OpinieMondkapjes

Opinie: Met stijgende verbazing volg ik de discussie over mondkapjes

Als het aan Judith de Lang ligt, kan of wíl ze binnenkort niet zonder mondkapje door haar eigen buurt lopen. Floris Duijfjes moet er juist niks van hebben, want het virus trekt zich niks aan van zo’n lapje tweedehands T-shirt’.

Een bord met informatie over mondkapjesplicht wordt geplaatst op de Coolsingel in Rotterdam.Beeld ANP

‘Kan of wíl ik straks wel zonder mondkapje door mijn eigen buurt lopen?’

Met stijgende verbazing volg ik de discussie over het poldercompromis en de mondkapjes. Hier in het Noorden van Toscane weten ze wel beter. De gruwelijke beelden van de afgelopen maanden staan in het geheugen van deze Zuid-Europeanen gegrift. Overvolle ziekenhuizen. Transporten met lijkkisten voor de crematoria honderden kilometers verderop. Tientallen jonge artsen die nadat ze voor het leven van hun patiënten vochten zelf ten onder gingen aan deze gruwelijke ziekte. De nachtmerrie ligt nog vers in het geheugen van de Italianen.

Zij die van oorsprong elke wet er een te veel vinden zijn nu de braafste kinderen van de Europese klas. In elke bar, restaurant en openbare ruimte staat een grote pot desinfecteermiddel, weliswaar veel te vet waardoor je met vieze plakkende handen achterblijft maar de regelgeving over het gebruik van mondkapjes wordt in elke vezel van de Italiaan nageleefd. Zodra je buiten de deur stapt doe je hem op. Zodra je een café inloopt spreek je door dat vermaledijde kapje heen, loop je daarna met masker én koffie naar je tafeltje en pas daar mag-ie even af. Bij de ingang van musea wordt je temperatuur gemeten en in supermarkten gebruik je naast je kapje ook plastic handschoenen. Er is geen speld tussen te krijgen! Mondkapjes hangen als versiering rond de biceps van mannen, op de achteruitkijkspiegels van auto’s, aan je oor, rond je hals, je ziet niemand zonder. Helder en geen poldercompromis.

En ik? Ik voel me veilig in het land waar covid-19 vele levens verwoestte.

Ondertussen maak ik me grote zorgen over mijn eigen buurt, de Nieuwmarkt waar de toeristen de Wallen overstromen en waar Amsterdammers boven op elkaar zitten. Kan of wíl ik straks wel zonder mondkapje door mijn eigen buurt lopen?

Zelfs in mijn stoutste dromen had ik nooit gedacht dat ik deze vraag volmondig met ‘Nee’ zou beantwoorden. Als ik over twee weken terugkom dan draag ik ze in alle kleuren van de regenboog. Wat het RIVM en de regering ook adviseert.

Judith de LangSenior researcher bij BNNVARA

‘Het virus trekt zich niets aan van zo’n lapje tweedehands T-shirt’

Slecht nieuws; zowel burgemeester Femke Halsema van Amsterdam als burgemeester Ahmed Abouteleb hebben hun verstand in het doosje met prullaria en overige rommel voor de kringloopwinkel gegooid.

In een uitstekend artikel van Maarten Keulemans toont hij al aan dat de kans op besmetting in de buitenlucht nihil is. Het virus waait met het minste zuchtje wind weg en binnen twee minuten is het gedesintegreerd door de uv-straling. Zeker in zo’n tochtgat als Rotterdam, waar je zelfs van je geloof en je kruis afwaait als het windstil is, maakt het virus dus buiten echt geen schijn van kans.

Besmettingen vinden bijna altijd binnen plaats in slecht geventileerde ruimtes, zoals kantoortuinen en vergaderruimtes en mogelijk ook raadzalen. Maar daar gaan de mondkapjes en de anderhalve meter weer niets uithalen, omdat het virus veel te lang blijft rondzweven en zich niets aantrekt van zo’n lapje tweedehands T-shirt.

De redenatie was dat men extra alert zou zijn op de regels door het dragen van een mondkapje. In het begin is dat misschien heel even waar. Maar op de langere duur slaat dat om in het tegendeel; er ontstaat een vals gevoel van veiligheid want men is toch wel beschermd door het mondkapje. Precies hetzelfde effect als alle veiligheidsmaatregelen in auto’s als gordels en airbags. Het netto resultaat is dat men meer risico’s neemt.

Daarnaast zal men dichter op elkaar gaan staan, want men wordt door het mondkapje slechter verstaanbaar. Mensen zijn nu eenmaal sociale wezens die met elkaar willen communiceren, daar helpt geen blaffende en grommende minister Grapperhaus of een bonnetjes schrijvende burgemeester Abouteleb aan; de natuur is sterker dan de magistraat.

Het enige voordeel is dat er binnenkort weer erg grappige brieven in de krant komen te staan over de algehele teloorgang van normen en waarden, de zedenverwildering en absolute bande- en zedeloosheid onder de hedendaagse jeugd die zich alleen maar laat leiden door vuige driften en gierende hormoonspiegels.

Floris Duijfjes, Dordrecht

Meer over