Op het tweede gezichtRudy Giuliani

Op het tweede gezicht: nauwelijks een neergang die zich kan meten met die van Rudy Giuliani

Olaf Tempelman legt bekende buitenlanders op de sofa. Deze week: nauwelijks een neergang die zich kan meten met die van Rudy Giuliani, de geliefdste burgemeester van de VS die verwerd tot Trumps bijwagen.

null Beeld Javier Muñoz
Beeld Javier Muñoz

2001: overal waar de man komt, krijgt hij een staande ovatie. De bijnaam die Oprah Winfrey voor hem heeft gemunt, ‘Amerika’s burgemeester’, is in futiel tijdsbestek ingeburgerd. Op 11 september 2001 staat Rudy Giuliani, burgemeester van New York, tot zijn knieën in het puin van de Twin Towers. Hij houdt het hoofd wonderbaarlijk koel, spreekt zijn stadgenoten moed in en waarschuwt tegen wraak op moslims: die zijn net zo goed slachtoffer van deze terreur. In de maanden na 9/11 werkt hij bijna 24/7, bezoekt honderden gewonden en nabestaanden en groeit uit tot het symbool van de weerbaarheid en tolerantie van New York. Time roept hem uit tot de Persoon van het Jaar 2001. In de jaren na 9/11 voert hij vele populariteitspolls aan.

2020: de zwarte solutie waarmee de man zijn haarrestanten heeft geverfd loopt voor honderd camera’s uit over zijn wang. Hij praat incoherent, ruikt naar drank en doet een complot uit de doeken waarmee Trump zijn verkiezingszege zou zijn ontnomen. Samenzweringen zijn een specialità della casa geworden. Hij heeft verklaard dat niet Rusland maar Oekraïne in 2016 in de VS zat te stoken, dat covid uit een laboratorium komt en vader en zoon Biden halve criminelen zijn. Zijn ex-collega’s van het justitieministerie zien iets anders: dat Rudy Giuliani tegenwoordig zelf met halve én hele criminelen optrekt, dat hij dineert met mensen die hij vroeger gevangen zou hebben gezet. Zoveel vragen roepen zijn huidige vrienden en uitspraken op dat goedbetalende consultancy-firma’s de samenwerking met hem hebben opgezegd. Bij zijn drankprobleem komt nu ook nog geldnood.

New Yorkers kunnen openhartig zijn. Vele ex-intimi van Rudy Giuliani die onlangs therapeutische gesprekken voerden met het maandblad Rolling Stone schetsen een pijnlijke deconfiture. Bijna allemaal zeggen ze dat ze hun Rudy niet meer terugkennen. Zijn dochter, die campagne voerde voor Biden, was al langer bitter: zij zag haar vader verworden tot ‘persoonlijke bulldog’ van een pleefiguur die hij als burgemeester minachtte, D.J. Trump.

Sommigen zeggen dat het met Rudy Giuliani is misgelopen tijdens de peperdure jaren met zijn derde echtgenote, toen er altijd een extra businessclassticket moest worden gekocht voor ‘Baby Louis’, oftewel haar Louis Vutton-tas. Sommigen zien de ommekeer in 2008: ‘Amerika’s burgemeester’ leek toen goede kansen te hebben Amerika’s president te worden. Florida’s gouverneur had hem zijn steun beloofd, maar trok die op het laatst in. Giuliani was gekwetst. Ook kwetsend was Joe Biden, die hem verweet te veel op zijn 9/11-roem te teren: ‘Elke zin van Rudy Giuliani bevat een onderwerp, een persoonsvorm en het woord 9/11.’

Mensen die Rudy Giuliani een beetje kennen, weten dat hij dingen persoonlijk neemt, dat het geen toeval is dat hij het als Trumps juridisch adviseur op Biden had gemunt. Rudy heeft een groot ego en een klein hartje, zeggen ze: in laatste instantie blijft hij dat Italiaanse straatvechtertje uit het Brooklyn van 1955, dat zich geneerde dat zijn vader voor een overval in de bak zat. Het presidentschap van de VS was met dit verleden de ultieme afrekening geweest.

Helaas: het ontglipte hem. In de jaren erna vielen ook nog het bad van aandacht en het applaus weg. Hij zon op een weg terug naar de top. Pas een maand voor de verkiezingen van 2016 sprong hij op de wagen van Donald Trump. Steve Bannon denkt dat Trump zonder de toen nog populaire Giuliani nooit had gewonnen. De mensen die Giuliani ooit een warm hart toedroegen, denken dat het zijn ondergang is geworden. Wie Trump ergens voor wil gebruiken, komt er vroeg of laat achter dat hij zélf wordt gebruikt. Er kan er maar één de ultieme charlatan zijn.

Meer op het tweede gezicht

In de opstandige Ethiopische regio Tigray ging het deze week van kwaad tot erger. Twee weken geleden ging Op het Tweede Gezicht over de Ethiopische premier Abiy Ahmed, die in 2018 de deuren openzette van gevangenissen vol politiek gedetineerden, persvrijheid afkondigde en vrede sloot met Eritrea. In 2019 won hij de Nobelprijs voor de Vrede, in 2020 verkeert zijn land op de rand van een burgeroorlog.

Armenië begon deze week met het noodgedwongen terugtrekken van troepen uit Nagorno Karabach. Na een zesweekse oorlog sloot get onder Russische auspiciën een vredesakkoord met Azerbeidzjan, waarin het grote stukken grondgebied moet afstaan die het bijna dertig jaar bezet hield. In Op het Tweede Gezicht werd uit de doeken gedaan met welk geld de Azerbeidzjaanse dictator Ilham Alijev de wapens aanschafte waarmee hij ‘de herfstoorlog‘ won. De Armeense premier Nikol Pasjinian lag ook al op de sofa.

Meer over