tv-recensiefrank heinen

Merkwaardig hoeveel hoop ik putte uit hugs tussen Greta Thunberg en mijnwerkers

null Beeld

Vrijdagavond zond het Belgische Canvas een documentaire uit over Greta Thunberg. Het was het tweede deel van een serie van drie, waarin werd toegewerkt naar een soort verbale worstelpartij tijdens een bijeenkomst in Davos tussen haar en Donald Trump, een vastgoedmagnaat die nog een tijdje president van de Verenigde Staten is geweest.

Na afloop van de bijeenkomst was Thunberg verdrietig. Alle aandacht had zich toegespitst op haar en Trump. ‘Ik ben heel emotioneel, ik ben heel klein en ik ben heel, ja, in zekere zin ben ik heel zwak. En daar ben ik trots op’, zei ze.

Onderweg bezocht Thunberg een kolencentrale en een steenkolenmijn in Silezië. Voor de confrontatie met de mijnwerkers was ze zenuwachtig geweest, vertelde ze, want de mijn zou gesloten worden en het kon niet uitgesloten worden dat de Sileziërs de messenger zouden shooten. Die vrees bleek ongegrond: de ontmoeting liep uit op een aaneenschakeling van omhelzingen met omvangrijke Polen.

Merkwaardig hoeveel hoop ik putte uit die hugs. In principe smelt er geen ijskap minder van wanneer kolenmijnwerkers en klimaatactivisten elkaar even vasthouden voor de camera, maar tussen zoveel groots en beroerds ga je onwillekeurig toch op zoek naar iets kleins en moois. Iets wat niet onherroepelijk richting de afgrond dendert. Zoiets moeten ook de makers van Terug in het wild 2 (BNNVARA) hebben gedacht toen zij hun programma gingen vormgeven. ‘Over de natuur’, meldde presentator Menno Bentveld blijmoedig, ‘is ook veel goed nieuws te melden’. Terug in het wild 2 legde vrijdag niet zozeer de nadruk op de funeste bijdrage van de mens aan de natuur, maar op de herstelbetalingen van onze soort aan wezens als de Dougalls stern, de reuzenhaai, de korenwolf en de gierzwaluw. In reportages van over de hele wereld draaide het om menselijke initiatieven ten gunste van het wilde dier. Dat die initiatieven een druppel op de gloeiende plaat lijken, bleek wel uit het op zich opwekkende nieuws dat de karetschildpad is gaan broeden op het strand van Barcelona. De oorzaak hiervoor bleek niet erg opwekkend: op hun oorspronkelijke broedplekken was het de schildpadden en hun eieren te heet onder de voeten geworden.

De berichten over klimaatverandering zijn van dien aard dat je ze het liefst niet zou horen, niet zou lezen, niet zou zien. De vooruitzichten die in de rapporten worden geschetst bieden slechts uitzicht op ellende. Afgelopen week berichtte Tonie Mudde in deze krant over de door de Europese Commissie gesponsorde campagne ‘Become a beeftarian’: een stoere, krachtige kerel die glunderend bij een bord Spaans rundvlees zit. Rechtsonder stond de slogan ‘Enjoy, it’s from Europe’. Europa als de fietser zonder helm die zijn eigen banden lek steekt en z’n eigen tegenwind organiseert. Europa, het continent waar nog altijd niet is doorgedrongen dat er een veel wezenlijker kracht schuilt in mensen die zichzelf klein en zwak noemen, en die daar trots op zijn.