ingezonden brieven

Opinie: Beschuldiging oorlogsmisdaden is disproportioneel

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 30 maart.

Nederlandse soldaten in de Chora-vallei in Uruzgan, in 2010.  Beeld AFP
Nederlandse soldaten in de Chora-vallei in Uruzgan, in 2010.Beeld AFP

Brief van de dag: arrogantie over Uruzganmissie was stuitend

De Uruzganmissie is destijds ernstig afgeraden door het koor De Raging Grannies (onderdeel van Vrouwen voor Vrede). De arrogantie bij de buitenlandcommissie van de Kamer was stuitend: ‘Het gaat allemaal lukken met die missie, dat garanderen wij.’ Wij zaten op de publieke tribune en werden verwijderd toen we begonnen te zingen.

Nu worden de Nederlandse soldaten beschuldigd van het schenden van oorlogsrecht (Ten eerste, 27/3). Dát is buitenproportioneel. Er zou gekeken moeten worden hoe dat zo is gekomen. Zij hebben met gevaar voor eigen leven geprobeerd de Taliban te verslaan. Niet-pacifisten zouden eens moeten accepteren dat fouten in een oorlog erbij horen. Militairen denken dat zij veel weten over oorlog voeren. Maar wat als de informatie onjuist is of achterhaald, medestanders het af laten weten of de vijand hinderlagen aanbrengt? Stel, het is oorlog en niemand ging erheen?

Trudy van der Hoop, Heemstede

Georgia

We kennen democratie, sociocratie, technocratie, theocratie, plutocratie en vele andere bestuursvormen. Het lijkt erop dat de Republikeinen in de VS (Ten eerste, 27/3) er een nieuwe vorm bijmaken. Chromocratie: gebaseerd op (witte) kleur.

Hennie Koenen, Raamsdonksveer

Eigen zorg

Naar aanleiding van de kerkgang van zondag heb ik het volgende advies: kerkgangers die zich niet houden aan de richtlijnen mogen geen beroep doen op onze gezondheidszorg, maar roepen hun Heer aan als ze coronagerelateerde klachten krijgen.

Hermina Lode, De Wijk

Urkije

Het is zorgwekkend om te zien hoe de persvrijheid onder druk komt te staan in het Midden-Oosten van ons land. Urkije is een eng landje aan het worden.

Martin van der Sman, Eindhoven

Complot(theorie)

Een interessant en helder artikel van Daan Heerma van Voss over complottheorieën (O&D, 29/3), maar bij het citeren van Henk Hofland slaat hij de plank mis. Hofland beschrijft het ineenstorten van een complot en niet van een complottheorie. Het complot blijft alleen geheim zolang alle deelnemers hun mond houden.

Het kan lang duren, maar uiteindelijk zal een complotdeelnemer uit de school klappen. Wie Rome in brand heeft gestoken zal wel altijd een mysterie blijven, maar recentere complotten zullen na verloop van tijd aan het licht komen.

Rolien Verbruggen, Wageningen

Berucht zinnetje

Wat een toevalstreffer, dat de 59 nieuwe Kamerleden woensdag na hun beëdiging direct worden ondergedompeld in wat het spectaculairste plenaire debat sinds tijden lijkt te worden. De nieuwe Kamer wil dan weten hoe de opgestapte formatieverkenners Jorritsma en Ollongren aan hun beruchte zinnetje zijn gekomen: ‘Pieter Omtzigt, functie elders’.

Zelden krijgen volksvertegenwoordigers de kans al op hun eerste werkdag zich over een ongekend principiële vraag te moeten buigen: waartoe zijn wij als parlement op aarde?

Een betere introductie kun je toch niet krijgen, zo lijkt me.

Jan Goossensen, Den Haag

Premier Pieter

Pieter Omtzigt andere functie? Ja, maar dan toch zeker als onze nieuwe minister-president. Wat een verademing zou dat zijn: na tien jaar eindelijk iemand die echt opkomt voor onze democratische waarden, voor openheid, tegen onrecht, voor mensen die dat nodig hebben. Degene voor wie écht een andere functie gezocht moet worden, is onze demissionaire Tefal-minister-president.

Mia Dierx, Oegstgeest

Preutsheid

Een kinderachtige speeltuingrap (Ten eerste, 26/3). Inderdaad, wat gebeurde op Instagram tussen twee aanstormende talenten en een jonge bewonderaar komt over als een pesterijtje tussen kinderen. Het is daarom opvallend dat de uitlokkers al een stuk ouder zijn. Dat de sociale media aan dit voorval door de enorme en blijvende exposure een veel zwaardere lading geven, ook dat hadden de uitlokkers gezien hun leeftijd kunnen weten.

Er zit nog een andere kant aan deze kwestie. Het gaat om het lichaam en wat we daarvan mogen zien. Een piemel? Hoewel in Nederland sinds de jaren zeventig benauwde preutsheid werd afgeschud, gelden er in sommige groepen strikte regels en die leiden tot een tegenovergestelde beweging. Er mag dan volop porno zijn op internet en sinds kort is er weer een programma als Gewoon Bloot op televisie, maar tegelijkertijd staan steeds meer jongens met hun onderbroek aan onder de douche.

Het zou goed zijn als we elkaar kunnen zien zoals we zijn. Ons verstand en ons inlevingsvermogen zouden dan ruim voldoende zijn om flauwe grappen te maken tot wat ze zijn: kinderachtig.

Frank van Gemert, Amsterdam

Fonds voor nabestaanden Qatar

Football supports change’ stond op de shirts van de spelers van het Nederlands elftal, voorafgaand aan het WK-kwalificatieduel tegen Letland (Sport, 29 maart). Blijkens de toelichting op de website van de KNVB gaat het om hervormingen in Qatar, waar het wereldkampioenschap voetbal volgend jaar gehouden zal worden, en in de procedures voor aanbesteding van toekomstige WK’s. Verder wil de voetbalbond ook zelf ‘sociale impact’ bewerkstelligen in Qatar.

Het wordt allemaal keurig uitgelegd, maar had ook tastbaarder gekund. Zo komt het woord ‘nabestaanden’ in de toelichting niet voor, en dat terwijl de wereldvoetbalbond FIFA en de ge­zamenlijke nationale voetbalbonden een breekijzer in handen hebben om van alles voor hen te doen. De bouwers van de stadions, de hotels, het nieuwe vliegveld: ze wilden geld verdienen en na terugkeer vaak iets opbouwen.

Waarom niet een fonds opgezet voor die bouwers en hun na­bestaanden, te vullen eerst en vooral door iedereen die financieel beter wordt van het WK: bouwbedrijven, de overheid van Qatar, tv-stations, sponsoren? Het is een mogelijkheid om gêne en echte bekommernis om te zetten in kapitaal.

Vermijd daarbij discussies over ‘directe’ en ‘indirecte’ slacht­offers: zij die zijn omgekomen bij het bouwen zelf (enkele tientallen volgens de organisatoren), naast degenen die het hebben moeten afleggen tegen hoge temperaturen, slechte huisvesting, ziektes: de 6.500 slachtoffers zoals die naar voren zijn gekomen uit het onderzoek van de Britse krant The Guardian.

Het zou de lat te hoog leggen en de bewijslast te complex maken. En tempo is van belang. Verloren levens keren niet terug, maar die van hun nabestaanden staan nog steeds op het spel.

Willem van Genugten, emeritus hoogleraar internationaal recht, Malden

Meer over