opiniepersoneelstekort

Opinie: De oplossing voor de tekorten op de arbeidsmarkt ligt bij ons vrouwen

Vrouwen kunnen de reddende engelen zijn in het onderwijs, op Schiphol, bij de NS, in de zorg en de horeca. Maar dan moeten mannen wel de handschoen (lees: stofzuiger) oppakken in het huishouden.

Marjolijn van Oordt
Conductrice geeft sein voor vertrek.
 Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Conductrice geeft sein voor vertrek.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Een rekensom: 1945 + 65 = 2010. Daarom riep het ministerie van Sociale Zaken in 2010 een taskforce in het leven die vrouwen met zachte hand moest bewegen meer uren te gaan werken: de Taskforce Deeltijd Plus. Want het was in dat jaar dat de eerste babyboomers, geboren na het einde van de oorlog in 1945, de pensioengerechtigde leeftijd van (toen nog) 65 jaar bereikten.

Omdat vrouwen in Nederland gemiddeld slechts 24 uur per week werken, voorzag het kabinet een groot probleem op de arbeidsmarkt aan de horizon. Niemand kan dus zeggen dat de regering de huidige problemen op de arbeidsmarkt niet had voorspeld. Wel kunnen we concluderen dat we als land grandioos hebben gefaald in het voorkomen van deze problemen.

Zelfbeschikking

Ook de oplossing had het kabinet destijds dus al in het vizier. Als vrouwen in Nederland meer dan 24 uur zouden gaan werken, zou het door het vertrek van de babyboomers ontstane gat op de arbeidsmarkt worden opgevuld. Bovendien zou het vrouwen economisch zelfstandig maken – ook niet verkeerd als we al ons gepraat over emancipatie, autonomie, zelfbeschikking en gelijkwaardigheid serieus menen.

Want als je 24 uur werkt, ben je niet in staat in je eigen levensonderhoud te voorzien of voldoende pensioen op te bouwen en blijf je dus afhankelijk van je partner, je ouders of Vadertje Staat. Daar is werkelijk niets geëmancipeerds aan, hoeveel havermelk je ook in de koffie doet.

Over de auteur

Marjolijn van Oordt is expert op het gebied van crisisbeheersing.

Het is daarom vrij bijzonder dat er stemmen zijn opgegaan om opnieuw arbeidsmigranten uit lagelonenlanden naar Nederland te halen, of zelfs uit de banlieues van Parijs, maar er nog geen beweging op gang is gekomen die Nederlandse vrouwen actief motiveert richting de arbeidsmarkt. Want de oplossing ligt voor het grijpen, onder onze neus.

Het zijn de vrouwen die de reddende engelen kunnen zijn voor de problemen in het onderwijs, de rechterlijke macht, op Schiphol, bij de NS, in de zorg, de horeca en de rest van de samenleving. Vrouwen, wij kunnen dit. Wij kunnen dit varkentje wassen zoals we ook gezinnen eeuwen lang draaiende hebben gehouden door altijd te zien waar een helpende hand moest worden uitgestoken om te zorgen dat het systeem bleef functioneren.

Dus, als je om wat voor reden ook niet gemotiveerd bent om carrière te maken of een baan te zoeken – zie Nederland dan als een groot gezin waar jij moet ingrijpen omdat de boel anders in elkaar stort. Zoals je dat in je eigen gezin ook doet. Neem die verantwoordelijkheid. Je kunt het want je doet het thuis ook iedere dag. En grote kans dat je er ook nog voor opgeleid bent, betaald door diezelfde samenleving die jou nu nodig heeft.

Stofzuigen

Om dit alles mogelijk te maken, hebben we ook iets van de mannen nodig. Pas als mannen hun gelijkwaardig aandeel in het huishouden en de opvoeding voor hun rekening nemen, krijgen vrouwen de ruimte om volwaardig aan het arbeidsproces buitenshuis deel te nemen. Daar ligt een grote taak voor de overheid. In plaats van de focus op vrouwenemancipatie zou het beleid erop gericht moeten zijn mannen aan het opvoeden, stofzuigen en koken te krijgen.

Er is een gigantische hoeveelheid data beschikbaar hoe de overheid dit kan aanpakken, handig samengevat door Sophie van Gool in haar boek Waarom vrouwen minder verdienen. Niet met instagrammable stofzuigende-vader-filmpjes, wél met hard beleid op het gebied van ouderschapsverlof, kinderopvang, het financieel waarderen van huishoudelijk en opvoedkundig werk en het dichten van de loonkloof. Het is de hoogste tijd voor een minister van Arbeidsparticipatie en Emancipatie die net zoveel lef heeft als minister Christianne van der Wal in het stikstofbeleid.

We weten wat we moeten doen, we hebben alleen nog een vrouw met lef nodig aan de knoppen.

Meer over