Opinie

Opinie: Stop met dat statement-feminisme en rol je mouwen eens op

Met het klagen over mannelijk seksisme in vrouwenbladen en het vieren van bodypositivity verandert er bar weinig aan de echte sociale ongelijkheid voor vrouwen.

Feministisch protest van Elena Buscaino (r) en Mina Bonakdar tegen de neiging van mannen de ruimte voor zichzelf op te eisen: ‘Stop Spreading’,  in de metro in Berlijn, 5 februari 2021. Beeld AFP
Feministisch protest van Elena Buscaino (r) en Mina Bonakdar tegen de neiging van mannen de ruimte voor zichzelf op te eisen: ‘Stop Spreading’, in de metro in Berlijn, 5 februari 2021.Beeld AFP

Verheugd wiebel ik op mijn vliegtuigstoel, overrompeld door een combinatie van euforie en lichte spanning. De leus ‘we mogen weer’ komt inmiddels mijn strot uit, maar voor een weekendje Ibiza sta ik kinderlijk blij vooraan. Ik neem alvast een duik in een van mijn favoriete tijdschriften. Een hele rubriek gewijd aan seksueel geweld, goed begin van je vakantie – zou je denken.

Vooropgesteld: straatintimidatie keur ik op geen énkele manier goed, dit even als automatisch bandje tegen het trollenleger dat ongetwijfeld bij het lezen van dit stuk zijn lippen aflikt.

Maar: wanneer gaat de ambitieuze vrouw haar plek opeisen in deze heilloze discussie en de pseudofeminist van de troon stoten? Het lijkt of bijna elke glossy in een soort doctrine is gekomen van uitgeholde wokeness. Een kwaad vrouwenleger van deeltijdfeministen dat zich opwindt over de mannenwereld, maar concreet weinig voor elkaar krijgt.

Ergonomisch seksisme

Is de wereld vooral ingericht voor mannen? Ja, enigszins. Autogordels zijn niet ontworpen voor vrouwen, wat leidt tot meer ongelukken in deze groep. In 2019 publiceerde de Universiteit van Oxford een artikel over ergonomisch seksisme op kantoor. De conclusie: het design van kantoormeubilair is niet gemaakt voor de tweede sekse. In haar gedicht Shrinking Women verwoordde Lily Myers prachtig hoe zij zij zich, net als haar moeder, kleiner maakt in een ruimte – voor mannen. Letterlijk en figuurlijk.

Nou goed, er zijn dus inderdaad wezenlijk nadelen aan het vrouw-zijn. En door al dat leed lijkt het haast onvermijdelijk dat we ons als slachtoffer opstellen. En dit, als banale verlenging van de #MeToo-beweging, duwen we constant richting het publieke debat: wat zijn we zielig.

Maar deze aanpak vormt een rookgordijn voor de echte economische problemen, die ertoe leiden dat vrouwen nog steeds minder op posities zitten waar ze een verschil kunnen maken. Zoals in de politiek. Want in plaats het aanpakken van structurele problemen, zoals het parttime werken of het glazen plafond, blijft het onder de vrouwen bij glossy-gemekker. Af en toe een Instagram story reposten van The Feminist Guide, en dan vrijdag vrij nemen.

Commercieel instrument

Het is een populaire invulling voor een zaak die enorm wringt en jeukt, want het feminisme is te heilig om als commercieel instrument in te zetten. Met riante afleidingsmanoeuvres over bodypositivity, die we grootschalig op het toneel tonen, ontwijken we een mogelijk koersveranderende discussie over gratis kinderopvang.

Natuurlijk is het van belang seksueel geweld te benoemen en de verantwoordelijkheid van de man hierbij aan te kaarten. Maar de beste jongens lezen echt geen glossy’s, dus daar bereik je zeg maar helemaal niemand mee, behalve onszelf, vrouwen. Een beetje vergelijkbaar met een positieve reactie posten onder je eigen foto op Instagram.

Ik ben een vrouw van 27. Blond en betrekkelijk petite. Mannen klappen nog net niet de lettergrepen voor me uit, zoals dat in Sesamstraat wordt gedaan. Ik zie het als een troef, een privilege. Onderschat worden, maakt van mij nog geen slachtoffer. Het laatste wat ik wil, is zielig worden gevonden in deze wereld. Kortom, wat te doen? Het begint met de mouwen oprollen, en de verwijten en het slachtofferschap inruilen voor meer ondernemerschap en lef.

Stop met boos zijn op mannen, en werk die ene dag extra. Doe je eigen belastingaangifte. Zoals het in zouteloze glossy-retoriek wordt beschreven: If you’re gonna talk the talk, you have to walk the walk.

Isa Davids is copywriter en freelancejournalist.

Meer over