Ivo Pogorelich houdt van zijn publiek

Roeland van de Sande
Ivo Pogorelich Beeld afp
Ivo PogorelichBeeld afp

Guido van Oorschot sluit zijn kleurrijke maar donkere recensie over het recital van Ivo Pogorelich (De Doelen, 12 oktober) af met opmerkingen over het podiumgedrag van de pianist. De lezer zou een moeizame verhouding tussen Pogorelich en zijn publiek kunnen vermoeden. Jammer dat de aanhoudende ovatie en de diepe buiging na afloop niet genoemd worden.

Ik hoorde hem voor het eerst zo'n 30 jaar geleden. Ik zat net op het conservatorium en viel bijna van mijn stoel van verbazing over het meesterschap. Tegelijkertijd voelde ik respect voor muziek die stil maakt. Elke zichzelf respecterende pianist wist dat de jonge Ivo de meest complete solist-pianist was op de klassieke podia. Die mensen kan ik geruststellen: er is sindsdien niets veranderd. De Paganini variaties waren zondag meeslepend en onnavolgbaar.

Dat de zaal half leeg was is bizar. De lacune in de programmering voor series 'Meesterpianisten' van het Concertgebouw, sinds mei 2000, is gênant te noemen. Ik vermoed dat Pogorelich financieel wel binnen is. Hij kan niet zonder publiek, maar Nederlands publiek lijkt voorlopig geen noodzaak. In Frankrijk schreef men over le retour du roi. Hier weer 6 jaar wachten?

Roeland van de Sande, Pianist bij De Volkskrant op Zondag, Amersfoort

Meer over