ingezonden brieven

Ons land verdient beter omgevingsbeleid

De lezersbrieven van maandag 9 augustus.

Tegenstanders van de komst van megawindturbines in de buurt van woningen en natuur voeren actie in Amsterdam. Beeld ANP
Tegenstanders van de komst van megawindturbines in de buurt van woningen en natuur voeren actie in Amsterdam.Beeld ANP

Brief van de dag

In de Volkskrant van 2 augustus. maakten de column van Floortje Smit en artikelen van Marcel van Lieshout (Klimaatregels), Marc van Dinther en Pieter Hotse Smit (Bioboeren) voor de zoveelste keer duidelijk dat het omgevingsbeleid in Nederland volledig failliet is.

Het is diep beschamend hoe de Nederlandse regering steeds weer met stiekeme slimmigheden en juridische stommiteiten probeert zijn Europese verantwoordelijkheden te ontlopen, en in feite ook zijn eigen burgers in de steek laat.

Met de afschaffing van de klassieke Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer in 2010, de keuze voor ‘decentraal, tenzij’ en ‘kansen voor economische ontwikkeling’ en wetten die inspraakmogelijkheden beperken, is de woon- en leefomgeving van de Nederlandse burger volledig uitgeleverd aan de vrije markt. Dit heeft geleid tot Europese reprimandes, het stikstofdrama, extreme woningnood, ongecontroleerde projectontwikkeling, aanslagen op de woonomgeving met windmolenparken, zonneakkers, distributiedozen en vliegtuiglawaai, tot versnippering van natuur en landschap en uiteindelijk ook tot het verdomhoekje waarin het boerenbedrijf terecht is gekomen.

En nu staat ons landsbestuur op het punt een omstreden Omgevingswet in te voeren die dit beleid voor jaren gaat bestendigen. Hoelang verdraagt Nederland dit neoliberale omgevingsbeleid nog? Ons land verdient beter.

Herman Weelink, planoloog, Bennekom

Hugo de Jonge

Wat een teleurstellend, de Volkskrant onwaardig interview met Hugo de Jonge. De Jonge loopt terecht halverwege boos weg, want zijn interviewers weten geen andere vragen te verzinnen dan persoonlijke, over zijn gezin en het geloof. Als ik een interview lees met de minister, verwacht ik van een kwaliteitskrant duiding, dat de journalisten zich hebben ingelezen over de belangrijkste beslissingen van anderhalf jaar pandemie en dat de krant de minister laat reflecteren op zijn beslissingen. Niets van dit alles helaas. Het laat zien hoe diep ook de Volkskrant is weggezakt in oppervlakkige medialogica waarin sensatie en personalisering leidend zijn en niet inhoudelijke gedegenheid.

Erik Hans Klijn, Den Haag

Hugo de Jonge (2)

Om in sporttermen te blijven: 3-0 voor Hugo de Jonge. Nathalie Huigsloot en Ariejan Korteweg schoten met hun pesterige vragen in eigen doel en De Jonge scoorde glansrijk met zijn antwoorden. Hoe is het mogelijk dat twee journalisten van een gerenommeerde krant zich zó kunnen verlagen tot Jakhalsniveau. Er zat geen relevante vraag tussen. En nee, ik ben geen gelovige CDA-stemmer, ik zit links daarvan.

Maaike de Rijk, Leiden

Hugo de Jonge (3)

Intrigerend inkijkje in de gedachten wereld van Hugo de Jonge. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat pessimisme voor losers is, betwijfel ik of zijn stoïcijns optimisme hem brengt waar hij graag zou willen zijn. Zijn drang om voortdurend meer te beloven dan hij kan waarmaken, leidt tot onnodig onbegrip en frustratie in de maatschappij. Met deze instelling vond hij het ook een prima idee, om naast zijn baan als coronapaus, ook nog het lijsttrekkerschap van het CDA op zich te nemen. In Den Haag wemelt het van communicatiedeskundigen. Of Hugo de Jonge is stronteigenwijs, of deze mensen verstaan hun vak niet. Ik kan me voorstellen, dat als Hugo een houding zou aannemen van slightly underpromise, and overdeliver, hij van zero in hero zou kunnen veranderen.

Hans Moonen, Utrecht

Hugo de Jonge (4)

Goed dat ik nu weet hoe de ware cultuurliefhebber eruit ziet: Hugo de Jonge die zich laat fotograferen voor zijn witte piano met daarop de bladmuziek ondersteboven.

Mirjam Sweijd, Amsterdam

Nonnen

‘Als kind kreeg ik in Suriname les van Nederlandse nonnen’, zei tv-presentator Aldith Hunkar, geïnterviewd in de krant van afgelopen vrijdag. Is ze deze vrouwen dankbaar dat ze hun leven wijdden aan het onderwijzen van kindertjes ver van huis? Niet echt, want ze vervolgde: ‘Wat deden die vrouwen daar?’

Het antwoord daarop is niet moeilijk te geven. Nederlandse en andere Europese religieuzen hebben ongeveer op eigen houtje en eigen kracht het onderwijs- en zorgsysteem van Suriname van de grond getild, later bijgesprongen door islamitische en hindoescholen en -instellingen. Op de meeste van deze scholen zaten kinderen uit alle etnische groepen door elkaar. Niet alleen voor onderwijs en zorg waren de belangeloze inspanningen van deze religieuzen een zegen, maar ook voor het redelijke succes van Surinames ‘multiculturele samenleving’. Dát is, beste Aldith, wat die vrouwen daar deden.

Herman Vuijsje, Amsterdam

Meer over