ColumnBert Wagendorp

Na vijf minuten was Trump irrelevant geworden, achter de volgende hole lag de vergetelheid

Zaterdagmiddag, om 4 minuten voor half 6, was het presidentschap van Donald Trump verleden tijd: CNN had Pennsylvania toegewezen aan Joe Biden en die kwam daarmee op 273 kiesmannen; vier meer dan de helft. Donald Trump was op dat moment aan het golfen, maar wat zou het?

Het is wonderlijk hoe snel de menselijke geest went aan nieuwe omstandigheden. Het duurde misschien vijf minuten om het nieuws te laten indalen, daarna was Donald J. Trump irrelevant geworden, een viezig boertje in de geschiedenis, een vage herinnering aan een weerzinwekkende maar ook lachwekkende karikatuur.

Hij twitterde nog steeds (‘I won this election, by a lot’), hij dreigde met rechtszaken en hij trok voor de fotocamera’s nog steeds die kenmerkende, arrogante kop. Maar hij deed er niet meer toe. Hij was van macho loser geworden, en hij haat losers. Hij loste op in het niets, de vergetelheid lag achter de volgende hole. Behalve Donald Trump was er niemand meer geïnteresseerd in Donald Trump.

Op straat in Washington dansten de mensen, alsof een wrede dictator was gevallen. Er was geen standbeeld van Trump, anders was het omvergetrokken.

Dat Trump de nederlaag niet wilde toegeven, vluchtte in complottheorieën en onder de toenemende spanning psychotische verschijnselen begon te vertonen paste in het beeld. Amerikaanse media meldden dat Trumps schoonzoon Jared Kushner – zelf ook een geweldige fantast – de president bij zinnen trachtte te brengen. Die stond naar verluidt zijn advocaten uit te schelden omdat ze niets hadden gedaan om de nederlaag te verhinderen. Melania zei dat hij Joe Biden moest feliciteren.

Al met al een fenomenaal beeld van wanhoop, ontreddering en ondergang - en dit zijn nog maar de eerste details. Er komen er spoedig meer – er is in de wandelgangen van het Witte Huis altijd iemand aanwezig die beseft dat hij goud in handen heeft en dat uitgevers met vette voorschotten staan te wapperen voor een boek over de laatste dagen van Donald Trump.

Een boek als Woodward en Bernsteins The Final Days, over de laatste dagen van Richard Nixons presidentschap in 1974, waaruit bleek dat Nixon op het eind niet ver van de totale krankzinnigheid was verwijderd – zo hij niet al stapelgek wás. Een boek over de definitieve val van Donald Trump dat ons de waarheid laat zien van een tegenstribbelende machtswellusteling en dat hem ontmaskert als een zielig geval. Een vernederend boek, bij voorkeur.

Opgedragen aan de populisten in Europa die werden geïnspireerd door Trumps succes: Orbán, Kaczynski, Zeman, Jansa – die laatste, premier van Slovenië, riep Trump woensdag al tot winnaar uit. Aan Boris Johnson, die zaterdag niet wist hoe snel hij Joe Biden moest bellen en daarna Ursula von der Leyen, nu zijn stoere Brexittaal in Washington geen applaus meer krijgt. Aan Geert Wilders en T. Baudet van de Holland Trumpfanclub. Die lieten dit weekend nog niks van zich horen – en Trump maar wachten.

Onze correspondent Michael Persson schreef dat Trump dan wel mag hebben verloren, maar dat het Trumpisme nog springlevend is. Dat is natuurlijk waar en dat bleek ook uit de 71 miljoen stemmen die op Trump werden uitgebracht. Toch lijkt het verlies van de Leider me een harde klap voor zijn ‘ideologie’, een rancuneleer die in Donald Trump zijn Jezus vond. Paniekzaaiers voorspelden zaterdag al zijn terugkeer, in 2024.

Maar dat zeggen ze van Jezus ook al tweeduizend jaar.

Meer over