LezersbrievenDonderdag 31 december

Nederland, bedankt, en excuses voor mijn landgenoten. Stelletje idioten.

De ingezonden lezersbrieven van donderdag 31 december.

Demonstrant in Londen, gewikkeld in de EU-vlag, laat zijn ongenoegen met Brexit blijken. Beeld AFP
Demonstrant in Londen, gewikkeld in de EU-vlag, laat zijn ongenoegen met Brexit blijken.Beeld AFP

Brief van de dag: Nederland, bedankt voor de mooie tijd

Kerst is voorbij, tijd dus om bedankbriefjes te schrijven. Maar deze keer niet voor de geitenwollen sokken, maar voor 32 prachtige jaren. In 1978, toen ik 28 was, kwam ik naar Amsterdam om met Will Spoor te werken, in zijn nieuwe groep Onk Theater. Vier jaar daarna ging ik (Engelstalige!) solovoorstellingen maken, geholpen door ruimhartige subsidies. Het ging allemaal zo snel, en ik voelde mij omhelsd door Nederland. In 1992 las ik op de voorpagina van Nieuws van de Dag: ‘Onze Paul wint Mime Prijs’. Leuk om de prijs te winnen, nog leuker om ‘onze Paul’ genoemd te worden. Omhelsd. Later, toen ik minder theaterwerk had, kreeg ik een uitkering, en nog later werkte ik bij Radio Nederland.

Ik schrijf dit eind december 2020, diep ongelukkig. Vanaf morgen maakt Engeland niet meer deel uit van de EU. Gedurende 47 jaar hebben wij het raam een tikkeltje opengedaan, een tikkeltje maar hoor, wees voorzichtig. Nu hebben wij het raam met kracht weer dichtgegooid. Hoera, we hebben onze ‘sovereignty’ terug! Maar wat betekent dat? Onder andere dat de volgende generaties niet meer kunnen doen wat ik gedaan heb. Zij zullen niet zo snel omhelsd worden door Nederland. Of door Frankrijk, Duitsland,

Denemarken, Spanje... Mensen hier vinden het moeilijk mijn ervaring in Nederland te begrijpen, gedeeltelijk omdat wij in Engeland (niet iedereen natuurlijk) wat minder openstaan voor mensen van andere culturen. De meeste mensen snappen dus niet hoe erg het is wat wij aan het doen zijn.

Nederland, bedankt, en excuses voor mijn landgenoten. Stelletje idioten.

Paul Clark, Settle (Engeland)

Boodschappen (1)

Met stomheid geslagen lees ik dat een bijstandsgerechtigde in één keer 7.000 euro moet terugbetalen aan de gemeente. Haar moeder deed structureel boodschappen. Even daargelaten of er sprake is van fraude. Er is door de overheid, waaronder de gemeente ook valt, blijkbaar niets geleerd van de toeslagenaffaire. Dit lijkt mij zeer ernstig en ik stel voor dat er een Ministerie van Menselijke Maat in het leven wordt geroepen.

Koos van Nieuwenhoven, Baarn

Boodschappen (2)

Moeten alle bijstandsgerechtigden die naar de voedselbank gaan dit ook opgeven? Naar mijn mening maakt het niet uit van wie je het eten krijgt. Dat kan nog wel eens ingewikkeld gaan worden. Waar ligt de grens?

Mieke Hulshof, Giethoorn

Boodschappen (3)

De letter of de geest van de wet? Overal zijn er prinzipienreiters die zonder aanzien des persoons hun werk doen en lijken uit te gaan van verkeerde bedoelingen van bijstandsklanten. Zo had ik wel een aantal collega’s. Ze joegen me angst aan, want met de wet in de hand hadden ze altijd gelijk. Rechtmatigheid!

Handelen in de geest van de wet gaat om doelmatigheid. Hoe kun je mensen vooruit helpen door af en toe een beetje soepel te zijn? Door niet alles te zien, te horen en te rapporteren. Door mensen die op of over de grens van armoede leven soms iets te gunnen dat hun leven verlicht.

Bij veel huisbezoeken zag ik regelrechte armoede. Soms zag ik woning- en tuininrichtingen die mijn ambtenarensalaris te boven gingen. Dat meldde ik, en dan bleek het te stinken. Weer eens een pleidooi voor continu persoonlijk contact met een vaste medewerker.

Jos Jonkers, oud-medewerker ­Sociale Dienst, Reuver

Stemming

Wat een raar artikel over dat de persconferenties van de premier de stemming in het land zouden bepalen (Ten eerste, 30 december). Grafiek erbij, dus dan lijkt het al snel te kloppen. Kijk maar! Daar was een persconferentie en toen schoot de stemming in het land ook opeens omlaag. Het artikel en bijbehorende grafiek berusten op een veelgemaakte fout in de statistiek: causaliteit verwarren met correlatie. Dat twee dingen samenhangen (correlatie), betekent nog niet dat het een het ander veroorzaakt (causaliteit). En als het causale verband al bestaat, kan het ook andersom zijn: de persconferenties weerspiegelden de stemming van het land. Dat laatste lijkt me bovendien waarschijnlijker, maar ook dat valt niet meer te achterhalen.

Esther van der Zwet, Roelofarendsveen

Lastig vak

Het blijft een lastig vak, kansrekenen. Maarten Keulemans (Ten eerste, 29 december) had beter Ionica even kunnen raadplegen. Volgens Maarten zijn de drie gezinsleden die negatief testten door het oog van de naald gekropen: de kans op besmetting voor elk van hen was zo’n 20 procent. Zijn conclusie was: dan is de kans op een besmetting bij minstens een van ons drie gelijk aan 60 procent. Dus: als ze met vijf gezinsleden waren geweest, zou die kans 100 procent geweest zijn? En met tien gezinsleden zelfs 200 procent?

De juiste berekening is: de kans op geen besmetting is 80 procent, dus de kans dat er driemaal ‘geen besmetting’ uit de loterij komt, is gelijk aan 0,8*0,8*0,8 en dat is altijd nog meer dan 50 procent.

Anneke Grünefeld, Deventer

Neanderthaler

Eindelijk weet ik waar mijn winterdepressie vandaan komt. Dat is een erfenis van de neanderthalers, die waarschijnlijk een winterslaap hielden om de lange koude winter door te komen (Ten eerste, 29 december).

Ieder jaar, beginnend in de herfst en eindigend in de lente, wanneer de dagen weer lengen, komt mijn lichaam in een soort slaapstand. Maar nu weet ik waar dat door komt, ik heb minstens een gen van de neanderthalers geërfd. Wat overigens voor mijn vrouw geen verrassing was.

Hans Clason, Gouda

Meer over