DE WEEK VAN DE HOOFDREDACTEURpieter klok

Laat politici en woordvoerders zich bezighouden met de inhoud, dan komt het met de beeldvorming vanzelf goed

null Beeld

Wat zouden de lezers ervan denken als wij onze correspondentie met geïnterviewden volledig openbaar zouden maken, vroegen we ons deze week af. Zouden we er veel beter vanaf komen dan de makers van de documentaire over Sigrid Kaag?

Om mensen tot een interview te verleiden wordt er wel vaker geslijmd, ook door ons. En ook wij krijgen geregeld verzoeken van geïnterviewden om passages aan te passen of te verwijderen en soms – als we de redenen zwaarwegend genoeg vinden – gaan we daar ook nog op in.

Grofweg zijn er twee interviewstijlen: een Angelsaksische en een continentale. Bij de Angelsaksische wordt de geïnterviewde alleen letterlijk geciteerd, hij of zij krijgt het interview niet van tevoren te lezen. Bij de continentale stijl – die bij de Volkskrant meestal wordt toegepast – hebben journalisten iets meer ruimte om citaten in te korten of te parafraseren, zodat de tekst beter leesbaar wordt en de boodschap helderder naar voren komt. In ruil daarvoor laten ze het interview wel van tevoren lezen, om te controleren of uitspraken goed begrepen zijn. Vooral bij mensen die minder mediawijs zijn dan politici is dat van belang.

Still uit de documentaire over Sigrid Kaag. Beeld VPRO
Still uit de documentaire over Sigrid Kaag.Beeld VPRO

Maar zeker in Den Haag zijn er strenge regels. In verkiezingstijd krijgt elke lijsttrekker dezelfde behandeling. Iedereen wordt geïnterviewd, van Thierry Baudet tot Esther Ouwehand. Ze krijgen allemaal twee pagina’s. ‘Het gesproken woord geldt’, is een andere gouden regel. Bij meningsverschillen over de tekst wordt de band teruggeluisterd. Correcties beperken zich verder tot feitelijke onjuistheden.

De campagneleider van D66 maakt zich, zo is in de correspondentie te lezen, vooral zorgen over het beeld van Sigrid Kaag dat uit de documentaire naar voren komt. Daarmee overschrijdt hij een grens. Het beeld is de verantwoordelijkheid van de journalist, het is zijn of haar verhaal, niet het verhaal van Sigrid Kaag of Sjoerd Sjoerdsma. Het snel groeiende leger persvoorlichters en woordvoerders in Den Haag lijkt dat nog weleens te vergeten.

Het is begrijpelijk dat geïnterviewden en geportretteerden niet willen dat hun woorden en daden verkeerd worden begrepen, maar in een democratie is het heel gezond als er verschillende beelden over een politicus in omloop zijn. Als politici en hun woordvoerders zich drukker zouden maken over de inhoud van hun werk, dan komt het met het beeld dat de samenleving van hen heeft, vanzelf wel goed.

Meer over