laat het stoppen

Jammer dat het bij de body positivity-beweging toch wél om het uiterlijk gaat

Katinka Polderman Beeld
Katinka Polderman

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen ­kunnen, nee móéten verzetten. Deze week wil Katinka Polderman het even met u hebben over body positivity.

Body positivity is dat je alle soorten lichamen waardeert, en dan vooral je eigen lichaam, en dan vooral als het geen strak afgetraind lichaam is. Hartstikke goed zou je zeggen, maar ik heb daar wat op tegen, het zal ook weer eens niet.

Body positivity begon op Instagram onder jonge vrouwen, maar inmiddels doen mensen uit de wereld buiten internet er ook aan mee. Het is de bedoeling dat je je body laat zien aan de mensheid, met al zijn grotere en kleinere onvolkomenheden en daar dan heel erg positive over bent. Vooral als er welbeschouwd vrijwel niks is om positive over te zijn, niet volgens het westerse schoonheidsideaal, maar eigenlijk volgens geen enkel schoonheidsideaal ter wereld, zelfs niet volgens een heel klein onbekend en ontiegelijk mild schoonheidsideaaltje. Juist dán moet je heel erg je best doen om je lichaam positive te waarderen. Andere mensen moeten dan zeggen dat ze je lichaam mooi vinden, bijvoorbeeld onder de foto die je van je rolletjes, littekens of uitstekende botjes op de soosjel miedeja zet. Want je onvolmaakte lichaam tonen is dapper, of eigenlijk juist niet omdat íéder lichaam prachtig is, kijk die prachtige striae toch, wat een cadeautjes van moeder natuur, elke rimpel is een kus gegeven door weer een nieuw voorjaar en elk rolletje een precious herinnering aan een kratje Jupiler en drie zakken Nibbits.

We hebben nu eenmaal een lijf, en daarmee heeft ieder lijf bestaansrecht. De meeste mensen hebben geen zin om twee uur per dag te sporten, in het ene lichaam zit een wat zuiniger verbrandingsmotortje dan in het andere, we lopen op enig moment een groter of kleiner deukje op, we zullen het ermee moeten doen.

Maar het is gewoon niet zo dat elk lichaam een uitzinnige staande ovatie verdient. Heel veel mensen zijn niet mooi. Ze zijn ook niet lelijk, maar iets ertussenin. Laten we ze dan niet opzadelen met de opdracht positive te zijn over hun body, of de opdracht überhaupt iets te vínden van hun lichaam. Ik persoonlijk negeer het feit dat ik een lichaam heb het liefst. Mijn lijf is vergelijkbaar met mijn tekentalent. Toen ik 17 was en eindexamen deed haalde ik er een 8 voor, maar daarna heb ik het een beetje laten verslonzen. Je zíét wel dat het er is, of kan zijn, ergens, maar ook dat ik het blijkbaar niet zo belangrijk vind.

Dat veruit de meeste mensen, net als ik, geen prachtig lijf hebben is niet leuk voor die mensen, maar ook geen ramp. Die mensen kunnen weer andere dingen.

Wat ik tegen de body positivity-beweging heb, is dat het zelfs in een beweging die pretendeert dat het niet belangrijk is hoe we eruit zien tóch weer gaat over hoe we eruitzien. Dat iedereen toch weer wordt gereduceerd tot een lichaam dat gezien en geaccepteerd moet worden.

Terwijl veel mensen, onder wie ik, veel beter uit de verf komen als het eens een keertje níet over hun body gaat, maar over hun handwerktalent, of kookkunsten, hun taalvaardigheid, intelligentie, geheugen, kennis van het Xhosa, sociale handigheid, hun discipline, ja eigenlijk over alles behálve hun body.

Het zou fijn zijn als daar eens een beginnetje mee gemaakt wordt, in plaats van de obsessie met het uiterlijk van onszelf en anderen om te buigen tot iets wat misschien een protest tegen die obsessie lijkt, maar er eigenlijk gewoon een voortzetting van is.

Meer over