ColumnHarriët Duurvoort

Jacinda Ardern had het niet zover laten komen als die prutsende Rutte en De Jonge

null Beeld

Ik zit erdoorheen. Schrik om het plotselinge juridische paniekvoetbal om de avondklok. Een rechtbank die, net als bij het verbod een pcr-test te verplichten bij inreizen, Viruswaarheid in het gelijk stelt. Dat het kabinet kennelijk de avondklok juridisch slordig heeft geregeld, is de zoveelste van ontelbare coronabeleidsblunders.

Om mij heen merk ik dat de corona-uitputting mensen ontvankelijk maakt voor Willem Engels boodschap. Een vriendin, keuringsarts, foetert mij uit. ‘Jullie’ van de media hebben alles in het werk gesteld om paniek te zaaien over corona terwijl de maatregelen veel erger zijn dan de ziekte. Die leiden tot ontwrichting van de samenleving en maken levens kapot. Depressies, faillissementen, suïcidaliteit!

Ergens begrijp ik het wel. Wat is het al die Nederlandse jongeren die eenzaam op hun kamer gamend verpieteren gegund: losgaan op zwembadschuimparty’s zoals in Wuhan waarin Chinese jongeren elkaar al maanden glibberig in de armen vallen. De anderhalvemetersamenleving is daar een boze droom uit een ver verleden.

China bande corona dictatoriaal uit. Maar ook democratieën als Zuid Korea, Australië en Nieuw-Zeeland wisten corona succesvol te onderdrukken. Ik had mijzelf, maar ook Willem Engel en al die anderen die een jaar uitzichtloze coronacrisis tot waanzin drijft, graag een Jacinda Ardern aan het roer gegund, in plaats van de prutsende Rutte en De Jonge. Want ergens, ver weg, is het virus onder controle.

Afgezien van geografische verschillen, het is makkelijker een eiland te beschermen aangezien je internationaal slechts met vliegverkeer en niet met grensbewaking te maken hebt, zijn er fundamenteel andere beleidsbeslissingen gemaakt. We hadden tenminste beter kunnen proberen. Vanaf het begin bijvoorbeeld inreizigers testen en quarantaine verplichten.

Indambeleid behelsde een strikt gehandhaafde, niet vrijblijvende, overzichtelijke lockdown in het begin, waarin nauwgezet getest, getraceerd en geïsoleerd werd. Zodat je snel naar een virusloze, normale, open samenleving kunt. En om dat te bewaken, wordt straf en adequaat gereageerd: inreizen wordt extreem goed gecontroleerd. En onmiddellijk reageren als het weer opduikt; op dit moment is Auckland in lockdown vanwege drie nieuwe besmettingen.

Maar het advies van de WHO, indammen en buitenhouden, kwam hier niet van de grond. Wij stuurden op zorgcapaciteit, half hopend op groepsimmuniteit. En we kampen met chaotische polderbureaucratie, die het testbeleid, het traceerbeleid en het te vrijblijvende isoleerbeleid grotendeels deed ontsporen. Nu moeten we golf op golf zien te breken met perspectiefloze lockdowns. Terwijl de dreiging onverminderd groot is.

Beter indambeleid had levens gespaard, en elk leven is zo kostbaar. Iedereen kent inmiddels wel iemand die simpelweg uit het leven is gerukt terwijl hij of zij misschien nog wel tientallen jaren voor zich had. Ik zal nooit de speech van Jacinda Ardern vergeten over corona. Het was gewoon niet onderhandelbaar dat er onnodig Nieuw-Zeelandse levens verloren zouden gaan.

En intussen is er schrikbeeld Manaus. Waar de eerste coronagolf massagraven vulde en de gedroomde ‘groepsimmuniteit’ een mythe blijkt. Het rondgaan van het virus is daarentegen een fijne voedingsbodem voor het ontstaan van een nieuwe variant. De venijniger, Braziliaanse mutatie maakt overlevenden van de oorspronkelijke coronavariant opnieuw doodziek. Jongere patiënten vechten nu harder voor hun leven dan in de eerste golf. In landen die indamden zijn gewoon veel en veel minder mensen blootgesteld aan het virus. Wat er niet is kan ook niet muteren.

Gelukkig vlakt onze tweede golf af en grijpt de Britse mutatie minder om zich heen dan gevreesd. Maar zorgelijk is dat de Zuid-Afrikaanse mutatie, waartegen de vaccins niet werken, rondgaat in Noord-Brabant, Utrecht en Amsterdam. Utrecht kampt bovendien met een ‘variant van de Britse mutatie’. Tot slot is er een Rotterdams /Noord-Limburgs/Deense mutatie, met ‘deels dezelfde verdachte veranderingen aan zijn stekeltjes’. Komen we er ooit uit? Of is het wachten tot je bij je supermarktommetje een mutatie oploopt die ook voor jou fataal blijkt?

Onze enige hoop nu: vaccineren, vaccineren. De zoveelste blamage. Tekorten leidend tot ongehoord ‘het zal ons een zorg zijn’-gedrag van verpleeghuizen die kantinepersoneel en managers vaccineren terwijl chronisch zieken, die zichzelf al een jaar geïsoleerd hebben, achter het net vissen. Jacinda had het zover niet laten komen, daar ben ik van overtuigd. Zelfs met twee landsgrenzen.

Harriet Duurvoort is publicist

Meer over