ColumnArnon Grunberg

Nee, ik had onlangs niet in de gevangenis gezeten

null Beeld
Arnon Grunberg

Ook de volkstelling ondervindt problemen, er zal voorlopig om voor de hand liggende redenen niet op onze deuren worden geklopt. Er zou hoe dan ook alleen op die deur zijn geklopt als we niet aan onze wettelijke verplichting hadden voldaan door online wat simpele vragen te beantwoorden. Amerika wil, zeker niet alleen uit kwaadaardigheid, zijn ingezetenen wat vragen stellen. Deze gegevens heeft de staat nodig voor het verdelen van federale gelden, het vaststellen van de grenzen van kiesdistricten.

Na diverse aanmaningen, ik vergat het steeds, beantwoordde ik op een mooie zondagochtend de vragen, over mijn ‘ras’ – volgens het formulier behoorden Duitsers, Italianen, Libanezen, Egyptenaren allemaal tot het witte ras – en over mijn verblijfplaatsen. Nee, ik had onlangs niet in de gevangenis gezeten. Een goed teken dat de staat kennelijk zelf niet wist wie hij allemaal gevangen had gezet, wat misschien komt omdat in dit land zo veel mensen in gevangenissen wonen dat het niet bij te houden is.

Na deze arbeid, het was een kwestie van vijf minuten, zette ik muziek van Laibach op. Ik ben al decennia fan van deze Sloveense band, meer dan ooit was de tijd rijp om met Laibach door het leven te gaan. Ik luisterde naar een cover van het nummer In the Year 2525 van Zager & Evans. Laibach zingt: ‘From total damage to damage limitation / Fear is the key to defend the nation.’

Denkend aan Laibach herinnerde ik me een zomer in Slovenië, een jaar of tien geleden, in het badplaatsje Piran. Er was een nachtclub die De Papegaai heette, een jongeman in een rolstoel verkocht strohoeden. Ik schafte er een aan, gedeeltelijk uit mededogen, gedeeltelijk uit angst te verbranden.

Het eten was er matig, de strohoed waaide weg, de geest van Laibach was nergens te bekennen, maar de toekomst was van ons.

Meer over