LezersbrievenZaterdag 5 december

Over antidepressiva, verbazing, moed, ballen, jeugd, talkshows en religietheaters

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 5 december.

Een apothekersassistente vult de cassettes van een pillenvulautomaat. Op de voorgrond het antidepressivum Paroxetine. Beeld Harry Cock / de Volkskrant
Een apothekersassistente vult de cassettes van een pillenvulautomaat. Op de voorgrond het antidepressivum Paroxetine.Beeld Harry Cock / de Volkskrant

Brief van de dag: onderzoek afbouwen antidepressiva is wel belangrijk

Hoogleraar psychiatrie Jim van Os noemde onderzoek naar het afbouwen van antidepressiva ‘on­ethisch’. Volgens hem is het algemeen bekend dat het snel afbouwen van antidepressiva, met name paroxetine en venlafaxine, heftige onttrekkingsverschijnselen kan opwekken en hij vindt het dan ook ‘onverantwoord’ om patiënten dit onderzoek aan te doen.

Deze heftige verschijnselen zijn precies de reden waarom het onderzoek belangrijk is. Want wat Van Os zegt klopt, maar helpt ­patiënten niets. Patiëntenverenigingen en psychiaters (ook Van Os, maak ik op uit het artikel) vinden al jaren dat venlafaxine en ­paroxetine in kleine stappen moeten worden afgebouwd, via zogenaamde taperingstrips. Alleen vergoeden verzekeraars die niet, vanwege te weinig wetenschap­pelijk bewijs voor het voordeel van langzaam afbouwen.

Twee jaar geleden stopte ik in twee weken met venlafaxine. Het joeg mijn gezin de stuipen op het lijf. Ik zweette als een otter en klappertandde tegelijkertijd, mijn spieren krompen samen door hevige steken. Het ergste was de duizeligheid, waardoor ik niet kon lopen zonder steun. Ik lag half bij bewustzijn op de bank, had verwarde gedachten en het idee dat er elektrische schokken door mijn hoofd gingen. Het kostte me moeite om te praten en ik herinnerde me flarden van het boek over junkie Christiane F.

Toen ik op zoek ging naar andermans ervaringen hiermee, kwam ik tot mijn ontzetting honderden soortgelijke verhalen tegen.

Ik zou voor het wetenschappelijk onderzoek zo nog een keer ­afbouwen als het kon, als dat op­levert dat de verzekeraars gaan vergoeden. Veel patiënten geven afbouwen nu op. Het gevolg is dat waarschijnlijk duizenden mensen antidepressiva blijven slikken terwijl hun depressie al verdwenen is. Dat is pas onethisch en onverantwoord.

Inger Boxsem, Amsterdam

Verbazing

De verbazing in Nederland is groot over de stroperigheid bij de vormgeving van het vaccinatieprogramma, het weer opstarten van bevolkingsonderzoeken en de inconsistente coronamaatregelen (Ikea wel open en restaurants niet). Deze verbazing is dagelijks terug te lezen in deze brievenrubriek en op de opiniepagina’s.

Ik snap de verbazing, maar is die wel gerechtvaardigd? Na de situaties bij het UWV, CBR en de Belastingdienst, ­veroorzaakt door het feit dat er on­voldoende aandacht was voor de ­uitvoerbaarheid van maatregelen, veroorzaakt door ­gebrek aan het nemen van verantwoordelijkheid en het ver­mijden van hete hangijzers, is verbazing niet het juiste woord. Herkenning en ­berusting zijn dan betere omschrijvingen, helaas.

Frans van der Meer, Woerden

Moed

Op het congres van D66 zei Sigrid Kaag dat zij een Nederland wil waar menselijke waarden worden gekoesterd. Een land dat respect en gezag ­verdient in ­Europa en ver daarbuiten. Ze zei: ‘Wat we hiervoor nodig hebben, is moed.’

In de strijd tegen de Oeigoerse dwangarbeid trapt Sigrid Kaag nu als minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking keihard op de rem. Blijkbaar heeft zij de moed nog niet gevonden.

Henk Hilstra, De Koog, Texel

Jeugd

Ze mogen niks meer, niet feesten, ­knallen, sporten, samenklitten en zich ver­velen kunnen de jongelui ook niet meer. Er is maar één oplossing: gooi de kazernes open, schort de ­opschorting van de dienstplicht op. Daar leerden we ons vervelen, mochten we knallen en pangpang roepen. Dril zonder rap maar met gebulder van de sergeant-majoor. Sporten, ­marcheren en op de buik door de hei, goed voor de buikspieren (op de ic). Putjes graven en weer dichtgooien, ­geweer in en uit elkaar halen. Elke dag feest. En geen jongens en meisjes bij ­elkaar.

Cor Roodbergen, Leiden

Kaalslag

Voor de woke generatie mag gender dan niet-binair zijn, de rest van hun wereld bestaat uit zwart-wit zonder grijstinten. Hun niet aflatende streven om alles wat ook maar een vermoeden van een vlekje heeft ferm te veroor­delen heeft het openbare debat al ­verpest, evenals de wetenschaps­beoefening, de film, de ­literatuur. En ook de beeldende kunst is aan de beurt.

De kaalslag van het pamflettisme zorgt voor platte meuk die niet beoogt te begrijpen maar slechts stelling neemt. En, zeker zo erg, die zich terugtrekt uit het rijk van het onzegbare en een op een vertaalbaar is in het vocabulaire van de would-be-revolutionair. Wat een armoede.

Marcus van Engelen, Leiden

De Kroon

In zijn column verlangt Max Pam naar een televisiefilm over de vader van Máxima. Die is er. Deze productie, De Kroon, won in 2005 zelfs een Gouden Kalf voor het beste ­televisiedrama. Ik schreef het scenario en spitste het verhaal toe op de weigering van minister-president Wim Kok om vader Zorreguieta op de bruiloft van zijn dochter te ontvangen.

Hadewych Minis en Roef Ragas speelden Máxima en Willem-Alexander en Simón Andreu Jorge Zorreguita. Een prachtige rol ook van Eric van der Donk als Max van der Stoel. Peter de Baan ­regisseerde.

Nog eens uitzenden! Deze De Kroon kan de vergelijking met de Netflix-serie The Crown ruimschoots doorstaan.

Ger Beukenkamp, scenarioschrijver, Amsterdam

Ballen

In Max Pams amusante column over de tv-serie The Crown lees ik opnieuw dat de Amerikaanse president Ronald Reagan de Britse premier Margaret Thatcher ooit betitelde als de ‘enige Europese politicus met ballen’. Het zal wel als compliment zijn bedoeld, net als Winston Churchills definitie van koningin Wilhelmina als de enige man in het kabinet. Maar in 2020 klinkt het toch hoogst beledigend en vrouwonvriendelijk.

Ik zou daarom willen voorstellen dit soort typeringen voorgoed uit de geschiedenisboeken te schrappen. Tenzij we bijvoorbeeld Hugo de Jonge voortaan mogen kenschetsen als de enige ­minister met borsten.

Alfons Lammers, Otterlo

Talkshows

Na dik 25 jaar in het buitenland woon ik sinds kort weer in Nederland. Het vergt de ­nodige aanpassingen en observaties. Is er werkelijk maar één televisieformat? Hoeveel talkshows kun je zien op een dag? En zijn er echt maar honderd mensen die rouleren tussen al die programma’s? Wat een creatieve armoede.

Joost Heymeijer, Uden

Stagiair aan huis

Er is een groot tekort aan stageplaatsen voor studenten in het mbo, zeker in de dienstverlening. In de media wordt het werkveld steeds wanhopiger opgeroepen plekken beschikbaar te stellen. Nu is het zo dat wij vorig weekend wild-in-afhaalvorm hebben gegeten, met een toch wel ingewikkelde handleiding in de doos.

Leuk, maar wat let ons allemaal om straks met de feestdagen een student-kok-aan-huis te hebben om tegen vergoeding alles even te laten ordenen? Hierbij een oproep aan de lokale horeca in ons land om dit te regelen.

Hans Daale, Borculo

Schoolachterstand

Doordat hier en daar lessen en colleges uitvallen, vreest men onderwijsachterstanden. Dat is in de geschiedenis vaker gebeurd. In de winter 1944-1945 is er vrijwel geen lesgegeven – ikzelf heb de vijfde klas lagere school gemist. Col­leges aan de universiteit waren al eerder gestopt.

Na de bevrijding is soepel met deze achterstand omgesprongen. Examens in 1945 waren opvallend gemakkelijk en universitaire studenten werden vlot vooruitgeholpen. De gevolgen voor ­verdere schoolloopbanen en studie­resultaten zijn gemeten en ongunstige verschillen met ‘betere tijden’ zijn nooit gevonden.

Het onderwijs kan dus wel een stootje hebben. Een troostrijke gedachte.

F.J. Krips, Paterswolde

Religietheaters

Wordt het niet tijd dat de religietheaters – kerk, moskee, synagoge – hetzelfde behandeld worden als de andere theaters, zoals stadsschouwburg, concertgebouw, Stopera? Dus geen rechtsongelijkheid meer. Gelijke monniken, gelijke kappen. Per slot van rekening is alleen het repertoire anders.

Aad van Zon, Diemen

Avondklok

Er hoeft voor mij maar één keer een avondklok van kracht te zijn dit jaar: van 31 december op 1 januari. Prima te handhaven zo, dat vuurwerkverbod.

M. Eekels, Wolvega

Meer over