LEZERSBRIEVENZaterdag 17 oktober

Mark, eigenwijze kinderen blieven juíst strenge regels

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 17 oktober.

Politie patrouilleert bij St Kilda beach in Melbourne, Australië.Beeld Getty Images

Brief van de dag: een speeltuin voor grote mensen

Wij wonen sinds 3 jaar in ­Melbourne en maken daar tijdens deze pandemie een van de strengste lockdownregimes ter wereld mee. Het gaat soms wat ver, maar Nederland slaat al sinds april naar de andere kant door. Premier Rutte zei deze week in de Kamer dat ze ‘met de kennis van nu’ andere beslissingen hadden genomen. Met de kennis van nu? Een geschatte 10.000 doden in de eerste golf, fout op fout gestapeld om van te leren en dan toch met zijn allen een roekeloze zomer van vakantie en feestjes vieren ingaan?

Je hoeft geen Einstein te heten om te zien waar dat toe zou leiden. Maar in Nederland is daar blijkbaar ‘kennis van nu’ voor nodig.

Wat hier opvalt is dat veel Nederlanders nogal dramatisch doen over het inperken van een paar pleziertjes. Vergeleken met Melbourne, waar wij al 6 maanden in strenge lockdown zitten (cafés en restaurants gesloten, verplichte mondkapjes binnen én buiten, alleen in een radius van 5 kilometer om je huis mogen, geen bezoek, 6 maanden thuis onderwijs voor de kinderen en verplicht thuiswerken voor wie kan, om maar een paar dingen te noemen) is het in Nederland zelfs nu, met die zogenaamde strenge maatregelen, nog altijd een speeltuin voor grote mensen.

Het lijkt soms wel een klas vol verwende eigenwijze kinderen met dat piepen over ‘vakantie is een eerste levensbehoefte’ en ‘een mondkapje is zo lastig’. De eigen pleziertjes gaan blijkbaar boven het groepsbelang, zelfs als je daarmee het leven van je naaste in gevaar brengt. En als je dan daarnaast een overheid hebt die zelf het slechte voorbeeld geeft door op vakantie te gaan, de koning incluis...

De meester van klasje Nederland gaf zelfs tijdens de persconferentie van 13 oktober nog een aantal dringende adviezen in plaats van duidelijke regels mee. Meester Mark, stop nou toch met dat softe gedoe. Eigenwijze kinderen hebben juíst strenge regels nodig. Want eigenwijze kinderen hebben echt lak aan ‘dringende adviesjes’.

Och, dat past niet bij die eigenwijze Nederlanders, regeltjes, dan wordt trots of vertederd gelachen. Maar in tijden van een pandemie heet dat niet eigenwijs, in tijden van een pandemie heet dat domweg egoïstisch.

Lieke Janssen, Melbourne (Australië)

75

Marli Huijer (65), voormalig Denker des Vaderlands, over corona: ‘Is 75 misschien óók een mooie leeftijd om te sterven?’.

Ik dacht het niet.

Helge Bonset, 76 jaar, Loenen aan de Vecht

Bijvangst

Filosoof Marli Huijer bekritiseert de aanpak van de overheid. Ze pleit voor aanvaarding van de eindigheid van het leven en beter omgaan met tegenslag. Ze heeft te doen met de jonge mensen die er ‘bekaaid vanaf komen’. Alles waartoe zij fysiek en geestelijk in staat zijn is platgelegd en hun bestaan is thans schraal, zegt zij.

Tijdelijke schraalheid is juist wat bij het leven hoort. Deze les in inschikkelijkheid is de positieve bijvangst van covid-19. Je mag dan wel jong en dynamisch zijn, maar je kunt niet altijd hebben wat je wilt.

Hans Ruinemans, Amsterdam

Plan J

Plan B tegen een lockdown heet Plan J en deelt de maatschappij op in leeftijdscohorten. Nadat ik mij verzekerd had niet een artikel van De Speld, van Het Transitieteam, of van De Betrouwbare Mannetjes te hebben gelezen, viel me de bek open, zakte mij de broek af, dan wel brak mijn klomp.

Nooit had ik gedacht dat maatschappelijke segregatie aangevoerd zou gaan worden als serieuze oplossing van een maatschappelijk probleem. Het zijn, daadwerkelijk, rare tijden.

Sacha Prins, Alphen aan den Rijn

Ondernemers

Wat als bedrijven die tijdens de corona-pandemie grote winsten maken, zoals supermarkten, online bedrijven, internetproviders, bezorgdiensten, etcetera, van hun ‘overwinst’ een fonds zouden oprichten ter ondersteuning van sectoren die zwaar te lijden hebben onder de crisis. Zeker met de feestmaand in het vooruitzicht, waarbij dezelfde bedrijven zich bij voorbaat al in de handen kunnen wrijven voor de te verwachten recordomzetten. De culturele sector, de horeca en kleine zelfstandigen zouden extra steun goed kunnen gebruiken en daarmee een vorm van heel positieve collegiale solidariteit ervaren.

I. van der LindenBruinisse

Levensbeëindiging

Het gaat mogelijk worden om kinderen die ondraaglijk en uitzichtloos lijden te helpen met actieve levensbeëindiging. Eindelijk. Het gaat om ongeveer vijf kinderen per jaar. Negentien jaar geleden stond ik aan het bed van mijn neefje Hein. Twee jaar oud was hij en hij leed aan een zeer zeldzame stofwisselingsziekte. In drie maanden van een gezond jongetje naar een doodziek jongentje die aan de beademing moest liggen. De prognose was helder: nog enkele weken of maanden en al zijn spieren zouden het niet meer doen.

Euthanasie mocht niet. De artsen worstelden duidelijk met wat ze zagen bij mijn neefje en zijn ouders. We kregen te horen dat de beademing stop werd gezet en dat werd verwacht dat hij snel zou overlijden.

Zeker wisten ze het niet, hij kon ook nog naar adem gaan happen, werd er verteld. Wat waren we bang dat onze Hein een nare dood tegemoet zou gaan. De arts kwam nog enkele malen zeggen dat ze er alles aan zouden doen om hem niet te laten lijden, maar dat het geen euthanasie mocht zijn.

Hij is in slaap gebracht en na afkoppeling van de beademing rustig overleden. Dat laatste stukje was voor zijn ouders en ons van onschatbare waarde.

Margot SpelbrinkRotterdam

Veeboeren

In ‘Het is alles of niets: Schouten wacht een loodzwaar gevecht om stikstofaanpak’ lees ik: ‘De hoop in de agrarische sector blijft ondertussen onverminderd gevestigd op technologische innovaties.’

Die ontwikkeling is al in volle gang. Er zijn bedrijven bezig de koe uit het melkproductieproces te gummen. Dat scheelt nutteloos bestede energie en kan op den duur vele malen rendabeler worden dan zo’n groot lomp zoogdier met een rendement van plusminus 20 procent. Waardoor je veel minder gras nodig hebt voor dezelfde melk.

Verder heeft de minister van Landbouw bij haar aantreden de ontwikkeling van kweekvlees in Nederland letterlijk in de vriezer laten zetten, maar dat wil niet zeggen dat die ontwikkeling daarmee is stop gezet. Die gaat gewoon door. Ook dat is vele malen rendabeler. Beide processen zullen een gigantische stikstofreductie opleveren. Omdat de koe overbodig wordt.

Is dat dan niet zielig voor al die arme veeboeren? Natuurlijk is dat heel erg zielig, net zoals voor de touwslagers, spijkersmeden, wevers, koperslagers, tingieters, zakkensjouwers, handelsreizigers, molenaars, ketellappers, putjesscheppers, loopjongens, aanzeggers, mandenvlechters, lantaarnopstekers, kolenboeren, scharensliepen, mijnwerkers, telegrambestellers, en alle andere vergeten beroepen.

Allemaal vermalen tussen de tanden des tijds, vertrapt in de vaart der volkeren, vermorzeld onder de wielen van de vooruitgang. Gelukkig hebben we een krant vol met economen en politieke duiders die roepen: ‘Dan moet je je laten omscholen.’

Floris DuijfjesDordrecht

Schaatsen

Het Noordbrabants Museum exposeert honderd voorwerpen die de populaire cultuur van het na-oorlogse Nederland illustreren. De schaatsen waarmee Evert van Benthem de Elfstedentocht won zijn geselecteerd, doch ontbreken op de expositie gebaseerd op de rubriek in de Volkskrant.

Er ligt een foto in een vitrine. Het schaatsmuseum in Hindeloopen, die de schaatsen van Van Benthem in bruikleen heeft, wil ze niet voor 4 maanden afstaan. ‘Ze liggen daar goed. Ik hecht niet aan voorwerpen. Ik hecht aan mijn familie en vrienden en aan mijn dieren’, zei Van Benthem in de Volkskrant van 11 januari 2018.

Formeel zijn de schaatsen nog steeds van Van Benthem. Is het dan niet zo dat de beslissing om ze af te staan, bij hem ligt en niet bij het schaatsmuseum? Ik denk dat Van Benthem er geen moeite mee zou hebben, het zelfs heel leuk zou vinden om op déze wijze nog ’n keer in het zonnetje gezet te worden.

Maarten van Lankvelt, Veghel

Evert van Benthem gaat met opgeheven armen over de streep tijdens de Elfstedentocht van 1986.Beeld Anp

Afscheid nemen

Het is code oranje op de arbeidsmarkt en weer valt de uitdrukking ‘afscheid nemen’ van een werknemer. Ik vind dit zo’n neoliberaal eufemisme voor iets wat heel simpel betekent: je bent ontslagen! Aan de kant gezet worden is helemaal niet leuk, en de werkgever camoufleert zijn daad met een woord dat doet lijken alsof het met instemming van beide partijen gebeurt. Je wordt, terwijl je jaren met inzet en flexibiliteit voor een bedrijf hebt gewerkt, eruit gekieperd.

Duco de KloniaHeerhugowaard

Meer over