Column

Mijn sexy oude modelletje met een digtaal kladblok

Ik ben om.

Peter Buwalda
Mijn hondstrouwe Alcatel One Touch. Beeld
Mijn hondstrouwe Alcatel One Touch.Beeld

Deze week heb ik mijn hondstrouwe Alcatel One Touch afgedankt, een van de laatste stupidphones die nog in de handel zijn. Betaalde je 15 euro voor, maar je kreeg er standaard 15 euro beltegoed bij, zodat het totale kostenplaatje zegge en schrijve nul euro bedroeg, wat me inderdaad tamelijk stupid voorkwam, qua businessplan, maar wat me vanuit het eigen perspectief, dat van de klant, juist aansprak, al knaagde soms de vraag wat het Chinese kleutertje dat mijn telefoon in een halfduister van kwikdampen had staan assembleren eigenlijk verdiende.

Laten we hopen dat ze het ventje iedere maand een percentage storten van mijn maandtarief, een slordige 100 euro. Dat is echt 'keihoog', verzekerde Debby van T-Mobile me. Ze durfde zelfs te wedden dat er in heel Nederland niemand 'rondliep' met zulke hoge belkosten. En zeker niet op een Alcatel One Touch, die ze goed kende, lachte ze, want die had ze tijdens de kredietcrisis best vaak verkocht, met name aan failliete ondernemers onder curatele, het was namelijk een 'dingetje waar je helemaal niks mee kan'.

Au.

Niet zo lullig over mijn Alcatel One Touch, Deb. Een sexy modelletje, vind ik nog altijd, 'clacque' zegt hij wanneer je hem onder veel bekijks als een knipmes dichtklapt, bijvoorbeeld in de disco. Wie even geen openingszins heeft, trekt, hup, z'n glanzende One Touch en rekent even iets uit op de ingebouwde calculator, 39 keer 267, of een lastige breuk - niet om op te scheppen, maar gewoon, omdat het kán. Die machine was zo veelzijdig. Er zat een wekker met snoozefunctie op. En een digitaal kladblokje. En ook heel handig: 'fake call'. Met deze functie kon je instellen dat je over, zeg, vijf minuten, gebeld ging worden door iemand die jou in werkelijkheid helemaal niet belde! Je voerde gewoon een lukrake naam in, niet van een minnares natuurlijk ('Wie was dat, hufter', 'Euh, niemand, echt niet, kijk maar, het was een zelf ingestelde fake call! Echt!' Etc., etc.), maar 'Donald Trump' of heel sec het 'Nobelcomité', erg handig wanneer je per ongeluk aan Herman Pleij hebt gevraagd of ze in de Middeleeuwen ook al pepernoten aten.

Als klap op de vuurpijl zat er ook nog een converter op, een onmisbare uitvinding waarmee je pounds kon omrekenen naar kilogrammen, en kilometers naar miles - dat laatste kon weer van pas komen in Britse disco's, bijvoorbeeld wanneer er een jongedame per se wil weten hoe groot je penis is, al moet ze het antwoord dan zelf nog even met duizend vermenigvuldigen, want van een lul van 0,0017 miles wordt natuurlijk niemand vrolijk, maar op dat moment heb jij bij je: je calculator.

Debby was niet onder de indruk. Ze wilde weten hoe oud ik was, want mijn stem klonk nog heel jong voor iemand zonder smartphone.

'12', loog ik.

Ze adviseerde me een iPhone 6, mét toeters en bellen. Was ik voor 45 euro onder de pannen.

'Apple', grapte ik, 'is dat de firma die ook de lp's van The Beatles op de markt brengt?'

Het was leuk geweest als ik haar had moeten uitleggen wie The Beatles waren, en wat lp's zijn, en wat dat andere Apple was, maar dat wist ze gewoon.

Meer over