Lezersbrieven

Politieke partijen, ik ben en blijf baas van mijn eigen lijf

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 13 februari.

Op het University College Roosevelt in Middelburg krijgen studenten buiten les als het enigszins kan.  Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Op het University College Roosevelt in Middelburg krijgen studenten buiten les als het enigszins kan.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Brief van de dag

Als iemand die altijd veel tijd en moeite steekt in het bestuderen van de standpunten van politieke partijen, lees ik met veel interesse de stukken over de Tweede Kamerverkiezingen 2021 in ­­de Volkskrant. Echter, vol afschuw concludeer ik dat steeds vaker een hoofdpunt de revue passeert, namelijk ‘Afschaffing abortuswet’.

Hier schrik ik van. Al mijn hele leven moet ik er als vrouw zijnde genoegen mee nemen dat iemand anders voor me beslist hoe ik me voel, wat ik moet denken, hoe ik me kan uiten en hoe ik op iets mag reageren. Adembenemende hokjes, en boos mag je ook niet worden, want dat vindt vooral de man ‘onaantrekkelijk’.

Mag ik echter voorzichtig concluderen, aan de hand van vele uren observatie en studie, dat de laatste pogingen tot het beteugelen van het vrouwenlijf een symptoom kunnen zijn van het uitsterven van de mannelijkheid? We weten inmiddels dat, naar de schattingen van de wetenschappers, meer dan de helft van de mannen in de westerse wereld veel te trage zwemmers hebben, oftewel: onvruchtbaar zijn.

Als verstandig mens die weet dat de wereld kampt met overbevolking, zou je kunnen concluderen dat de natuur de boel simpelweg in goede banen probeert te leiden. Dat de heupen van vrouwen ook zo nauw aan het worden zijn, zodat ze niet meer op een natuurlijke manier kunnen baren, zou ook hiermee te maken kunnen hebben. Heb dan ten minste goede seks, denk ik dan, en geniet van het leven. Doe wat leuks, ga hobbyen.

Maar nee. Een mens heeft last van een doodsdrift die wereldwijde proporties lijkt aan te nemen. En nu heeft het ook Nederland, dichtbevolkste land ter wereld, bereikt. Nog steeds hebben wij partijen in de regering die op een ­onzichtbaar onbewezen entiteit vertrouwen, en dezelfde entiteit als een ­excuus gebruiken om mensenrechten van de vrouwelijke helft van de bevolking ernstig te kunnen inperken.

Sorry, maar ik vind het allang niet meer van deze tijd. Ik ben de baas van mijn eigen lijf, en ik beslis wat ermee gebeurt, wie eraan mag zitten, hoe ik mezelf uit, wat ik voel, en wat ik denk.

Dus mijn antwoord op al deze politieke partijen die abortuswet willen afschaffen: ga in therapie en zoek uit waarom je in zo’n mate je eigen leven niet meer onder controle hebt, dat je een onbedwingbare behoefte hebt om een ingrijpende beslissing te nemen over het leven van een ander.

Elektra Dekker, Haarlem

Jongeren

Zes auteurs, onder wie de Amsterdamse burgemeester Halsema, vragen aandacht voor de mentale problemen bij jongeren door de coronamaatregelen. Hun zorg is terecht. Ook het pleidooi om het smalle medische perspectief te verleggen naar een breed maatschappelijk perspectief verdient lof. De oplossing, toegang tot sneltesten, is echter onlogisch.

Jongeren worden nauwelijks ernstig ziek door een coronabesmetting. Hoe doelmatig en proportioneel is het dan om hun sociale leven afhankelijk te ­maken van een negatief testbewijs? Een testsamenleving reduceert jongeren tot wandelende virusdeeltjes die een ­potentieel gevaar vormen voor anderen. De angst en sociale druk die het voortdurend testen met zich meebrengt, zorgt evenzeer voor mentale schade.

Een gezonde sociale ontwikkeling van jongeren zou niet moeten afhangen van een negatieve testuitslag. Is zo grootschalig testen bovendien wel uitvoerbaar en betaalbaar? Het loslaten van de smalle medische blik vereist een andere oplossing dan de auteurs voorstaan. We moeten accepteren dat versoepelingen voor jongeren leiden tot meer virusinfecties bij deze groep.

De schade van de coronamaatregelen bij jongeren is zo groot, dat iedere vrijheidsbeperking bewezen effectief, doelmatig en proportioneel moet zijn. Massaal en vaak testen is een te grote inperking op de vrijheid van jongeren, waarvan het effect ongewis is.

Mascha ten Doesschate, psychiater, Groningen

Remy Balistreri, docent, Rotterdam

Wedstrijd

Door het hogere tempo heeft Nederland inmiddels enkele andere EU-­landen ingehaald’, schrijft de Volkskrant. Wat maakt het uit of we andere landen inhalen?

Dat zegt toch niets, het kan ook dat andere landen enorm langzaam zijn. Ook gaat de krant hier voorbij aan de complexiteit van inenten, hoe snel iets gaat en andere factoren die een rol ­spelen bij de vaccinatiegraad.

Waar het om gaat is hoeveel Néderland inent en wanneer er een immuniteit ontstaat, los van wat andere landen doen. Waarom wil de journalistiek toch altijd overal een wedstrijd van maken? Bekt dat lekkerder, verkoopt dat beter?

Maarten Kools, Amsterdam

Dutchbat

De regering gaat 5.000 euro uitkeren aan de soldaten van Dutchbat III, ter compensatie van een ‘ervaren gebrek aan steun, erkenning en waardering’ in de jaren na de overgave van Srebrenica in 1995.

Ik citeer: ‘Hè, dat er altijd gezegd wordt, wij hebben ze gescheiden. Feitelijk is dat ook zo. Ik heb echt mannen en vrouwen uit elkaar staan halen’ (Nos Achtuurjournaal van vrijdag 26 juni 2015). Ik zal de naam niet noemen, hoewel die in de uitzending gewoon werd genoemd.

Mag ik aannemen dat de erkenning en waardering van de regering zich ook uitstrekt over deze onverbloemd toegegeven medeplichtigheid aan genocide?

Dick Betlem, Tilburg

Dutchbat (2)

En weer is het ‘vergeten’ Dutchbat IV deze week vergeten. Toen Dutchbat III alweer veilig terug was in Nederland mochten zij in Simin Han en Tuzla de weduwen van de genocide opvangen. Zij hebben de eerste massagraven ­gevonden en geruimd. Zij hebben vele ontheemde vluchtelingen bijgestaan.

Daarvoor ontvingen ze veel dankbaarheid. Maar, omdat zij Nederlandse blauwhelmen waren, werden ze ook door velen gehaat. Een moeilijker missie is bijna niet voor te stellen. Waar blijft hun erkenning?

Nico van Rijswijk, Veere

Statiegeld

De frisdrankindustrie vult jaarlijks zo’n twee miljard aluminium blikjes met suikerwater. Een laagwaardig, zeer ongezond ‘voedingsmiddel’ wordt in een hoogwaardige wegwerpverpakking ­gestopt. Aan deze verkwisting van grondstoffen valt in onze ‘rationele’ economie goed te verdienen.

De nadelige effecten op langere termijn (fossiele energie, schaarse delfstoffen, volksgezondheid) worden niet door de industrie gedragen, maar door de samenleving en komende generaties. Een paar cent statiegeld verandert natuurlijk niets aan deze absurde gang van zaken, hooguit wat minder blikjes op straat of in de natuur.

Ach, beter dan niets, kun je denken. Maar de maatregel legitimeert in feite een onhoudbare productie- en consumptiepraktijk en geeft burgers de ­illusie dat de overheid namens hen doortastend beleid maakt, terwijl het tegendeel het geval is. Slechter dan niets dus.

Dennis Hurkmans, Utrecht

Valentijnsdag

Liefde? De plasticiteit van het woord verklaart het commercieel succes van Valentijnsdag. Het is in iedere vorm kneedbaar. Het liefst in een hartje.

Het is alleen niet los verkrijgbaar. Het heeft iets en iemand nodig. Iets om zich zinnelijk en zintuiglijk in te uiten. En ­iemand, om te beminnen.

Voor God gaat dit ook op. Zonder mensen is ook die liefde ongerijmd. ­Gerard Reve schreef: ‘Eigenlijk geloof ik niets, en twijfel ik aan alles, zelfs aan U. Maar soms, wanneer ik denk dat Gij waarachtig leeft, dan denk ik dat Gij Liefde zijt, en eenzaam, en dat, in zelfde wanhoop, Gij mij zoekt, zoals ik U’ (Nader tot U, 1966).

Liefde is wederkerigheid. Een over en weer, op en neer en heen en weer, die eenzaamheid opheft. Coronatijd intensiveert dit verlangen naar elkaar: liefde.

Peter Kattenberg, predikant, Warmond

Moeder Natuur

Wat is Moeder Natuur toch vergevingsgezind. We vernachelen haar waar het kan en zodra het kan, toch schenkt ze ons de mooist mogelijke winterdagen. Dagen waar we ons volop aan laven.

Ze heeft blijkbaar nog het beste met ons voor. Wat een grootse vorm van ­altruïsme. Dank je wel, Moeder!

Nella Kok, Hoorn

Verkiezingen

Er wordt gesteggeld over de verkiezingen, en vooral hóe. Het kan eenvoudig. Op 15, 16 en 17 maart kan er worden ­gestemd, zet op de verkiezingspas op welke dag je mag komen. Zo komt per dag ongeveer 33 procent van het electoraat aan de beurt. Het wordt nooit te druk dus.

Hans van Noord, Utrecht

Bewegen

Ik waardeer de rubriek Tweede Kamerverkiezingen zeer, waar telkens een ­andere politieke partij haar/zijn plannen mag ontvouwen. Maar ik mis bij veel partijen de paragraaf over bewegen en sport.

Laat dat nou een cruciaal onderwerp zijn waar alle Nederlanders mee te maken hebben. Kinderen, jongeren, (jong) volwassenen, ouderen... Bewegen en sport gaat echt iedereen aan. En dan bedoel ik niet alleen tijdens deze pandemie!

Dus politiek, neem dit thema op in het programma en beweeg mee.

Jaap Haanschoten, Harderwijk

Meer over