ColumnThomas van Luyn

Mijn hok weerstaat alle pogingen er een gezellig kantoor van te maken

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Ik heb een keukentafel en daar tik ik stukjes aan. Maar soms is er reuring van kinderen en dergelijke, en zie ik mij gedwongen om af te dalen naar mijn hok.

Zucht. Dat hok.

Eens de zoveel tijd besluit ik het hok leefbaar te maken. Gewoon, als een echt kantoor zoals normale mensen dat hebben. Een plek waar ik kan mijmeren, schrijven, muziek maken, of een beetje hangen op de bank met de Donald Duck. Kwestie van een beetje gezellig inrichten, zou je denken, maar om de een of andere reden weerstaat die ruimte al mijn inspanningen daartoe. Er is geen raam naar buiten, daglicht komt slechts mondjesmaat en indirect binnen, dus voelt het meer als een graftombe dan als een kantoor. Optimistisch als ik ben, weet ik zeker dat er een paradijsje in schuilt, als ik maar zou weten hoe. Ik heb alles geprobeerd: goede verlichting, fijne verwarming, gezellige kleedjes, wierook, lekkere speakers, toffe bank, fijne stoel – maar dan constateerde ik dat ik een propperig hippiehol had geschapen. Dus dan haalde ik alles weer weg, waarop ik het er natuurlijk maar weer kaal en ongezellig vond, en het weer volpropte.

Talloze keren ben ik er gaan zitten, heb ik om me heen gekeken en gedacht: als ik nou even alles op een andere plek zet. Hoe zou het zijn als ik de piano daar zet, en het bureau dan daar? Maar dan moet ik om het bureau heen lopen om erachter te gaan zitten, da’s gedoe, en dan staat de piano voor de verwarming, daar kan-ie niet tegen. Nee, ik zet gewoon mijn gitaar op de plek van de boekenkast, en dan... ja dan moet ik wel eerst vreselijk opruimen, want met al die snoeren kan ik niets verplaatsen zonder iets kapot te trekken. Oké, eerst maar eens opruimen dan. Die cassetterecorder staat daar al eeuwen te niksen, laat ik die eerst weggooien. Moet ik wel mijn oude cassettes eerst digitaliseren. Moet toch een app voor zijn. Even googlen...

Zoals ik al zei: zucht. Voordat ik één papiertje heb verplaatst, loopt het project al vast in de onafzienbare complexiteit van alle handelingen. De aanpakkers onder u willen mij nu door elkaar schudden en schreeuwen: ‘Begin dan gewoon ergens, man! Zet eens iets op een andere plek en pak dan door!’ Klopt, ik zet inderdaad veel hypothetische beren op verder compleet lege wegen, tot ver voorbij de horizon, maar ik heb al die beren al eens ontmoet en die zijn me niet bevallen. Dus tob, aarzel en wik en weeg ik, en blijft het een donker hok.

Dus zit ik hier aan de keukentafel, en voel ik me schuldig dat ik een ongebruikte ruimte in huis heb, in deze tijden van knetterende woningnood. Ik heb overwogen om er een huurder in stoppen en van de opbrengst een kantoorruimte te huren ergens, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om een levend mens in dat hok onder te brengen, er is al genoeg leed in de wereld.

Jaren geleden, toen we ons huis betrokken, fantaseerden we dat we het hok zouden uitgraven en er een zwembad in zouden doen, waar we via een glijbaan op de eerste verdieping in konden plonzen. Maar voordat ik dat kan betalen moet ik eerst héél veel stukjes tikken, en daar heb ik een kantoor voor nodig.

Meer over