columnSplinter Chabot

Je zou iedereen bagagedragerliefde gunnen, maar het meest nog wel Rick

In de weken dat we de Pride moeten missen, steekt Splinter Chabot in zes columns lhbti’ers een hart onder de riem. Dit is de laatste.

We voeren verder over de grachten. Mijn vriendinnen waren met elkaar in gesprek, bezonnebrild. Op de boot was een borrelhapjesbal gaande. Vanuit de ramen van de grachtenpanden waren her en der regenboogvlaggen te zien, als pleisters.

Op de kade zag ik een jongen fietsen. Hij had een jongen achterop, die hem omhelzend vasthield. Voor het evenwicht, maar ook uit gezelligheid. Hij leunde met zijn hoofd tegen de rug van de fietser. Op beide gezichten was een glimlach getekend, alsof ze hetzelfde binnenpretje deelden. Bagagedragerliefde: deze dag leek ervoor gemaakt.

Hun verliefdheid deed me denken aan een brief die ik had ontvangen. Een brief over Rick. Rick groeide op in een religieuze omgeving: ouders die meer in God geloofden dan in hun eigen zoon. Op een avond had Rick zijn ouders verteld wat hij lange tijd voor hen verborgen had gehouden.

Een paar uur later ging de deurbel bij Casper, een vriend van Rick. Ricks vader had zijn vuisten laten regenen. Een blauw oog. Een bebloede, ingescheurde lip. Gestriemde rug... Het zichtbare resultaat van zijn vaders vuistenregen. Maar het onzichtbare deed het meeste pijn: uitgegumde ouderliefde. Rick was zijn ouders kwijt. Op de bank bij Casper vond hij die avond een veilige slaapplek.

De volgende ochtend trof Casper de bank leeg aan. De deken opgevouwen, de kussens opgeklopt en rechtgezet. Alsof Rick eigenhandig zijn aanwezigheid had uitgewist. Op het bijzettafeltje lag een briefje. Je was mijn beste vriend, ik hou van je.

De sirenes kwamen die dag te laat. Bij Ricks begrafenis bleven zijn ouders weg.

Ik had Rick ook zo’n bagagedrager gegund, waar hij vrolijk en verliefd achterop had kunnen springen; in vrijheid zijn eigen avonturen belevend.

Na de boottocht wandelde ik naar huis. Ook in mijn straat lieten sommige buren nog steeds hun regenboogvlag wapperen. Ik hoopte dat ze nog lang zouden blijven hangen. Net zolang tot er geen regenboogvlaggen meer zouden worden verbrand, net zolang tot er geen lhbti-vrije zones meer in een EU-land zouden worden ingesteld. Net zolang tot elke Rick, elk mens, een bagagedragerliefde kon beleven.

Thuisgekomen zag ik uit het raam mijn eigen regenboogvlag wapperen. Een pleister die ik voorlopig niet zou verwijderen. Waarom zou hij maar één week moeten wapperen? De zichtbaarheid van een minderheid is áltijd noodzakelijk.

Zachtjes liep ik terug naar mijn deur en deed hem op het nachtslot. Volgend jaar een nieuwe Pride.