VerslaggeverscolumnAriejan Korteweg in Hilversum

Over de catwalk aan de bosrand naar de formatietafel

null Beeld

Met trage pas komt hij aangelopen over de rechte laan, als op een catwalk aan de bosrand. Kaarsrechte gestalte in vrijetijdskleding, grimmige blik, grijns om de dunne lippen. Man om rekening mee te houden, ster in zijn eigen film.

Hij is de eerste die zich meldt bij villa De Zwaluwenberg. Het is er windstil, geen blad valt van de bomen en wij, de 25 achter het rode koord, houden onze adem in als hij zich op enige afstand van de camera’s en microfoons posteert en ons vorsend bekijkt. Die blik, dat zal de blik zijn waarmee hij de Haagse en Limburgse bestuurders naar zijn hand zette, waarmee hij commissies leidde die met rigoureuze adviezen op het gebied van stikstof en bestuurlijke herziening kwamen. Remkes is geen man tegen wie je zomaar ‘nee’ zegt.

Hoe het gaat met de kabinetsformatie, dat zouden we graag van hem horen. Remkes gaat daar mooi niks over loslaten. Er zijn knopen klaargelegd en die moeten worden doorgehakt, zoveel is zeker. Of hij niet liever met die constructieve secondanten vergadert dan met de partijleiders die elkaar steeds in de haren vliegen, wil iemand weten. Remkes kan er kort over zijn: politiek leiders zijn er om leiding te geven.

Zo, die staat. Hij draait een kwartslag en gaat door de grote bruine deur naar binnen.

Geregisseerde werkelijkheid. Beeld
Geregisseerde werkelijkheid.

Op dit Gooise landgoed zijn wij van de pers figuranten in een geregisseerde werkelijkheid. Een dag eerder kwam de uitnodiging binnen. Wie de ‘inloop’ van de acht onderhandelaars en twee informateurs wilde bijwonen, moest zich accrediteren bij de Rijksvoorlichtingsdienst. Vervolgens was het een kwestie van je de volgende ochtend op tijd melden bij de poort van het met hekken omgeven militair terrein – op De Zwaluwenberg houdt doorgaans de inspecteur-generaal van de krijgsmacht kantoor, na de oorlog was dat vele jaren Prins Bernhard. Speciaal voor de onderhandelaars zijn bedden aangesleept.

Een opgewekte dame van de landmacht brengt ons in colonne naar dat rode koord bij de bosrand. Jullie parkeren je auto’s allemaal met de neus het parkeervak in, stelt ze vast. Typisch is dat, iemand van de strijdkrachten zou dat nooit doen; je wilt meteen weg kunnen.

Het spektakel kan beginnen. Na Remkes komt Koolmees, de andere informateur. Volgens hem kwamen de afgelopen drie weken ‘brokken inhoud’ langs en zijn Remkes en hij ‘ontzettend bezig met de sfeer’. Mede daarom zal donderdag niet gevierd worden dat dit de langste Nederlandse formatie aller tijden is.

De volgende D66’er op het bospad is Rob Jetten. Hij draagt een groen jack van Daily Paper en vraagt zich hardop af of er iemand is die vandaag een T-shirt van Superdry gaat aantrekken. Daarna komt Sigrid Kaag. Ze noemt zichzelf een mens van grote verwachtingen en vindt vijf weken – toen was het vorige, nogal chagrijnige formatieweekend op De Zwaluwenberg – echt een heel lange tijd. Vanwege haar ervaring als onderhandelaar wil ze nog kwijt dat grote doorbraken vaak op ongebruikelijke locaties gebeuren.

Wopke – ‘nee, geen Superdry dit keer’– Hoekstra had zich duidelijk geprepareerd op vragen naar de ‘black hand’ campagne van zijn partij tegen Rutte. Zoiets past niet bij het CDA, dat weet hij zeker. Hij is er niet over geconsulteerd en het is niet met hem besproken. Nu snel naar binnen, om knopen door te hakken.

Zoals dat in een geregisseerde werkelijkheid past, is er een finale. Mark Rutte! In strakgesneden wit overhemd, de mouwen opgestroopt! ‘Hai, hai hai! Ik kom zo bij jullie’, zegt hij tegen rechts als hij naar links afbuigt. ‘Hoe is het hier? Wat kijk je bezorgd.’ Hij niet. Hij kent geen zorgen en geen kou. Al wordt het wat fris, zo zonder jasje. ‘Ik ga naar binnen, tot later.’

En de ChristenUnie? Die komt een kwartier te laat, mooi excuus om de media voorbij te lopen.

Toch lekker, even onder werktijd de bossen in. Knopen doorhakken, of quotes ophalen. De fotografen weten het al. Net als vier jaar geleden zullen ze de bosjes induiken, voor candid foto’s van onderhandelaars die buiten de benen willen strekken. Twee rokende informateurs, dat biedt kansen.