CommentaarPieter Klok

Laten we net zo hard en onverschrokken vechten voor rechtvaardigheid als Peter R. de Vries altijd heeft gedaan

null Beeld Joris van Gennip
Beeld Joris van Gennip

Misdaadjournalist Peter R. de Vries werd gisteren onder meer omschreven als ‘de meest dwingende tv-persoonlijkheid’ sinds de uitvinding van de commerciële televisie in 1989. Zo kun je hem noemen, maar hij is vooral een dwingende najager van rechtvaardigheid in het strafproces. Dat juist hij slachtoffer is geworden van een brute moordaanslag, is uiterst wrang en verdrietig.

De aanslagen op Pim Fortuyn en Theo van Gogh waren een aanslag op het vrije woord. Dit is net als de moord op advocaat Derk Wiersum in de eerste plaats een aanslag op de rechtsstaat. Peter R. de Vries heeft zich in zijn leven ontwikkeld van een onthullende misdaadjournalist tot een onvermoeibare strijder voor rechtvaardigheid. Hij is een vierde macht op zichzelf, een eenmanswaakhond van de politie en het Openbaar Ministerie. Nederlanders die bij de rechterlijke macht geen gehoor vinden, kunnen bij hem terecht.

Hij kent in Nederland zijn gelijke niet. Er zijn weinig Nederlanders die zo gedisciplineerd, zo volhardend en zo onbevreesd opkomen voor Nederlanders die slachtoffers zijn geworden van een misdrijf of een rechterlijke dwaling. De lijst moordzaken die hij wist op te lossen, is indrukwekkend. Hij is het symbool geworden van een rechte rug. Burgemeester Femke Halsema noemde hem volkomen terecht ‘een nationale held'.

Wie er achter de aanslag zit, is vooralsnog onbekend, maar het lijkt er sterk op dat die voortkomt uit op hol geslagen criminele organisaties. De bloeiende Nederlandse drugshandel heeft een generatie gewetenloze misdadigers voortgebracht voor wie niets heilig is en een mensenleven niets waard. Ze hebben een lange rij liquidaties op hun geweten, vaak uitgevoerd door laagopgeleide, kansarme jongeren, die bereid zijn om voor een paar honderd euro een levenslange gevangenisstraf te riskeren.

Het Openbaar Ministerie en de politie stellen daar onvoldoende tegenover. Voor een goed verweer zouden ze naar een land als Italië moeten kijken, dat grote vooruitgang heeft geboekt bij het bestrijden van de georganiseerde misdaad die de samenleving in een ijzeren greep houdt . Nederland is nog geen maffiastaat maar wel een narcostaat waar drugscriminelen te veel macht hebben vergaard.

De aanslag werpt vragen op over zijn beveiliging. Waarom liep hij onbeschermd rond, terwijl er minstens twee zware criminelen zijn die hem het liefst dood willen hebben? Was dat op zijn eigen verzoek? Het is voorstelbaar dat De Vries zich niet wilde laten beveiligen. Voor iemand die het openbaar ministerie en de politie kritisch volgt, is het moeilijk om zich tegelijkertijd door hen te laten bewaken, nog los van de grote impact die beveiliging heeft op het persoonlijk leven.

Maar hadden politie en justitie toch niet meer kunnen doen? Je zou hopen dat ze een aanslag als deze koste wat het kost hadden willen voorkomen, omdat de persoonlijke en maatschappelijke schade enorm is. Op enig moment zullen OM en politie hier uitleg over moeten geven. Advocaten, rechters en journalisten moeten er op kunnen vertrouwen dat ze indien nodig beveiligd worden. Angst om ook slachtoffer te worden van een aanslag zal de rechtsstaat verder ondermijnen.

Peter R. de Vries biedt veel Nederlanders het vertrouwen dat er uiteindelijk altijd gerechtigheid zal zijn. Dat vertrouwen is onmisbaar voor een goed functionerende rechtsstaat. Te hopen valt dat deze aanslag voor iedereen een stimulans is om onze rechtsstaat extra te beschermen en vooral om net zo hard en net zo onverschrokken voor rechtvaardigheid te vechten, als Peter R. de Vries tot nu toe heeft gedaan.

Meer over