ColumnSheila Sitalsing

Ondertussen blijft het hangen: honderdduizend, veel hè?

null Beeld

Ankie Broekers Knol, staatssecretaris van asielzaken en bierviltjesberekeningen, had het ‘niet zo bedoeld’ en dat betreurde ze. Ze was gewoon bezorgd en die bezorgdheid had haar gedreven tot het zeggen van dingen die ze dus ‘niet zo bedoeld’ had, zei ze woensdagmiddag in de Tweede Kamer. Begrijpelijk. Gebeurt ons allemaal wel eens.

In de kranten heette het dat ze ‘door het stof’ was gegaan. Vroeger zei je gewoon dat iemand sorry had gezegd of z’n excuses had aangeboden, wanneer hij ergens spijt van betuigde, maar we leven in opgewonden tijden, dus las ik hier en daar zelfs dat Broekers-Knol ‘diep’ door het stof was gegaan. Kennelijk niet gewoon een beetje halfgebukt schuifelend, maar tijgerend ofzo.

Zand erover, zou je denken. Toch was er iets merkwaardigs aan de hand met haar stofgang.

In het AD van afgelopen zaterdag stond ze in een interview als volgt geciteerd over de minimaal 23 duizend mails die bij het ministerie van Buitenlandse Zaken binnenkwamen vanuit Afghanistan nadat wij daar waren vertrokken met achterlating van mensen die: ‘Als die 23 duizend mails allemaal van afzonderlijke personen zijn, en als die allemaal hun gezin mee willen nemen, zijn dat honderdduizend mensen. Mijn eerlijke antwoord is nee. Dat kunnen we niet aan. Dat is problematisch.

‘Mijn woordvoerder denkt nu vast: dat is niet handig om te zeggen. Maar ik vind gewoon dat je daar eerlijk over moet zijn.

‘En ik wil er nog iets anders bij zeggen. Ik denk ook dat je goed in de gaten moet houden dat je niet zorgt voor een braindrain van het land.’

Vragenstellers: ‘Dat argument gebruiken de taliban ook om te verhinderen dat geschoolde mensen het land zouden verlaten.’

Broekers-Knol: ‘Ik vind het héél vervelend dat u dat nou zegt. Want het is iets wat je vaker ziet in de asielproblematiek. Een land kan het toch niet hebben als de hele intelligentsia deze kant op komt? Dat is best iets om heel goed over na te denken.’

Tot zover het AD.

Achteraf vond ze het héél vervelend, van die misschien wel honderdduizend, want ja, dat is onzin. Het is daar een fractie van, rekenen hulporganisaties keer op keer voor.

Er kwam een motie van wantrouwen van – je kijkt er niet meer van op. Hij kwam van de Socialistische Partij, werd ook gesteund door zowel de Dieren als de PVV – ook van het hoefijzermodel kijk je niet meer op. Het gekke was: de PVV vond júíst dat de staatssecretaris ‘de waarheid’ had gesproken.

Ondertussen staat het er toch maar mooi. Honderdduizend en daarachter ‘dat je daar eerlijk over moet zijn’. Gelezen of gehoord door een paar honderdduizend mensen. Daarvan hoort een deel nu dat ‘het niet zo bedoeld was’. Wat blijft hangen: honderdduizend. Veel hè?

Een paar jaar geleden hadden we al Halbe Zijlstra, toen nog fractievoorzitter van de VVD, in wiens verhitte fantasie migranten zich in een wrak bootje over woeste baren wagen omdat ze hier gratis ‘borstverkleiningen of - vergrotingen, ooglidcorrecties en complete tandrenovaties’ zouden krijgen. Van dat woeste verzinsel had hij achteraf ook spijt. Niet zo bedoeld, stof, et cetera. Maar het was toch mooi door honderdduizenden mensen gelezen of gehoord. Wat blijft hangen: complete tandrenovaties.

Geruchten verspreiden is niet moeilijk.

Meer over