ingezonden brieven

Kindboete? Voor ons juist geschenk

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 6 juli.

Familie Le Net in Deventer maakt samen met de kinderen een planning voor de week. Beeld Ton Koene
Familie Le Net in Deventer maakt samen met de kinderen een planning voor de week.Beeld Ton Koene

Brief van de dag

Volgens columnist Frank Kalshoven kregen wij bij onze kinderen ook een boete. Deze boete was niet voor ons samen, maar voor één lid van ons team: de vrouw.

Wij ontvingen met onze kinderen geen boete, ze zijn een prachtig geschenk. Vanaf het begin was duidelijk dat kinderen krijgen ons nachtrust, privacy, geduld, een hoop tijd en ook veel geld zou kosten. Geen probleem, daar zijn we als team voor gegaan. Dus in plaats van steeds te tellen of we wel evenveel hebben bijgedragen in minuten, vieze luiers en carrièreperspectief, steken we onze energie in ons team.

Samenwerken in een, voor ons team passende, verdeling van taken en het leuk hebben samen. We zorgen dat ons team goed blijft. Dan hoeft er geen beleid te komen om te zorgen dat we beiden hetzelfde bijdragen. Hoeven we ook niet meer over kinderen te spreken met termen als boete, maar kunnen we spreken van een geschenk.

Benno en Rooske van Mersbergen, Weert

Raar land

Eigenlijk leven we in een raar land. Er zijn te weinig huizen, de ziekenzorg laat tekorten zien, de geestelijke gezondheidszorg schiet schromelijk tekort, de jeugdzorg is een puinhoop, het onderwijs biedt onvoldoende kansen aan iedereen en dan steken we enorme sommen geld in het in stand houden van de horeca zodat we een redelijk overbodige geneugte, namelijk een ‘terrasje pakken’, kunnen ondergaan.

Misschien moeten ze in Den Haag eens kijken hoe de menselijke behoeften in de piramide van Maslow geordend zijn en leren in welke volgorde je die behoeften moet invullen. En als je dat goed doet, is dat niet alleen voor individuele burgers beter, maar levert dat ook voor de totale samenleven veel voordelen op.

Albert Willem Knop, Horn

Stemmen

Maandag een artikel in de Volkskrant over een nieuw jongerenklooster in Deventer. De stichter daarvan zegt: ‘Totdat iemand tegen me begon te praten en ik besefte dat dit alleen maar God kon zijn.’

Ik heb het even voor hem nagezocht: ongeveer 9 procent van de volwassenen hoort weleens stemmen die er niet echt zijn. Stemmen horen wil echter niet per se zeggen dat God tegen je praat.

Ruud Bläcker, Nijmegen

Minder vlees

In het artikel over vegan burgers wordt verteld dat er een poster in het pand hangt met de tekst ‘Minder vlees mevrouw, ­U weet best waarom’. Een parodie op de slogan ‘Vlees mevrouw, U weet best waarom’ van de vleeslobby uit de jaren zeventig.

Bij het zien van de beelden uit de slachterij Gosschalk en het lezen van het artikel ‘Slachthuizen’ weet je inderdaad wel waarom.

Len Koetsier, Groningen

Thuisblijfschaamte

Bijna 2.000 woorden telt de schaamlap waarmee Merlijn Kerkhof al vliegend de wereld redt. Samengevat: dankzij zijn bucketlist (zoveel mogelijk landen aanvliegen) leert hij aardige mensen kennen, wordt hij empathischer en is wereldvrede weer een stukje dichterbij. Ook helpt hij lokale economieën en heel Afrika aan de wifi.

Mij overviel een enorme aanval van #thuisblijfschaamte, want ik besef nu dat ik als vliegweigeraar die prachtige nieuwe wereld in de weg sta en nooit zal weten hoe een cocktail op een Balinees strand 160 keer beter smaakt dan een pretentieus drankje ‘om de hoek’ in Saint-Tropez.

Harry van Dooren, Dieren

Dankbaar

Onlangs kwamen brieven te voorschijn die mijn vader schreef tijdens zijn dwangarbeid in Duitsland. Van zijn 18de tot zijn 20ste jaar was hij in de Tweede Wereldoorlog ‘slaaf’ in Duitse handen. Zijn bevrijding haalde hij maar net, totaal uitgeput en met tbc en diabetes. Vijf jaar in een sanatorium volgden. Daarna pakte hij zijn leven op, hij trouwde, werkte en leerde in de avonduren.

Nooit heb ik hem horen klagen over de verloren jaren. Hij had geen haat naar de Duitsers toe en leefde in het heden. Hij was trots dat hij aan de wederopbouw mocht meewerken en tevreden met wat hij in zijn leven had bereikt. Dankbaar dat hij die kans nog had gekregen.

U begrijpt waar ik naartoe wil: nazaten van tot slaaf gemaakten, neem een voorbeeld aan mijn vader. Aanvaard erkenning en excuses, maar wees dankbaar dat je nu leeft, kansen hebt en maak iets moois van je eigen leven.

Konnie van Sluys, Dordrecht

Onderwijs

Je kunt als (demissionair) minister van Onderwijs toch niet met droge ogen beweren dat alle studenten vanaf nu op vakantie en op terras mogen, naar festivals en nachtclubs, maar in september nog niet naar college vanwege de anderhalve meter?

Monique van Mierlo, Waalwijk

Jubelton

Ik was onaangenaam verrast door de toon van het artikel over de schenkingen van ouders aan kinderen om het kopen van een huis mogelijk te maken: de jubelton. Ook wij hebben een van onze drie kinderen een dergelijke schenking gedaan. Dit is haar erfenis ‘met de warme hand’.

Op de huizenmarkt is het voor alleenstaanden die weinig verdienen onmogelijk iets te kopen. Dat gold ook voor onze dochter die net 40 is geworden en dus ‘te oud’ om vrijgesteld te zijn van de overdrachtsbelasting. Wij zijn niet vermogend, maar hebben onze eigen hypotheek met een ton verhoogd, iets wat dankzij de zeer lage rente en overwaarde op ons huis mogelijk was.

Onze dochter heeft zo’n 35 huizen bekeken en drie keer meegeboden. Zij kon als alleenstaande niet concurreren met tweeverdieners. Bovendien was de prijsklasse waarin zij meedong dermate populair dat haar kansen, zelfs met onze hulp, klein bleven. Zij heeft uiteindelijk geluk gehad. Ze zat een paar honderd euro boven het andere bod en profiteerde ook van de ‘gunfactor’.

De toon van ‘vermogend’ en ‘prijsopdrijvend’ vind ik aanstootgevend en is in veel gevallen ook onjuist. Ouders die dit doen, willen hun kind helpen. Geloof me: echte rijke stinkerds kopen een heel huis voor hun kind en laten het daar – vaak als student al – in wonen. Die hoeven geen hypotheek te verhogen om deze mogelijkheid voor hun kind te creëren.

In ons gezin heeft het betekend dat ook ons middelste kind nu een eigen bescheiden plek heeft, net als haar broer en zus. En dat ook zij kan meepraten over verven, vloeren en meubels en hoe lang je daarvoor moet sparen. Niet alles wat met het geven van grote bedragen te maken heeft, is elitair. Het zijn gewoon mensen die hun kind blij willen maken.

Trudy van Ommeren, Oegstgeest

Meer over