse ouders. Zij hebben niet doorgeleerd zoals Sid, zeggen ze. Over de film hebben ze nog nauwelijks gesproken, maar nu dat wel gebeurt, luistert en praat vooral Tiny belangstellend mee.

Thee en koekjes. Sid Lukkassen, die vreest dat de westerse beschaving aan ‘massa-immigratie’ ten onder gaat, wuift mijn kritiek op Forum voor Democratie (‘Hoe vind je het zelf gaan?’) weg. ‘Ik wil een zúíl bouwen. Creëren, schéppen.’

Sid Lukkassen in zijn jongenskamer. Beeld Margriet Oostveen
Sid Lukkassen in zijn jongenskamer.Beeld Margriet Oostveen

Wat hem is overkomen, is de vernedering die meestal vrouwen treft, bijvoorbeeld via sites als GeenStijl. Daar is Sid Lukkassen, anders dan die vrouwen, wél ijverig in bescherming genomen. Volkskrant-columnist Loes Reijmer schreef het al.

Kirac heeft nog lang geprobeerd hem uit de tent te lokken, zegt Sid Lukkassen. Hij laat een appje van ‘Jini’ zien: die belooft hem een ‘blowjob’ als hij naar de première van Honeypot komt.

Hoe kon een radicaal-rechtse filosoof, die zijn doctorstitel als een medaille draagt, hier toch zo intuinen? Kwam het door een stoornis in het autismespectrum, zoals is gesuggereerd? Lukkassen: ‘Autisme, daar zijn we hier in deze familie allemaal niet mee bezig. Wij zijn bezig met mensen, niet diagnosen.’

Vader Vincent, die nu en dan een pluisje van Sids trui plukt, zegt dat ze hem als kind niet lieten testen op autisme, wel op hoogbegaafdheid, ‘en dat heeft zijn voor- en zijn nadelen. Sid ziet vaak het goede van de mensen.’

En er was veel tegenslag in het leven van Sid Lukkassen, in de maanden voor de filmopnames. De FvD-leden in het europarlement, waar Lukkassen werkte voor de Europese Conservatieven, stapten over naar JA21. Als het over euro-parlementariër Derk Jan Eppink gaat, begint Sid Lukkassen nog steeds te schreeuwen. Zijn dierbare oma overleed. Zijn amandelen werden verwijderd. En zijn Frans-Cypriotische vriendin Christina maakte het uit, ze woonden al een jaar samen in haar Brusselse appartement. Hij dacht dat ze zouden trouwen, zij koos voor haar carrière.

Nu woont hij weer bij zijn ouders, in zijn oude jongenskamer met dinosaurusposters en al zijn diploma’s aan de muur, van ‘certificaat training Sociale Vaardigheden’ tot doctorsbul.

Er was zoveel haat tegen Sid Lukkassen, zegt Sid Lukkassen. Hij wilde ‘door dat pantser boren’. Het meisje Jini leek het pantser.

‘Ja!’, zegt Tiny nu.

Ik: ‘U begrijpt dat?’

Tiny: ‘Zeker. Ik denk dat er niet één politieke partij is die in onze vriendenkring géén aanhang heeft. Maar wij ontmoeten elkaar als gelijken.’

Sid: ‘Als ik nou maar door dat pantser kon boren, dan was er weer hoop.’

Tiny: ‘Op medemenselijkheid!’

Sid: ‘Ik wilde ervaren dat iemand mij zag. Het ging om míj.’

Sid Lukkassen noemt rechtse mannen ‘gevoelige mannen’, verloren in ‘de gecompartimenteerde samenleving waar het authentieke wortelen en hechting kapot worden gesneden en in atomen geaccellereerd’.

Het lijkt me eenzaam niet te kunnen uitleggen wat je allemaal bedoelt, zeg ik.

‘Dát’, zegt Sid Lukkassen. ‘Elke vrouw die me googelt, die wil dat politieke gezeik helemaal niet. En dat heb ik de rest van mijn leven.’

Meer over