Columnfrank heinen

Niet voor het eerst dreigt de hoop voor morgen vast te lopen in de puinhoop van alledag

- Beeld -
-Beeld -

Eind 2009 was ik bij een opname van Dit Was Het Nieuws. Die week betrof het nieuws een klimaattop in mineur. Terwijl gast Maarten van Rossem de actualiteit dreigde te verpletteren onder zijn niet te relativeren relativeringsvermogen, riep Raoul Heertje dat het allemaal misging. ‘Wat is ‘misgaan’?’ informeerde Van Rossem. Heertje: ‘Misgaan is dat je de deur opendoet, (…) en dat er een háái staat.’

Die vraag heb ik altijd onthouden. Wat is misgaan? Ik moest eraan denken toen ik woensdagmiddag het NOS Liveblog ‘Wateroverlast Zuid-Limburg’ ging volgen. Snelwegen afgezet, zandzakken neergepleurd, campings ontruimd, militairen ingevlogen. Het gebied waar ik al mijn hele leven geregeld kom en waar ik beter de weg ken dan in mijn eigen woonplaats, was veranderd in een modderige zee. Het blog werd aangevuld met filmpjes van of interviews met getroffenen. Een dame liep ontredderd door haar woning. Alles doorweekt, besmeurd, verruïneerd. Het was begonnen met een beetje water bij de open haard. ‘We dachten: even opdoen. Maar we waren nog niet bij het doekje, of het kwam van alle kanten tussen de muren, tussen de deuren, overal.’

Ja, zeggen mensen die denken dat ze het kunnen weten: dat gebeurt. In Limburg loopt er nu eenmaal wel eens een keldertje vol. Ja, zeggen die mensen, Gerrit Hiemstra kan op Twitter wel een geleerd Duits artikel delen waarin het wahrscheinliche verband tussen hevige regenval en klimaatverandering uitvoerig wordt besproken, maar concentreer je nou eens op dat woordje ‘wahrscheinlich’. Of wat dacht je van die hittegolf die van delen van Noordwest-Amerika een paar weken terug een reusachtige bakplaat maakte? Sciencenews.org meldde dat de hoogst gemeten temperaturen daar gráden hoger waren dan in de meest heetgebakerde klimaatveranderingsmodellen. Niemand had kunnen voorspellen dat het zó snel zó heet kon worden. En dan zijn er altijd weer behoorlijk wat mensen die uit zo’n bericht slechts onthouden dat de wetenschap ernaast zat.

Die mensen hebben vast tevreden vastgesteld dat de interne reacties binnen de Europese Commissie op het door Frans Timmermans gepresenteerde en door Diederik Samsom in elkaar geknutselde maatregelenpakket ten behoeve van het terugdringen van de CO2-uitstoot uiteenliepen van ‘Kan het niet wat gematigder?’ tot ‘Is het, eh, niet een beetje veel?’ Die uitspraken stammen uit de fijne reconstructie van Marc Peeperkorn in deze krant over de totstandkoming van het groene plannenpakket. Uit dat verhaal stijgt, behalve hoop, ook de muffe geur op van angst voor volkswoede en het tegen elke prijs willen beschutten van de eigen vierkante meter. En zo emmert en zemelt dat maar door, terwijl Che Samsom en Frans Guevara klaarstaan om heel Europa te bedelven onder de laadpalen.

Niet voor het eerst dreigt de hoop voor morgen vast te lopen in de puinhoop van alledag. Een van Peeperkorns slotzinnen luidde: ‘Als alles meezit (onwaarschijnlijk) treedt het pakket in 2024 in werking.’ Wie weet zit alles eens mee. Zou best prettig zijn. Iets meer waarschijnlijk: het pappen en nathouden houdt tot ver na 2024 aan, niemand neemt een voorbeeld aan iemand, bedrijven worden cynischer, burgers wanhopiger en nationale overheden drukker met het bestrijden van de gevolgen van extreem weer die lang geleden door vergeten voorgangers misschien wel voorkomen hadden kunnen worden.

Onderwijl dreef er op het NOS-liveblog een auto voorbij, en de Belgische tv meldde dat in Spa het centrum onder water stond. Nog even en er zou, ergens tussen Gulpen en Epen, een haai worden gesignaleerd.

Meer over