ingezonden brieven

Ingezonden brieven: vaccinatiedwang, ongelijkheid en quarantaine spelen

De ingezonden lezersbrieven van woensdag 4 augustus.

In het Maasstad Ziekenhuis krijgt IC-personeel een vaccinatie. Beeld Arie Kievit
In het Maasstad Ziekenhuis krijgt IC-personeel een vaccinatie.Beeld Arie Kievit

Brief van de dag

Met verbazing volg ik de ophef rond eventuele verplichtstelling van coronavaccinatie voor bepaalde beroepen, zoals in de zorg. Volgens het hoofdredactioneel commentaar zou ‘Nederland met een boog om deze netelige ethische discussie heen lopen’ (Ten eerste, 29 juli).

Nergens kwam in deze discussie het argument voorbij dat zorgmedewerkers al jaar en dag te maken met dwang om tegen hepatitis-B te zijn ingeënt. Zo kan ik als praktiserend chirurg mijn klinische werk (terecht!) niet uitvoeren als ik deze vaccinatie niet heb gehad. Ook de kanttekening dat Nederlandse zorgwerkgevers niet aan hun medewerkers mogen vragen of ze gevaccineerd zijn, is niet juist. Er werd mij zelfs enige tijd geleden verzocht om mijn titer (antistoffen) tegen hepatitis-B op te geven of anders te laten nabepalen. Misschien is dit gegeven menigeen die zich graag in deze discussie mengt aan de aandacht ontsnapt.

Rudi Roumen, chirurg, Veldhoven

Ongelijkheid

Sander Schimmelpenninck verwijt jongeren hun ambitieloosheid (O&D, 2 augustus). Zijn column lijkt sterk op de honderdvijftig jaar oude aanklacht van textielbaronnen: ‘Arbeiders zijn lui en hebben hun armoede aan zichzelf te wijten.’ In deze samenleving is het niet verwonderlijk dat jongeren kiezen voor weinig geld, maar wel een leven.

Waartoe dient werken nog als je slechts een magere stagevergoeding krijgt? Als koophuizen zelfs bij een nauwelijks bereikbaar vast contract onbetaalbaar zijn? In Sally Rooney’s Normal People zegt de hoofdpersoon dat ze ondanks de slechte baankansen van plan is Engels te studeren: ‘The economy’s fucked anyway.’ Pak de ongelijkheid aan en de ambitie zal terugkeren.

Martin Pierik, 23 jaar, Putten

Eren

Sinds maandag ben ik verslaafd aan het sportkatern. Ik blader meteen naar de Olympische Spelen en lees over de quarantainespelen. Erik van Lakerveld beschrijft in zijn column dagelijks hoe de droom uiteen spatte van roeier Finn Florijn, en hoe Florijn zich nu staande houdt in zijn isolement.

Ik leef mee met de belevenissen en zie hem in gedachten op de gang met mondkapje op de tien kilometer hardlopen. Er is geen goud mee te verdienen, maar deze quarantainesporters zijn voor mij de echte helden. Dank om hier iedere dag een liefdevol verslag over te schrijven en zo deze sporters te eren.

Marina Witvliet, Maastricht

Booster

Terwijl arme landen zich afvragen of ze ook eens aan de beurt komen, worden door rijke landen als Nederland al extra bestellingen gedaan, tegen ongetwijfeld nog hogere prijzen, om ervan verzekerd te zijn dat er derde ‘boosterprikken’ kunnen worden gezet.

Door recente prijsverhogingen zullen de omzetten bij Pfizer en Moderna nog fenomenaler zijn. Topman Stéphane Bancel wordt door Forbes gewaardeerd op ruim 9 miljard. Er wordt op perverse wijze geprofiteerd van een wereldramp. Iedere regering die hieraan meewerkt moet zich kapot schamen, net als de deskundigen die de overheid adviseren.

Willem Smits, Geijsteren

Overleven

Arnon Grunberg maakt zich druk over de vergrijzing en moedigt de mensheid aan zich toch vooral verder voort te planten (V, 3 augustus). Immers, de mensheid heeft Plato, Mozart en Nietzsche voortgebracht, dinosauriërs niet. Wie weet wat de mensheid nog voortbrengt, nietwaar?

De dinosauriërs hebben nog iets veel coolers gedaan dan Plato, Mozart en Nietzsche: 143 miljoen jaar overleven op deze aardbol, tegenover 200 duizend jaar voor de mens. Ik zie de mens die overleeftijd nog niet halen.

Jan Riemersma, Winterswijk

Hoogmoed

Nicolien Mizee moet niet denken aan vroeg opstaan of aan een baan waar je ‘uren binnen moet zitten’ (Magazine, 30 juli). Daarom had ze tot haar 35ste een bijstandsuitkering. Vanwege die uitkering ‘moest’ ze elk half jaar naar de sociale dienst, vreselijk. Daarom had zij de wens arbeidsongeschikt verklaard te worden. Ze kreeg de diagnose borderline. Een diagnose die volgens haar ‘nergens op sloeg’ maar ja, ze wilde nu eenmaal graag afgekeurd worden. Goh.

En al die mensen die ook niet van vroeg opstaan houden of de hele dag binnen willen zitten, maar wel naar hun werk gaan? En al die mensen met borderline die echt niet afgekeurd zijn, gewoon een baan hebben en niet op kosten van de Nederlanders van een uitkering leven?

En al die mensen die terecht een uitkering ontvangen en het normaal vinden hier met de betreffende instanties contact over te hebben? Daar zit mevrouw Mizee ongetwijfeld niet mee. Inderdaad, zoals ze zelf aangeeft, een ‘hoogmoedige trut’.

Jasmijn de Roos, Amsterdam

Meer over