Paulien Cornelissein 150 woorden

Nu werd mijn nichtje 17, en mijn cadeau was dat we samen naar ‘De zaak Shell’ gingen

null Beeld
Paulien Cornelisse

Toen ik 17 werd, kreeg ik van een oom een oud boekje: Wij zijn 17, uit 1955. Het bestaat uit foto’s die de destijds 17-jarige Johan van der Keuken maakte van zijn vrienden. Vaak dromerige foto’s zijn het. Het is een prettig boek om in te kijken; al die kinderen zien eruit als of het wel goed met ze zal komen.

Nu werd mijn nichtje 17, en mijn cadeau was dat we samen naar De zaak Shell gingen, een documentair toneelstuk over de klimaatcrisis. Steengoed was het, maar ook loodzwaar. De enige oplossing is een eensgezinde aanpak van het probleem, maar de makers zijn er eerlijk over: dat gaat misschien niet lukken. Gedroomd werd er niet in het stuk. Soms ging het over hoop, maar toch vooral over wanhoop.

Op de terugweg wist ik niet goed wat ik mijn nichtje nu eigenlijk gegeven had. ‘Zet maar een muziekje op’, zei ik. Ze koos Magical Mystery Tour. Dromerig.

Meer over