COLUMNSheila Sitalsing

‘JA21 overwegen? Dat zou Rutte nóóit doen’, riepen we naar het scherm

null Beeld

Wanneer de verkiezingsstrijd is gestreden, en de lijstaanvoerders eindelijk zijn verlost van het serviele kruipen over beeldscherm en krantenpagina om naar stemmen te hengelen, dan mogen de mastodonten weer.

De zendtijd moet als vanouds gevuld, maar de politici die ertoe doen – en dat zijn er buitengewoon veel in dit veelstromenland waar elk twistpunt zijn eigen politieke partij baart en waar elke willekeurige heerser over drieënhalve zetel al een factor van betekenis kan zijn – zijn te druk met onderling smoezen over een nieuwe regering. Dus wordt de Rolodex maar weer eens gedraaid naar de K van Kan-Altijd. En dus krijgen we een parade van kopstukken van vroeger die zich voor de microfoon staan te verdringen om de toestand te duiden.

Zo kon het komen dat we Job Cohen – aanvoerder van de Partij van de Arbeid uit een tijd dat daar nog luid werd geruzied over de kwestie of de PvdA een vrolijkere versie van de SP moest worden of juist niet – op tv konden horen zeggen dat het ‘nu’ tijd is voor een fusie tussen PvdA, SP en GroenLinks. De Partij voor de Dieren ‘mag’ ook meedoen, zei hij genadig. Thuis riepen we ‘denk je echt dat de Dieren willen aanmonsteren op een zinkend schip’ naar het scherm, en ‘zou je niet even afwachten of de PvdA misschien gewoon gaat regeren’, maar Cohens fusiewens was al tot nieuws verheven.

Op de radio bij Met het Oog op Morgen schetste Henk Kamp, fameus VVD’er uit een tijd dat de VVD formidabele politici had die van geen wijken wisten en die je op hun woord kon geloven, opgewekt onze verre toekomst: Mark Rutte is ‘een heel bijzondere vogel’, die zomaar ‘nog acht jaar’ premier zal kunnen zijn. Thuis vielen we stil.

Bij WNL op Zondag hadden ze Hans Wiegel afgestoft. Hij getuigde weinig subtiel van zijn afkeer van Sigrid Kaag (‘geen gemakkelijke mevrouw’ die ‘denkt dat ze het al is’ – het bleef vaag wat we onder ‘het’ moeten verstaan), en hij prees Joost Eerdmans van JA21 als potentieel regeringspartner. Wiegel vindt dat Eerdmans ‘grote ervaring’ met zich meebrengt, wat een verrassend positieve manier is om aan te kijken tegen het feit dat Eerdmans vaker van politieke partij en bijbehorende opvattingen is gewisseld dan Hugo de Jonge van vaccinatiestrategie.

Daarnaast heeft Eerdmans aan zijn afsplitsing van kermis-Baudet een roedel Eerste Kamerleden overgehouden die cruciaal kunnen zijn voor de stabiliteit van een nieuwe regering. De rioolgeur die om het partijprogramma heen hangt is daarmee vanzelf een luchtje geworden waar een beetje machtspoliticus best aan wennen kan, zo’n luchtje waarvan een regeringsleider op zoek naar steun kan zeggen: bij diep inademen is het best lekker. Thuis riepen we ‘zoiets zou Rutte nóóit doen, de man heeft fatsoen en minimumstandaarden en voelt zich te verantwoordelijk voor het landsbelang om te heulen met een partij die aan elkaar hangt van politieke zwervers, een terreurboer en gekkigheid’ naar het scherm.

Een dag later zei Rutte dat hij naast D66 (‘vanwege de verkiezingsuitslag’) en CDA (‘überhaupt onze voorkeurspartner’) JA21 overweegt. Al moet hij nog ‘wel onderzoeken waar ze precies voor staan’. God strafte onmiddellijk en gaf D66 een zetel erbij en haalde er eentje bij de VVD af.

Thuis riepen we ‘Dit is wel een heel lange omweg naar de PvdA’ naar het scherm.

Meer over