tv-recensieemma curvers

Kopen zonder kijken is het enige goede dat uit de wooncrisis is voortgekomen

null Beeld

De realityshow bestaat bij de gratie van de wooncrisis, maar blijft altijd empathisch.

Emma Curvers

Bas en Sofie zoeken een huis. ‘Ik denk dat er met onze zoekopdracht veel mogelijkheden zijn’, zegt Sofie nog monter. Wacht maar, Sofie. Het moet natuurlijk een karakteristiek huis van 100 vierkante meter met drie slaapkamers wezen, een lapje tuin voor baby Boaz, prima budget, geen overdreven wensenlijstje zou je zeggen, maar wel in midden-Nederland. Oei. En dan zijn ze ook nog zzp’ers. De kijker, vooral de huiszoekende kijker, weet kortom dat de nachtmerries van Bas en Sofie al Funda-oranje kleuren, maar goed, het móét goedkomen, want we zijn bij het nieuwe, vierde seizoen van de RTL 4-hitshow Kopen zonder Kijken.

Een team van specialisten gaat een huis voor ze kopen en opknappen, Sofie en Bas zien het pas als ze het hebben gekocht. ‘Knettergek’, zeggen ze zelf, ‘heel debiel’ en ja, het is een van de knettergek-debielste dingen die ooit in naam van reality-tv zijn gedaan. Maar zelfs op tv kunnen ze geen woningwonderen meer verrichten: van de week vertelde KZK-bouwkundige Bob Sikkes bij Humberto dat dit seizoen moeilijker dan ooit was om te maken: ‘Het is letterlijk niet te doen om huizen te kopen.’ Er werden nu twee seizoenen tegelijkertijd gemaakt, omdat de zoektocht steeds langer duurt.

Bas en Sofie in Kopen zonder kijken. Beeld RTL 4
Bas en Sofie in Kopen zonder kijken.Beeld RTL 4

Het uitstekende drama wordt in drie delen opgebouwd: eerst doet makelaar Alex van Keulen ‘het concessiegesprek’ waarin de verwachtingen worden gedecimeerd, daarop volgt de aankoop van een afgeleefde doorzondoos die het stel met bedremmelde gezichten bezichtigt, zodat het team uiteindelijk kan verrassen met een resultaat boven verwachting. Maar: de realiteit die makelaar Alex moet serveren is moeilijker te verteren dan ooit, en Bob en stylist Roos Reedijk moeten voor steeds minder de boel oplappen.

Als de foto van Bas en Sofies droomhuis voor hun ogen is verscheurd, stelt Alex de vragen. Willen ze het zoekgebied uitbreiden of een iets minder karakteristiek of zeg maar totaal onkarakteristiek huis? Bas en Sofie sprokkelen nóg meer geld bij elkaar. ‘Dan kun je denken: yes’, zegt Alex, maar helaas, in die maanden zoeken zijn de huizenprijzen harder gestegen dan hun budget. Ook het tv-format staat dus onder druk – is dat betaalbare kot dat zich leent voor een metamorfose nog wel te krijgen?

Ja, Alex vindt na zeventig bezichtigingen een met schrootjes betimmerde tent vol asbest. ‘Als je me twee jaar geleden had gevraagd of dit soort woningen voor boven de vier ton zouden worden verkocht had ik je voor gek verklaard.’ In dit seizoen Kopen zonder kijken kijk je de wooncrisis recht in zijn rottende muil.

In wezen bestáát het programma natuurlijk bij de gratie van die crisis – alleen in pure wanhoop ben je zo gek om een half miljoen aan tv-makers mee te geven. Toch blijft het team en presentator Martijn Krabbé altijd empathisch met de woningzoekers. Steeds meer lijken ze weldoeners, schipperend tussen wensenlijstjes en woningmarkt. En dan, anderhalf jaar na het eerste gesprek, presenteren zij Bas en Sofie een huis. Een prima huis. Er is nog hoop, op tv tenminste.

Meer over