ColumnAaf Brandt Corstius

‘Nep-Duncan’ was tijdens het Songfestival een veelgehoorde term in de huiskamer

null Beeld
Aaf Brandt Corstius

Nu we het Songfestival voor het eerst in jaren weer keken in de oude samenstelling – een zeer gemengde groep, met mensen die de grootouderlijke leeftijd bereikt hebben, een paar veertigers, wat dertigers, drie pubers en een kind – merkte ik dat de tijden waren veranderd.

Ruim twee jaar geleden, pre-corona, pre-Boos en pre-woke letten wij, met onze lijsten voor de puntentelling op schoot, vooral op zaken als ‘Is het liedje mooi?’, ‘Wat hebben ze aan?’ en ‘Kan ik dit anders wellicht punten toekennen op diepironisch niveau?’

Nu hadden we nu ineens oog voor heel andere zaken.

Acts werden gejureerd op hun politieke boodschap. Vroeger was die er ook wel, maar meer als een bijgedachte, van het type missverkiezing. Iets als ‘Vrede op aarde’ of ‘Iedereen mag er zijn’, zongen ze dan. Nu is de uit te dragen boodschap een stuk specifieker geworden. De hele act van IJsland bleek bijvoorbeeld om de rechten van trans kinderen te draaien. Niet dat je dat kon verstaan, maar daar heb je Cornald Maas voor. ‘Woke, zweverig’ zag ik mijn dochter noteren op haar juryformulier.

Ik hoorde mezelf ook diverse keren, best hard, want de tv stond op vol volume, uitroepen: ‘DIT IS ECHT NIET MEER VAN DEZE TIJD!’ Het ging dan meestal om de zangeres van een ensemble, die óf een stierenvechterspak droeg dat uitliep op een string, óf een legging waarin uitsparingen zaten zodat de zijkant van haar bil eruit stulpte. Kan niet meer, je zangeres als een stripper uitdossen. Weet blijkbaar niet iedereen.

Eigenlijk konden alleen twee mannen uit Italië het goed doen; die hadden gewoon mooie pakken aan, waren volgens de geruchten in onze huiskamer een stel, en ze zongen vals, dus vormden geen concurrentie.

Je merkt ook dat wij, als Nederlanders, arrogant zijn geworden doordat we een keer het Songfestival hebben gewonnen en het vervolgens een keer hebben mogen organiseren. ‘Nep-Duncan’ was een veelgehoorde term in de huiskamer; deze kwalificatie werd op het formulier geschreven bij elke zanger die iets deed met een piano, een hoge uitroep, of sowieso getergd klonk.

We waren het er allemaal roerend over eens dat Nederland veel beter is in songfestivals regelen dan Italië; onze presentatoren waren beter gekleed en hun ingestudeerde grapjes waren minder tenenkrommend. Waarom stonden er in Turijn overal dorre kamerplanten in de zaal? Zij hebben lekker geen Nikkie Tutorials. Wat deed Mika daar, die is niet eens Italiaans?

Ik vermoed dat deze arrogantie nog jaren zal voortduren tijdens het kijken, met uitzondering van het jaar dat het festival in Marioepol plaatsvindt. Ik hoop dat de Nederlandse organisatie dan invliegt. Om te helpen. Ik denk het wel. Zo zijn we.

Meer over