LezersbrievenZaterdag 16 januari

Over artsen, ambtenaren, exen, kinderen en militairen tijdens de avondklok

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 16 januari. 

Het vervoer van intensive care naar intensive care  gaat met een Mobiele Intensive Care Unit (MICU), een soort vrachtwagen. Beeld Hollandse Hoogte /  ANP
Het vervoer van intensive care naar intensive care gaat met een Mobiele Intensive Care Unit (MICU), een soort vrachtwagen.Beeld Hollandse Hoogte / ANP

Brief van de dag: financier vervolgopleidingen van alle artsen

Danka Stuijver gaat in haar column in op het gebrek aan loopbaanperspectief voor klinisch specialisten. Velen van hen vinden na hun jarenlange opleiding geen emplooi. Deze dokters zijn ongeveer zes jaar bezig met hun basisopleiding, drie of vier jaar met hun promotie en zes jaar met hun medische vervolgopleiding. Vervolgens kunnen ze niet in hun vak aan de slag. Hiermee wordt uitzonderlijk veel talent, motivatie en kapitaal vernietigd.

Deze situatie is des te schrijnender als je haar beschouwt naast het tekort aan collega’s in de sociale geneeskunde. Dit tekort is de afgelopen jaren ontstaan, mede omdat de overheid deze beroepsgroep onthoudt wat ze voor de andere medische beroepsgroepen wel doet: zorgen voor een adequate bekostiging van de medische vervolgopleiding.

Artsen Maatschappij + Gezondheid zijn de artsen die onze samenleving bij uiteenlopende instellingen en overheidsinstanties door de coronacrisis loodsen. Denk aan de GGD’s, Veilig Thuisorganisaties, de geneesmiddelen­keten, zorgverzekeraars, Sanquin en het RIVM. De beroepsgroep van artsen M+G slinkt echter in een schrikbarend hoog tempo. Veel collega’s zullen komende jaren met pensioen gaan.

Het is de hoogste tijd dat de overheid, in het belang van de volksgezondheid, haar verantwoordelijkheid neemt en zorgt voor een gebalanceerde, verstandige en rechtvaardige financiering van de vervolgopleidingen van alle artsen.

Elise Buiting, voorzitter Koepel van artsen Maatschappij + Gezondheid, Den Bosch

Aftreden

Aan het aftreden van het kabinet-Rutte hebben de slachtoffers van de toeslagen-ellende weinig. Gedurende een aantal ­jaren waren een aantal politici en hoge ambtenaren verantwoordelijk voor het verwoesten van de levens van Nederlandse burgers. Laat de Belastingdienst van deze functionarissen het salaris invorderen dat zij in de betreffende periode hebben ontvangen.

De opbrengst kan onder de gedupeerden worden verdeeld. Het bedrag zal per persoon gering zijn, maar de wetenschap dat de verantwoordelijken zelf voelen wat zij hebben aangericht, zou iets van de emotionele schade kunnen verzachten.

Eric AugusteijnSchiermonnikoog

Klaver

Nu een van de twee lijsttrekkers van PvdA en Groenlinks zich heeft terug­getrokken, is er geen enkele hindernis meer om de partijen definitief te verbinden. De partijprogramma’s zijn al vrijwel identiek, dus nu is het moment om de kans te pakken voor een linkse premier. PvdA, wees dapper, en vraag Jesse Klaver om je lijsttrekker te worden.

Joost DirksonUtrecht

Boekhandel

Veel publiciteit deze week voor de actie ‘Steun je favoriete boekhandel’. In Udenhout (een dorp waar sinds een jaar geen boekhandel meer is) leen ik bij Bibliotheek Midden-Brabant voor 64 euro een jaar lang onbeperkt boeken, waaronder ook bestsellers. Gratis partnerpas en ook duizenden luisterboeken en eBooks te leen met datzelfde abonnement.

Voor dat bedrag koop ik in de boekhandel met moeite drie romans. Met mijn leestempo en dat van mijn partner kom ik op zeker 800 euro per jaar uit. Ik kan dat niet betalen en veel mensen met mij. Dus ik steun mijn lokale bibliotheek.

Brigit GoderieBerkel-Enschot / Udenhout

Missie

De politie vraagt aandacht voor de beperkte capaciteit om een avondklok te handhaven. Ook wil de politie in deze barre tijden de nuance opzoeken tussen veiligheid en gezondheid.

Waarom besluit de regering niet om het leger in te zetten als het zo moeilijk ligt bij de politie? Het leger heeft menskracht, kennis, kunde en materieel.

Graag wil de regering het leger zo verantwoord mogelijk inzetten bij VN-missies. En juist bij deze buitenlandse activiteiten is veel aandacht voor de relatie met de plaatselijke burgerij en het bestuur. Men heeft nu een uitgelezen kans om dicht bij huis een belangrijke missie met deze relatie waar te maken.

Hier zijn cultuur en taal in elk geval een minder probleem. Op deze wijze zijn de militairen zichtbaar en dienstbaar. Ik schat in dat veel mensen dit zullen waarderen en op voorhand lijkt het succes groot. Een missie dicht bij huis.

Lucas AchterboschVelserbroek

Ex

In de brievenrubriek van 13 januari vermeldt Jaap Lampe het gebruik door columnisten van ‘de vrouw, de man, de dochter’ en niet ‘mijn vrouw, man, dochter’. Beide klinken voor mij acceptabel.

Ik erger me meer aan het algemeen geaccepteerd dagelijks gebruik van mijn ex. Een semantische fout: de onverenigbaarheid van de betekenis van de twee woorden. ‘Mijn’ duidt op bezit en ‘ex’ op iets wat er niet meer is, geen ‘bezit’ meer voorstelt. Ik pleit in dit geval voor het lidwoord als uiting van een onpersoonlijk object en van een relatie die voorbij is, niet meer van jou is. Dus: de ex, altijd.

Gertrude van de VenTilburg

Kinderen

Misschien krijgt corona toch nog een leuke bijwerking, namelijk dat er minder kinderen geboren worden en de overbevolking (waardoor de ellende is begonnen en aanhoudt) eindelijk afneemt. Door corona komen veel ouders erachter dat het hebben van kinderen toch wat lastiger is dan ze dachten. ­Kinderen zijn leuk zolang je ze naar de kinderopvang, naar school en naar de buitenschoolse opvang kan brengen, maar moeten de kinderen door de ouders zelf beziggehouden worden dan wordt het allemaal erg lastig, want het werk is nu eenmaal belangrijker.

En met dat werk kan de kinderopvang niet eens worden betaald, want daar is weer een toeslag voor nodig. Het komt er kortom op neer dat de overheid de kinderen bezighoudt en voor een groot deel voor hun ontwikkeling betaalt, de ouders hebben er weinig zin in om hun tijd in de kinderen te investeren.

Anne BosFraneker

Subsidiecircus

Anderhalf jaar bevind ik mij nu in ­onderwijsland als schoolleider op een basisschool in Den Haag. Als nog relatieve buitenstaander merk ik hoe vaak ik een beroep doe of, beter gezegd, moet doen op allerhande subsidies: bij fondsen, bij de gemeente, bij de rijksoverheid. Het onderwijs lijkt wel van subsidies aan elkaar te hangen.

Zo is er na de eerste sluiting van de scholen in maart 2020 een subsidie in het leven geroepen om door de sluiting opgelopen achterstanden in te halen. Met deze subsidie kunnen scholen programma’s organiseren voor kinderen die extra ondersteuning nodig hebben om leer- en ontwikkelingsachterstanden in te halen. Achterstanden die het gevolg zijn van de sluiting van de scholen door corona.

Als school zetten we deze subsidie in om opgelopen taalachterstanden van een aanzienlijk deel van de anderstalige kinderen in de groepen 1 t/m 4 aan te pakken. Een prachtig streven. Totdat we weer onze deuren mochten sluiten: de huidige lockdown overviel ons compleet. Daar gaat (een deel van) de ­inspanning om opgelopen taalachterstanden aan te pakken. Subsidie en ­beleid bijten elkaar. Het zou mij niets verbazen als de huidige lockdown ook weer nieuwe subsidies uitlokt. Zo blijven we voortmodderen.

Momenteel ben ik in de weer met het invullen van het format voor de subsidieregeling Schoolkracht. Deze subsidieregeling wil schoolleiders en leraren ondersteunen met hun schoolontwikkeling. Want: ‘School- en onderwijsontwikkeling is essentieel voor de onderwijskwaliteit’. Wat ook essentieel is voor de onderwijskwaliteit: structurele investeringen in plaats van hapsnap subsidies. Ik snak naar een coalitie die een einde durft te maken aan het subsidiecircus en voor structurele investeringen ofwel onderwijskwaliteit kiest.

Maaike de Visser, Directeur Rosa Basisschool, Den Haag

Stedelijk Museum

‘Ik houd ervan de kijker op het verkeerde been te zetten’, zegt directeur Rein Wolfs van het Stedelijk Museum in Amsterdam. Dat geeft niet alleen de kijker, maar ook de lezer hoop. Dat blijkt niet het geval bij zijn antwoord over de restitutie van het schilderij Bild mit Häuser van Wassily Kandinsky (Verzoek teruggave 2013). Dan zegt hij, ‘Daar is een bindend advies over van de restitutiecommissie (oktober 2018). Daar is in principe niet van af te wijken. Meer kan ik er niet over zeggen’.

Wat een flauwekul. Onlangs is het evaluatierapport Streven naar rechtvaardigheid (commissie Kohnstamm) over het restitutiebeleid verschenen. Dat rapport geeft alle reden er meer over te zeggen. Erger, het geeft alle aanleiding om het schilderij, naziroofkunst, terug te geven. Helaas vervalt het Stedelijk liever in eindeloos herhaalde argumenten.

Het is de hoogste tijd dat Amsterdam, eigenaar van de collectie, bij monde van de wethouder Cultuur ingrijpt en het schilderij, eigendom sinds 1940, teruggeeft en geen tijd en geld meer besteedt aan verdere juridische procedures.

Henk Jan GortzakOud-directeur Tropenmuseum, ­Amsterdam

Meer over