opinie

Lale Güls ervaring is zorgwekkend, maar niet representatief voor de hele gemeenschap - en ik kan het weten

De bedreigde schrijfster Lale Gül en ik hebben veel gemeen, betoogt Nuri Kurnaz.

Lale Gül. Beeld Renée de Groot
Lale Gül.Beeld Renée de Groot

Schrijfster Lale Gül ontvangt zoveel bedreigingen dat ze een mediapauze heeft aangekondigd. Ze schreef een boek over haar eigen strenge opvoeding en zette daarmee haar veiligheid op het spel. Een offer dat veel ongelovigen moeten maken na het breken met de gemeenschap, zoals dat dan heet.

Het gaat mij in principe niet om Lale Gül. Met alle bedreigingen aan haar adres wil ik mij niet eens uitlaten over dit onderwerp. Toch voel ik mij genoodzaakt om erover te schrijven, omdat ik onderdeel wil zijn van de oplossing. Die ligt deels bij de gemeenschap, deels bij de media en natuurlijk te beginnen ook deels bij mijzelf.

Het laatste wat ik wil, is ontkennen waar Lale Gül mee te kampen heeft. Als mijn eigen ouders, samen met duizenden anderen, echter worden tekortgedaan, moet dat geluid ook worden gehoord. Niet als weerwoord, maar als toevoeging. Nu wordt namelijk een waarheid gecreëerd waarin Lale Güls ervaring geldt als de norm in elk Turks of islamitisch gezin.

Ik ga niet beweren dat wat Lale Gül omschrijft niet bestaat. Het bestaat en het is een probleem. Een zeer zorgwekkend probleem zelfs. Maar de berichtgeving in de media is wel zodanig voorzien van woordkeuzes dat het net lijkt alsof Lale Güls ervaring representatief is voor de hele gemeenschap. En ik heb op zich veel gemeen met Lale Gül.

Ze is een leeftijdgenoot. We zijn allebei onderdeel van de Turkse gemeenschap. We zaten beiden op koranscholen van Milli Görüs Moskeeën en hebben allebei veel Turkse vrienden. Ik heb jarenlang vrijwilligerswerk gedaan in een jongerencentrum in de Kolenkitbuurt in Amsterdam, waar Lale Gül is opgegroeid, en we hebben allebei gestudeerd aan de Vrije Universiteit. Mijn ouders zijn Turks, net als die van haar, en veel van mijn vrienden komen oorspronkelijk uit hetzelfde dorpje als Lale Gül.

Alleen heb ik een geweldig vrije opvoeding gehad.

Pluriformiteit

Het grote verschil met Lale Gül is natuurlijk dat ik een man ben. Dat zou inderdaad een goed punt zijn geweest als mijn zus niet precies dezelfde vrije opvoeding had gehad als ik. Maar wiens ervaring is nou representatief? Dat durf ik niet te zeggen. Het schrijnende voor mensen met dezelfde vrije opvoeding is dat het lijkt alsof de rest van Nederland allang heeft besloten welke wel representatief is. Nog los van alles wat Lale Gül ooit heeft geschreven, denk ik dat de pluriformiteit binnen de gemeenschap nu wordt genegeerd door de media.

De islam is niet iets homogeens. Mijn ouders zijn conservatief en haalden inspiratie uit de Islam bij onze opvoeding. Voor hen was dat juist reden om mij niets op te leggen. Zo geeft ieder gezin een eigen draai aan het conservatisme.

Ik zie het zelf niet, dus is het er niet? Nee, nee, absoluut niet. Ik zie het en het is er. Alleen zie ik ook duizenden andere gezinnen met vaak een prima balans in hun conservatisme. Gezinnen die nu worden neergezet als onderdrukkers. Een grote groep voelt zich hierdoor aangevallen. Een mediavijandige groep die gaat denken dat het een pr-campagne is als je gewoon je eigen leven wilt leiden. Een groep die Lale Gül dan liever stil ziet. De media kan meer ruimte geven aan deze gevallen om dit onterechte vijandbeeld recht te zetten.

De gemeenschap zelf wil ik oproepen tot iets heel simpels: leef en laat leven. Blijf van Lale Gül af, blijf van haar keuzes af en laat haar met rust. Door haar monddood te maken met intimidaties heb je vooral jezelf, want dan pas je binnen het idee van een onderdrukkende cultuur die eigenlijk niet thuishoort in Nederland. En dat ben je toch juist niet! Dat is waarom je nu boos bent. Leen jezelf er dan ook niet voor.

Nuri Kurnaz is historicus.

Meer over