ColumnSander Schimmelpenninck

Misschien wel het grootste taboe onder aantrekkelijke vrouwen: de dingen die ze gedaan krijgen met hun uiterlijk

null Beeld

Een jaar of tien geleden werd ik uitgenodigd bij een vastgoedmiljonair in zijn tuin aan het Vondelpark. Ik zocht een horecapandje en deze man bezat de halve Pijp, vandaar. Wat ik niet wist, was dat hij gelijktijdig een soort sollicitaties hield. Om het kwartier belde een jonge vrouw aan om voor een niet-bestaand hostessenbaantje te solliciteren. Het werkelijke doel van deze veertiger was namelijk om hen zover te krijgen ‘voor de gezelligheid’ mee te gaan naar zijn boot in St Tropez tijdens de zomer. Tot mijn verbijstering werkte de platte truc: zeker de helft van die vrouwen belandde in zijn zwembad, zelfs toen hen duidelijk werd dat het baantje helemaal niet bestond.

Ik moest eraan denken toen ik laatst op Twitter onder vuur werd genomen door een nieuwe generatie fopfeministen. De aanleiding was een jonge vrouw die snoeverig tweette over een twee keer zo oude Italiaanse man (‘kk lekkere dilf’ – vraag uw buurjongen maar wat dat betekent) die haar diner had betaald en haar wilde invliegen naar zijn resort in Sicilië. Haar Twittervriendinnen reageerden enthousiast: ‘get it girl’ en ‘pretty privilege, enjoy!’. Ik tweette sarcastisch dat Aletta Jacobs het zo toch niet bedoeld had.

Het werd het een interessant inkijkje in een voor mij even nieuw als onnavolgbaar feminisme, dat je zou kunnen zien als het jongere en brutalere zusje van het in Nederland nog altijd mateloos populaire leunstoelfeminisme, dat fulltime rechten en parttime plichten voorstaat.

Beyoncéfeminisme

Dit Beyoncéfeminisme, naar de Amerikaanse zangeres die in haar nummers geld, ringen en aandacht van mannen eist, gaat nog een stap verder, en promoot niet alleen werkweigering, maar ook financiële afhankelijkheid van mannen. ‘Niets is meer powerful dan de portemonnees leegtrekken van domme mannen. Wij vrouwen hebben hier een verdienmodel van gemaakt’, zo leerde ik van één van deze jonge ‘progressieve’ vrouwen. Volgens Beyoncéfeministen is emancipatie een keuzemenu, iedere vrouw die zich feminist noemt een feminist en financiële afhankelijkheid een kwestie van zelfbeschikking.

Dat zou je als vrijheid kunnen zien, maar dat is het natuurlijk niet. Ten eerste is daar de onvermijdelijke eindigheid van dit businessmodel; een willekeurige aflevering van het onvolprezen Mooiste Meisje van de Klas is voldoende voorlichting over het economische fenomeen afschrijving. Jonge vrouwen die stoer doen over sugardaddy’s bepleiten daarnaast ook ongelijkheid tussen aantrekkelijke en minder aantrekkelijke vrouwen.

Het is misschien wel het grootste taboe onder aantrekkelijke vrouwen: de dingen die ze gedaan krijgen met hun uiterlijk. Veel jonge vrouwen groeien nog altijd op met het idee dat het normaal is om je uiterlijk in te zetten om zaken gedaan te krijgen, je zou het een toxisch feminien klimaat kunnen noemen. Dankzij het Beyoncéfeminisme hoeven ze zich daar ook niet meer bezwaard over te voelen. Maar hoe onschuldig een huurkortinkje of snoepreisje ook lijkt, ze dragen bij aan de ongelijkheid tussen man en vrouw.

Transactionele omgang

Met feminisme heeft een transactionele en parasitaire omgang met mannen niets te maken; een gratis lunch bestaat niet. Wie zich laat invliegen naar Ibiza om daar als yogaënd decorstuk om mannen heen te hangen, moet dat lekker zelf weten, maar doen alsof dat met feminisme te maken heeft is natuurlijk een beetje mal.

Het gemak waarmee schijnprogressieve vrouwen bij het minste tegengeluid met de belasterende term seksisme smijten en in een misplaatste slachtofferrol kruipen, maakt duidelijk dat zij helemaal niet geloven in emancipatie. Wanneer mannen niks mogen zeggen over het gedrag van vrouwen, wordt de ongelijkheid tussen en man en vrouw niet bevochten, maar bestendigd. Het is bovendien onzin: emancipatie is een zaak van ons allemaal.

Sylvana Simons, het (uitstekende) Kamerlid van Bij1, is de favoriete volksvertegenwoordiger van deze groep jonge vrouwen. Dat komt goed uit: dankzij haar relatie met de twintig jaar oudere Quote 500-miljonair Roland Kahn kent Simons de problematische kanten van financiële ongelijkheid. Wellicht kan zij haar achterban eerlijk vertellen dat stoer doen over sugardaddy’s niet progressief of feministisch is, maar conservatief en seksistisch.

Sander Schimmelpenninck is journalist en ondernemer.

Meer over