Columnjoy delima

Níét klaarkomen voor betere seks, werkt dat?

Joy Delima Beeld
Joy Delima

Door seks als een geheim te behandelen, blijven veel jonge mensen onnodig onzeker. Actrice Joy Delima (27) schrijft erover in klare taal. Deze week: loslaten.

Joylarissa Delima

Zoals u langzamerhand al weet, heb ik nogal een ding met klaarkomen. Al jaren ben ik op een queeste naar de ontgrendeling van mijn orgasmes. Geen boek bleef ongelezen, geen website niet bezocht en geen ongemakkelijke vraag werd gemeden.

Ik weet nog goed dat ik op mijn 21ste bij een psycholoog was voor mijn sociale-angststoornis. En terwijl we spraken over hoe ik mezelf de vorige nacht weer in slaap had gehuild omdat ik me buitengesloten voelde van de groep op school, besloot ik zelfs toen het gesprek te sturen naar het onderwerp seks. Want ja, die angststoornis zou niet weglopen en kon na 21 jaar ook nog wel een maandje extra wachten.
‘Trouwens, denk je dat mijn fobie voor overgeven (ja, die heb ik ook nog) de reden is dat ik me zo moeilijk kan overgeven aan een orgasme of een partner?’ Dat vroeg ik echt. En nee, jezelf op voorhand diagnostiseren levert geen korting op in de medische zorg.

‘Dat zou zeker kunnen ja.’ Wauw. ‘Ja, dat dacht ik ook al.’ Ik keek naar mijn handen en zij nam een slokje van haar sterrenmuntthee. ‘Waarom denk je dat je je niet kunt overgeven aan je vriend? Of aan je orgasmes?’, vroeg ze toen. Ik dacht kort na over een antwoord en langer over hoe ik niet-problematisch zou overkomen. ‘Ja, ik weet niet. Ik denk dat ik te veel bezig ben met op voorhand al bang zijn dat het niet gaat lukken en dan wordt dat bevestigd en dan denk ik: zie je nou wel, het lukt niet. En dan is hij mij nog steeds aan het beffen en ik weet allang dat het niet gaat lukken. Maar omdat ik hem dan niet wil teleurstellen, laat ik hem nog even doorgaan of zeg ik dat ik gewoon heel graag wil dat hij in me komt. En dan hebben we seks, hij komt klaar, ik ben teleurgesteld in mezelf of in hem en dan ben ik terug bij af.’

Halverwege mijn verhaal begon ik te zuchten en vervolgens zacht te huilen. ‘Waarom raakt dit je zo?’ ‘Omdat ik... omdat ik...’ ik begon genant hard te huilen, harder dan om mijn sociale angsten. Na een paar diepe buikademhalingen nam ik een slok van mijn sterrenmuntthee. Daar zat ik dan. 21 jaar, in de zogenaamde bloei van m’n leven, te janken omdat ik geen vrienden en geen orgasmes had. ‘Omdat ik bang ben dat altijd zo blijft en ik nooit écht ga genieten van seks.’ Weer janken, weer snot over m’n hele gezicht. ‘Waarom vind je een orgasme eigenlijk zo belangrijk?’ Bijna beledigd stopte ik met huilen. Alsof iemand je tijdens het verdrinken ineens vraagt waarom je eigenlijk het water bent ingesprongen. ‘Omdat ik wil dat het erbij hoort. Hij heeft er elke keer een, of meerdere. Waarom mag ik dat niet willen?’ Ze keek me aan met een soort moederlijke compassie. ‘Misschien moeten jullie afspreken dat je niet gaat klaarkomen.’ Pardon? ‘Zeg hardop tegen elkaar: vandaag gaan we niet proberen mij te laten komen. Dan haal je de druk eraf. Je moet het orgasme loslaten, Joy. Terug in je lijf. Orgasmes zitten niet in je hoofd.’

Die avond nog probeerden we het uit. En het lukte: ik kwam niet klaar. Maar voor het eerst in tijden hadden we leuke seks, verrassend zelfs. Hij befte niet meer in hetzelfde ritme in de hoop op een climax en ik besloot gewoon te genieten van het gevoel in het moment, in plaats van het gevoel dat nog moest komen. Het heeft uiteindelijk tussen ons nooit geleid tot de ontgrendeling van een orgasme, maar het gaf me wel hoop. Iets dat ik daarvoor niet meer had. Dus voor haar diagnose ben ik mijn psycholoog toch best dankbaar.

joy.delima@volkskrant.nl

Meer over