GastcolumnJennifer Smits-Kilgus

Joe Biden speelt het spel van de lange adem

Volgens gastcolumnist Jennifer Smits-Kilgus begint Joe Biden aan een precaire balanceeract: een te progressief team en een te vooruitstrevend beleid zullen de test van de verdeelde Senaat niet doorstaan. 

Joe Biden. Beeld Reuters
Joe Biden.Beeld Reuters

De wereld kijkt toe terwijl de verkozen president Joe Biden is begonnen met het indienen van officiële nominaties bij de Senaat voor kabinetsposten en topfuncties in de regering. Voor zijn kabinet, voor de hogere staf en voor het bataljon nieuw aan te stellen politici zullen meer dan 9.000 benoemingen volgen. Het gaat om duizenden cruciale spelers voor de uitvoering van de presidentiële beleidsagenda. Daarvan moeten er ongeveer 1.200 door de Senaat worden goedgekeurd. De vele functionarissen zijn eindverantwoordelijk voor het beheer van het budget van de Amerikaanse regering, een totale som van circa 4,8 biljoen dollar.

De ene na de andere geloofwaardige, loyale en ervaren kandidaat komt naar voren en de meerderheid van de Amerikanen kan gerustgesteld zijn: bekwame en redelijke ambtenaren zullen de macht overnemen en getrouw de taken van hun ambt uitoefenen. Biden heeft verklaard dat zijn kabinet ‘op Amerika moet lijken’. Door een recordaantal vrouwen en minderheden aan te stellen, wordt dit een van de meest diverse presidentiële regeringen ooit.

Er is echter één groep die bezwaren laat horen en dat zal  blijven doen: de Democratisch progressieven. Onder aanvoering van uitgesproken en kritische leiders, zoals senator Bernie Sanders en lid van het Huis van Afgevaardigden Alexandria Ocasio-Cortez, wordt de alarmbel geluid. De gematigde kandidaten die Biden voordraagt, zouden niet gemotiveerd zijn de diep gekoesterde progressieve beleidsdoelen uit te voeren, zoals toegang tot gratis onderwijs en gezondheidszorg. Veel Democraten vinden deze protesten, gelet op de toekomstige verkiezingen, zorgelijk. Voor heel veel Amerikanen behoren ideeën als gratis onderwijs namelijk tot de radicaal-linkse agenda.

Herverkiezing

Biden staat daarmee voor een ingewikkelde opgave. Hij moet een balans vinden tussen de radicale en de gematigde flanken in de Democratische partij. Regeren zal al moeilijk genoeg zijn voor Biden, laat staan wanneer hij het managen van een conflict in zijn partij erbij krijgt. Toch is het meewegen van progressieve zorgen in de beleidsagenda van Biden-Harris van cruciaal belang voor de tussentijdse verkiezingen in 2022 en voor de mogelijke herverkiezing van Biden in 2024. 

Voor Democraten zullen de verkiezingen in 2022 niet zozeer een directe campagne tegen Trump zijn, ze moeten vooral resultaten laten zien: wetten die voor de mensen van reële betekenis zijn. Alleen zo kunnen ze winnen. Wanneer Biden op 20 januari begint zal hij meteen inzetten op een agressieve wetgevende agenda die de coronacrisis, rassenrellen, het milieu en wapenbezit moet aanpakken. Om in 2024 herkozen te worden, moet hij een aantal strategische, wetgevende overwinningen behalen. 

De Democraten moeten naar buiten toe een verenigd front vormen, interne verdeling kan tot ernstige politieke verliezen leiden die mogelijk onherstelbaar zijn. In 2016 verloor Hillary Clinton miljoenen stemmen aan Bernie Sanders: velen stemden niet op haar omdat ze ‘tot het establishment’ zou behoren en niet ‘progressief genoeg’ was. In 2020 riep Sanders zijn aanhangers op op Biden te stemmen en daarmee Trump te verslaan. Nu begint het echte werk, de Democratische partij weer te verenigen. Het goedkeuringsproces van de Senaat is moeilijk en omstreden, en dat kan een aanzienlijk effect hebben op de herverkiezingen.

Uitdaging

Of de Senaat op 5 januari nou in handen is van Republikeinen of niet, het zal een uitdaging zijn wetten daar goedgekeurd te krijgen. Als de verdeling in de honderdkoppige Senaat uitkomt op vijftig Republikeinen en vijftig Democraten, zal de aanstelling van een progressief kabinetslid tot kopzorgen leiden bij de meer gematigde kiezers. Zij kunnen dat uitleggen als een bedreiging voor de macht van de meer gematigde Democraten. Als de Senaat in handen blijft van een Republikeinse meerderheid, zal het welhaast onmogelijk zijn voor Biden om goedkeuring te krijgen voor zijn nominaties van progressieve politici. Dit zal resulteren in een patstelling, een vertraging bij het vinden en presenteren van nieuwe, meer gematigde kandidaten. Bovendien zal het de hoop doen afnemen op een ​​progressieve beleidsagenda van Biden-Harris.

Tegen deze achtergrond is het begrijpelijk dat de progressieven hun eigen wensenlijstje van stafleden voor het kabinet niet in vervulling zagen gaan: Biden weet dat meer progressief genomineerden de test van een verdeelde Senaat niet zullen doorstaan. Hoe eerder Biden zijn kandidaten krijgt benoemd, hoe eerder hij zijn gezag op federaal niveau kan doen gelden. Voor Bidens succes op de lange termijn telt elke dag. Wat Biden kan doen, is specifieke vooruitstrevende beleidsdoelen opnemen binnen elk federaal agentschap, en deze tot prioriteit maken en publieke aandacht geven. Alleen compromissen bieden een weg vooruit  in dit spel van de lange adem.

Jennifer Smits-Kilgus werkte als topambtenaar in de regering-Bush en voerde campagne voor het team Biden-Harris. Ze is in januari gastcolumnist voor de Volkskrant.

Meer over