ingezonden brieven

Ingezonden brieven: ‘Mijn patiënten hebben geen actieve herinnering aan onze premier’

De ingezonden brieven van donderdag 16 september.

Het woonprotest in Amsterdam, 12 september.	 Beeld Marcel van den Bergh/VK
Het woonprotest in Amsterdam, 12 september.Beeld Marcel van den Bergh/VK

Brief van de dag

In de jaren negentig was de woningmarkt dermate ontspannen dat de rijksoverheid niet langer een sturende rol ambieerde (Ten eerste, 13/9) over de woningnood. De markt werd bepalend. In de vrije markt is echter geen aandacht voor het effect van vraag en aanbod op maatschappij of milieu. Regulering kan dan excessen voorkomen, maar de huidige regulering van de woningmarkt creëert juist excessen.

Wat ik nog had willen zeggen toen ik geïnterviewd werd in deze krant tijdens het Woonprotest: de kloof tussen huurders en kopers en tussen armen en rijken groeit door verkeerde regulering. Door de verhuurdersheffing. Door de hypotheekrenteaftrek ,waardoor het vaak lucratiever is om te kopen dan te huren. Door het gebrek aan zelfbewoningsplicht. Daardoor worden woningen als investering of pensioen gebruikt. En niet te vergeten: vermogen is veel lager belast dan inkomen uit arbeid.

Ik ben niet tegen marktwerking, maar laten we marktwerking niet heilig verklaren. Denk aan de maatschappij. Durf steviger te reguleren, en zo meer te doen dan alleen bijbouwen. Maak wonen voor iedereen haalbaar.

Merel van Meerkerk, Amsterdam

Wees niet woke in dementiezorg

Als verpleegkundige in de dementiezorg word ik geacht belevingsgericht te werken. Dat betekent: niet de beperkingen, maar de wensen en mogelijkheden centraal stellen. Daardoor ben ik veel bezig met het ‘verdere verleden’, simpelweg omdat het langetermijngeheugen langer functioneert dan het kortetermijngeheugen. Goedbedoelde geheugentraining (wie is de minister-president?) wordt vaak ervaren als ‘overhoren’ en dus als krenkend. De meeste patiënten hebben geen actieve herinnering aan de premier.

Zingen doet een beroep op de mogelijkheden van dementerenden. We doen het regelmatig en uit volle borst. Een greep uit ons repertoire: Moriaantje (‘zo zwart als roet’) , Sarie Marijs (‘ik was zo bang dat die kakies mij zou vang’) Waar de blanke top der duinen (‘ik heb u lief mijn Nederland’) en De Zilvervloot (‘Piet Heijn, zijn daden benne groot’). De teksten zijn niet bepaald woke en inclusief. Maar het zingen genereert veel positieve energie.

Het duurt nog even voor we de generatie van de Beatles en de Stones ontvangen. Tot die tijd vragen we woke Nederland dispensatie om ‘onze liederen’ te blijven zingen. Desnoods met aangepaste historische duiding. Voor de goede zaak en de eigenwaarde van onze bewoners.

Job van Amerongen, Amsterdam

Vrouwen

Wie de illusie heeft dat een wereld geleid door vrouwen een betere en vooral menselijker wereld is, komt met beide benen op de grond bij het lezen over de gang van zaken rond de evacuatie uit Kabul van Afghanen (Ten eerste, 15 september). Mevrouw Kaag, mevrouw Bijleveld en mevrouw Broekers-Knol: wat een treurige, onmenselijke vertoning.

Lia de Kok, Breukelen

Winkel

Een demissionair kabinet mag alleen ‘op de winkel passen’. Wat betreft de evacuatie uit Afghanistan heeft het zich keurig aan die regel gehouden.

Pierre Daanen, Amsterdam

Rechts

Je kunt veel zeggen van Wilders, Baudet en consorten, maar tot nu toe hebben ze enkel kunnen roepen dat er minder vluchtelingen naar Nederland moeten komen. Heel anders heeft Sigrid Kaag het aangepakt, met hulp van collega’s Ank Bijleveld en Ankie Broekers-Knol. Zij hebben het ultrarechtse gedachtengoed omgezet in keihard beleid. Een beleid waar Trump jaloers op zou zijn.

Mensen die twintig jaar voor Nederland gewerkt hebben in levensgevaar? Geen tijd, want vakantie en formatie. Oproepen van de ambassade? Lekker laten liggen. Andere EU-landen bieden hulp aan? Niet aannemen, want dan komen die vluchtelingen uiteindelijk tóch naar Nederland.

Joop van Reeken, Bocholt

Zorg

Het kabinet moet nog nadenken over de vraag of zorgpersoneel gevraagd mag worden of ze gevaccineerd zijn, of ze hersteld zijn van corona of dagelijks worden getest.

Ongelofelijk dat we binnenkort meer beschermd zijn tegen corona in een restaurant, café en bioscoop dan in een ziekenhuis. Je zult maar zorg nodig hebben.

Margot Spelbrink, Rhoon

Verkleinwoorden

In publicaties over het pulsvissen schreef deze krant vorig jaar consequent over elektrische ‘schokjes’. Een verkleinwoord dat de indruk wekt dat het allemaal meevalt. Is dat zo? De ‘schokjes’ zijn sterk genoeg om de vis van de bodem te klappen en soms zijn rug te laten breken.

Deze week las ik dat koeien op commando moeten plassen in ‘een opvangbak die de koe zachtjes een tikje geeft op de zenuw boven de uier’ (Ten eerste, 14/9). Het lijkt nog net geen aaien. Ik word daar argwanend van. De dierindustrie staat niet bekend om zijn zachtheid. Wie verzint die verkleinwoordjes?

Marten van de Molen, Joure

QR-code

Voor horecabezoek wordt het verplicht een coronabewijs te tonen, maar werkgevers mogen dit (nog) niet aan hun personeel vragen.

Verwarrend, want hebben werkgevers deze verplichting dan wel als hun personeel naar het eigen bedrijfsrestaurant gaat? En moet het zorgpersoneel en het patiëntenbezoek een QR-code tonen in het ziekenhuisrestaurant? Dit coronabeleid vraagt om verduidelijking.

Marcel Spanier, Arnhem

Dwang

Ik begrijp alle ophef over vaccinatiedwang niet. Als je wilt stappen offeesten, is de keuze: óf je laat te vaccineren, óf je laat je testen. Je kunt kiezen. Waar zit nu de dwang?

Yvonne Brouwers, Culemborg

Meer over