ingezonden brieven

Maak een enorme, allesomvattende online schoonmaak

Datacenter van Microsoft in Middenmeer.  Beeld Freek van den Bergh/ de Volkskrant
Datacenter van Microsoft in Middenmeer.Beeld Freek van den Bergh/ de Volkskrant

Brief van de dag

Voormalig model en schrijver Daphne Deckers gaf het advies om voorjaarsschoonmaak te houden op sociale media. Zelf doet ze dat vooral met het oog op karma en energieverlies. Heel belangrijk, maar ik zie nog een andere reden: gigabytes. Ook energie dus.

Dag en nacht draaien talloze servers in talloze datacentra om alle berichtjes en filmpjes die de mensheid online heeft gezet in de lucht te houden. Het spreekwoordelijk geworden kattenfilmpje; de eerste stapjes van kinderen die intussen lang en breed kunnen fietsen of zelfs autorijden. Mensen plaatsen hun hele hebben en houwen op het web maar nemen zelden de moeite het er ook weer af te halen.

Eigenlijk zou iedereen zijn timeline tot uiterlijk een jaar terug leeg moeten vegen. Dat geldt ook voor bedrijven. Is het echt nodig dat we onbeperkt afleveringen van Tijd voor Max terug kunnen kijken? Willen we daar fossiele brandstoffen en schaarse groene stroom aan besteden? Lijkt me niet. Maak van die grote online voorjaarsschoonmaak dus maar gerust een Enorme, Allesomvattende Online Schoonmaak.

Esther Postema, Amersfoort

Apen

Alom bekend is dat apen die worden geplaatst in een bestaande groep apen, zich snel aan de heersende cultuur van de groep aanpassen. In de Tweede Kamer, en overigens ook in andere organisaties, gebeurt precies hetzelfde.

Als je echte tot cultuurverandering wilt komen, is het noodzakelijk een maximale zittingstermijn te stellen voor politici. Na acht jaar is het mooi geweest en dat geldt voor alle politieke functies.

Louis van de Meugheuvel, Roosendaal

Oude achterkamertjes

De verkiezing van Vera Bergkamp tot voorzitter van de Tweede Kamer: nieuw leiderschap in oude achter­kamertjes.

Hans Segers, Nijmegen

Vrijheid te koop

De overheid rolt naar het zich laat aanzien een nationaal ‘testregime’ over het land uit onder leiding van generaal b.d. Tom Middendorp. Doel is ‘de kosten zo laag mogelijk te houden, daar willen we het marktmechanisme voor gebruiken’.

Voorlopig worden de testen bij de ‘deelnemende evenementen’ uiteraard nog bekostigd door de overheid, omdat het een proef is. Of dat straks zo blijft, valt nog te bezien. En de vraag welke consequenties dat zou kunnen hebben voor de gedurende deze pandemie toch al sterk gegroeide kloof tussen de haves en de have nots wordt vooralsnog door niemand in de politiek gesteld.

Maar hoe, door wie of op welke wijze straks wordt betaald voor het recht deel te nemen aan het maatschappelijk leven doet eigenlijk niets af aan de belangrijkste conclusie: vrijheid is voortaan te koop.

De vrijheid zelf is een (via de test) te vermarkten product geworden waarvoor een prijs moet worden ­betaald. Het neoliberalisme heeft definitief gezegevierd.

Michael Lenzen, Nijmegen

Rookgordijn

Een nieuwe redenering: meer mensen zijn beschermd, dus kunnen we versoepelen. Al vertellen de getallen een ander verhaal. Veilige fieldlab-experimenten: klinkt logisch, maar is in strijd met wat het kabinet terecht steeds riep: een onderdeeltje kan misschien veilig zijn, maar het gaat om het risico van te veel bewegingen en dus contacten.

Het kabinet wil ons zo perspectief bieden. Hoe dom schatten ze ons in? Dit lijkt meer een rookgordijn om te verhullen dat ze niet in staat zijn een fatsoenlijke vaccinatiecampagne te organiseren.

Ameling Algra, Almere

Werk

‘Van werken is nog nooit iemand doodgegaan’, wordt als uitdrukking wel gebruikt om iemand aan te zetten tot activiteit. Maar vaak prijs ik mij gelukkig dat ik niet in weer en wind, in stof en gruis op een steiger sta of dag in, dag uit in het lawaai sta van graaf-, bouw- of heimachines om mijn kost te verdienen en te helpen onze woonproductie op te voeren.

Ik bezie met bewondering vaklieden woningen verbreken en renoveren in stof en vuil. Ik zie uit mijn raam schilders kozijnen schuren in stof en met hun neus boven een pot verf hun werk doen. Tegels tillen, leggen van trottoirs op de knieën. Het geeft mij soms, naast respect, enig schuldgevoel. Gebouwd, gerenoveerd, geverfd en getild moet er worden en liefst nog meer, maar alleen niet door mij.

De gezondheidsverschillen tussen hoog- en laagopgeleiden, met verschil in levensjaren tot gevolg, kan dan wel in woonomstandigheden en eetgewoonten gevonden worden, toch voel ik dat de aard van het werk nog altijd een stevige factor blijft. Nee, van werken gaat men niet meteen dood, maar alleen het soort werk al kan wel een paar jaartjes schelen.

Marcel Gerritsen, Amsterdam

Meer over